I. Organikong Katangian ng Partidong Komunista

1. Ang Partidong Komunista, bilang partidong pampulitika ng uring proletaryado, ay nagpapakita ng sarili sa mga pagkilos nito bilang isang kolektibidad na gumagalaw nang may kaisahan. Ang mga unang motibo na nagtutulak sa mga elemento at grupo ng kolektibidad na ito na sumanib sa isang organismo na may nagkakaisang pagkilos ay ang kagyat na interes ng mga pangkat ng uring manggagawa, na nagmumula sa kanilang kalagayang pang-ekonomiya. Ang esensyal na katangian ng tungkulin ng Partidong Komunista ay ang paggamit sa mga enerhiyang sumanib sa ganitong paraan para sa pagkamit ng mga layuning karaniwan sa buong uring manggagawa at nasa rurok ng lahat ng pakikibaka nito; mga layuning higit pa — sa pamamagitan ng pagbubuklod sa mga ito — sa mga interes ng iisang grupo, at sa mga kagyat at pansamantalang layunin na maaaring imungkahi ng uring manggagawa.

2. Ang integrasyon ng lahat ng batayang lakas tungo sa isang nagkakaisang pagkilos ay nagaganap sa pamamagitan ng dalawang pangunahing salik: ang isa ay ang mapanuring kamalayan, kung saan kumukuha ang partido ng programa nito; ang isa pa ay ang kagustuhan, na ipinapahayag sa instrumento ng pagkilos ng partido, ang disiplinado at sentralisadong organisasyon nito. Maling ituring ang dalawang salik na ito ng kamalayan at kagustuhan bilang mga kapangyarihang makakamit ng, o inaasahan mula sa, mga indibidwal dahil maisasakatuparan lamang ang mga ito sa pamamagitan ng integrasyon ng aktibidad ng maraming indibidwal tungo sa isang nagkakaisang kolektibong organismo.

3. Ang tumpak na depinisyon ng teoretikal at mapanuring kamalayan ng kilusang komunista, na nilalaman ng mga programatikong deklarasyon ng bawat partido at ng Internasyonal na Komunista, gayundin ang organisasyon ng isa’t isa, ay narating at patuloy na nararating sa pamamagitan ng pagsusuri at pag-aaral sa kasaysayan ng lipunan ng tao at ang istruktura nito sa kasalukuyang panahong kapitalista, na isinasagawa batay sa mga katotohanan, karanasan, at sa pamamagitan ng aktibong pakikilahok sa tunay na pakikibakang proletaryado.

4. Ang paghahayag ng mga programatikong deklarasyong ito, at ang pagtatalaga ng mga taong pinagkakatiwalaan sa iba’t ibang posisyon sa organisasyon ng partido, ay pormal na isinasagawa sa pamamagitan ng konsultasyon, na demokratiko sa anyo, sa mga kinatawang asamblea ng partido, ngunit sa katotohanan ay dapat itong unawain bilang produkto ng tunay na prosesong nag-iipon ng mga elemento ng karanasan at nagsasakatuparan ng paghahanda at pagpili ng mga pinuno, kaya nahuhubog ang kapwa nilalamang programatiko at ang hirarkiyang konstitusyon ng partido.

II. Ang Proseso ng Pag-unlad ng Partidong Komunista

5. Ang organisasyon ng partidong proletaryado ay nagkakaanyo at umuunlad hangga’t umiiral — dahil sa antas ng kapanahunan ng sitwasyong panlipunan — ang posibilidad ng isang nagkakaisang kolektibong kamalayan at pagkilos tungo sa pangkalahatan at huling layunin ng uring manggagawa. Sa kabilang banda, ang proletaryado ay lumilitaw at kumikilos bilang isang uri sa kasaysayan tiyak sa sandaling nabubuo ang tendensiyang bumuo ng isang programa at isang karaniwang paraan ng pagkilos, at samakatuwid ay mag-organisa ng isang partido.

6. Ang proseso ng pagbuo at pag-unlad ng partidong proletaryado ay hindi nagpapakita ng isang tuloy-tuloy at regular na takbo, kundi maaaring dumaan sa masalimuot na mga yugto at panahon ng pangkalahatang krisis sa antas pambansa at pandaigdig. Maraming beses nang nagkaroon ng proseso ng pagkabulok kung saan ang pagkilos ng mga partidong proletaryado ay nawalan, o lumayo sa halip na lumapit, sa kailangang katangian ng isang nagkakaisang aktibidad na inspirasyon ng pinakamataas na rebolusyonaryong layunin. Ito ay nagkawatak-watak sa paghahabol sa mga interes ng limitadong grupo ng mga manggagawa, o sa pagkamit ng mga pansamantalang resulta (mga reporma) kapalit ng paggamit ng mga pamamaraang nakompromiso ang gawain para sa mga rebolusyonaryong layunin at ang paghahanda ng proletaryado para sa mga naturang layunin. Dahil dito, ang mga partidong proletaryado ay madalas na nagtapos sa pagpapalawak ng mga hangganan ng kanilang organisasyon sa mga elemento na hindi pa kayang ilagay ang kanilang sarili sa pundasyon ng nagkakaisa at maksimalistang kolektibong pagkilos. Ang prosesong ito ay palaging sinasamahan ng isang mapanirang rebisyon ng doktrina at programa, at ng paghina ng panloob na disiplina na sa halip na magkaroon ng pangkalahatang hanay ng mga kakayahang pinuno na matatag sa pakikibaka, ang kilusang proletaryado ay nalagay sa mga kamay ng mga nakatagong ahente ng burgis.

7. Ang landas pabalik mula sa ganitong uri ng sitwasyon tungo sa organisasyon ng isang tunay na partido ng uri, sa ilalim ng impluwensya ng mga bagong sitwasyon at mga bagong panggigipit na idinudulot ng mga kaganapan sa masa ng manggagawa, ay nagaganap sa anyo ng paghihiwalay ng isang bahagi ng partido. Sa pamamagitan ng mga debate sa programa, kritika sa mga hindi kanais-nais na karanasan sa pakikibaka, at pagbuo sa loob ng partido ng isang paaralan at organisasyon na may sariling hirarkiya, muling nabubuo ang buhay na pagpapatuloy ng isang nagkakaisang organismo, na nakabatay sa pagkakaroon ng kamalayan at disiplina, kung saan sumisibol ang bagong partido. Ito ang proseso na sa pangkalahatan ay humantong mula sa kabiguan ng mga Partido ng Ikalawang Internasyonal tungo sa pagsilang ng komunistang Ikatlong Internasyonal.

8. Ang pag-unlad ng Partidong Komunista pagkatapos ng resolusyon ng naturang krisis ay maaaring tukuyin bilang karaniwan na pag-unlad ng partido, bagaman may posibilidad pa rin ng mga susunod na mapanuring yugto dulot ng mga bagong sitwasyon. Sa pamamagitan ng pagpapakita ng pinakamataas na pagpapatuloy sa pagtataguyod ng programa at sa buhay ng nangungunang hirarkiya nito (maliban sa pagpapalit ng mga taksil o pagod nang pinuno), maisasagawa rin ng partido ang pinakamataas at epektibong gawain sa paghikayat sa proletaryado sa layunin ng rebolusyonaryong pakikibaka. Hindi lamang ito usapin ng pagtuturo sa masa; at lalong hindi ito pagnanais na magpakita ng isang likas na dalisay at perpektong partido. Sa halip, ito ay usapin ng pagkamit ng pinakamataas na bunga sa tunay na proseso kung saan — tulad ng makikita sa ibaba — sa pamamagitan ng sistematikong gawain ng propaganda, proselytismo, at higit sa lahat, aktibong pakikilahok sa mga panlipunang pakikibaka, ang pagkilos ng dumaraming bilang ng mga manggagawa ay naililipat mula sa limitadong interes tungo sa organiko at nagkakaisang pundasyon ng pakikibaka para sa komunistang rebolusyon. Sapagkat kapag mayroong ganitong pagpapatuloy, posible hindi lamang na malampasan ang pag-aalinlangan at kawalan ng tiwala ng proletaryado sa partido, kundi mabilis at epektibong maididirekta at maisasama ang mga bagong enerhiya sa isang karaniwang kaisipan at pagkilos, kaya nalilikha ang pagkakaisa ng kilusan na isang kailangang rebolusyonaryong kondisyon.

9. Sa lahat ng katulad na dahilan, ang pagsasama sa partido ng iba pang mga partido o mga bahaging humiwalay sa ibang partido ay dapat ituring na ganap na di-karaniwan. Ang isang grupo na hanggang sa sandaling iyon ay nakilala sa ibang programatikong posisyon at independiyenteng organisasyon ay hindi nagdadala ng mga elemento na maaaring epektibong masanib nang buo; sa halip, pinapahina nito ang katatagan ng pulitikal na posisyon at panloob na istruktura ng lumang partido, kaya ang pagdami ng bilang ay hindi tumutugma sa pagtaas ng lakas at potensyal ng partido — sa katunayan, maaari pa nitong maparalisa ang gawain sa pag-oorganisa ng masa sa halip na mapadali ito. Nararapat na sa lalong madaling panahon ay ideklarang hindi katanggap-tanggap sa loob ng pandaigdigang organisasyong komunista ang paglihis sa dalawang pangunahing prinsipyo ng organisasyon: sa bawat bansa, maaari lamang magkaroon ng iisang partidong komunista; at posible lamang ang pagsapi sa Internasyonal na Komunista sa pamamagitan ng indibidwal na pagtanggap sa partidong komunista ng bansang kinauukulan.

III. Relasyon sa pagitan ng Partidong Komunista at ng Uring Proletaryado

10. Ang pagtitiyak at pagtukoy sa mga katangian ng partidong uri, na siyang batayan para sa konstitutibong istruktura nito bilang organo ng pinaka-abanteng bahagi ng uring proletaryado, ay hindi nangangahulugang ang partido ay hindi na kailangang mabuklod ng malapit na relasyon sa nalalabing bahagi ng proletaryado — sa katunayan, hinihiling nito na dapat itong mangyari.

11. Ang kalikasan ng mga relasyong ito ay nagmumula sa diyalektikong paraan ng pagtingin sa pagbuo ng kamalayang pang-uri at ng isang nagkakaisang organisasyon ng partidong uri, na naglilipat sa taliba ng proletaryado mula sa limitasyon ng mga bahagya at kusang-loob na kilusang dulot ng interes ng mga grupo tungo sa pangkalahatang aksyong proletaryado; at hindi ito nakakamit sa pamamagitan ng pagtanggi sa mga batayang kilusang iyon, kundi sa pamamagitan ng kanilang integrasyon at paglampas gamit ang mga buhay na karanasan, pagtulak sa kanilang pagsasakatuparan, aktibong pakikilahok sa mga ito, at masusing pagsubaybay sa kanilang pag-unlad.

12. Ang gawain ng pagpapalaganap ng ideolohiya nito at pagrekruta para sa mga hanay nito na patuloy na isinasagawa ng partido ay hindi mahihiwalay sa reyalidad ng aktibidad at kilusan ng proletaryado sa lahat ng anyo nito. Isang mababaw na pagkakamali ang makita bilang magkasalungat ang: pakikilahok sa mga pakikibaka para sa mga pansamantala at limitadong layunin, at ang paghahanda para sa huli at pangkalahatang rebolusyonaryong pakikibaka. Ang mismong pag-iral ng nagkakaisang organismo ng partido, kasama ang mga kailangang kondisyon ng kalinawan ng programatikong pananaw at katatagan ng organisasyonal na disiplina, ay nagbibigay ng garantiya na ang mga bahagyang kahilingan ay hindi kailanman ituturing na layunin sa kanilang sarili, at ang pakikibaka para makamit ang mga ito ay makikita lamang bilang paraan ng karanasan at pagsasanay para sa kapaki-pakinabang at epektibong rebolusyonaryong paghahanda.

13. Dahil dito, ang Partidong Komunista ay nakikilahok sa organisasyonal na buhay ng lahat ng anyo ng pang-ekonomiyang organisasyon ng proletaryado na bukas sa mga manggagawa ng lahat ng pulitikal na paniniwala (mga unyon, mga konseho sa pabrika, mga kooperatiba, atbp.). Upang maisagawa ng partido ang gawain nito nang epektibo, isang pundamental na posisyon ang panatilihin na ang lahat ng organong may ganitong kalikasan ay dapat na nagkakaisa, sa madaling salita ay dapat isama ang lahat ng mga manggagawang nasa isang partikular na pang-ekonomiyang sitwasyon. Ang partido ay nakikilahok sa buhay ng mga organong ito sa pamamagitan ng pag-oorganisa sa mga miyembro nitong kabilang sa mga ito sa mga grupo o selda na nakaugnay sa organisasyon ng partido. Ang mga grupong ito, na nakikilahok sa unang hanay ng mga aksyon ng mga pang-ekonomiyang organo kung saan sila kabilang, ay humihila sa kanilang sarili — at sa gayon ay sa hanay ng partidong pulitikal — sa mga elementong nagiging handa para dito habang umuunlad ang pagkilos. Nilalayon nilang makuha ang mayoryang suporta at mga nangungunang posisyon sa kanilang mga organisasyon, kaya nagiging natural silang daluyan ng pagpapadala ng mga islogan ng partido. Ang buong aktibidad na isinasagawa ay isa ng pananakop at pag-oorganisa; hindi ito limitado sa propaganda o proselytismo o panloob na kampanyang elektoral sa mga asamblea ng proletaryado, kundi higit sa lahat ay kinapapalooban ng pagpasok sa gitna ng pakikibaka at pagkilos at pagtulong sa mga manggagawa na makakuha ng pinaka-kapaki-pakinabang na karanasan mula sa mga ito.

14. Ang buong gawain at organisasyon ng mga grupong komunista ay idinisenyo upang bigyan ang partido ng tiyak na kontrol sa mga nangungunang katawan ng mga pang-ekonomiyang organismo, at pangunahin na sa mga pambansang ehekutibo ng unyon, na tila siyang pinakaligtas na mekanismo para sa pamumuno sa mga kilusan ng proletaryado na hindi kasama sa mga hanay ng partido. Ang Partidong Komunista — sa paniniwalang pangunahing interes nito ang iwasan ang pagkakahati-hati sa mga unyon at iba pang pang-ekonomiyang organo, hangga’t ang kanilang pamumuno ay nananatili sa kamay ng ibang partido at pulitikal na agos — ay hindi uutusan ang mga miyembro nito na kumilos nang salungat sa mga direktiba ng huli pagdating sa aksyon, bagaman dapat silang magpahayag ng pinaklantad na kritika sa mismong aksyon at sa gawain ng mga pinuno.

15. Bukod sa pakikibahagi sa ganitong paraan sa buhay ng mga organisasyong proletaryado na natural na sumulpot dahil sa panggigipit ng tunay na pang-ekonomiyang interes, at pagpapadali sa kanilang pagpapalawak at pagpapalakas, sisikapin ng partido na itampok sa pamamagitan ng propaganda nito ang mga problemang may tunay na interes sa mga manggagawa na, sa ebolusyon ng mga panlipunang sitwasyon, ay maaaring magbigay-buhay sa mga bagong organismo ng pang-ekonomiyang pakikibaka. Sa lahat ng paraang ito, pinalalawak at pinapalakas ng partido ang impluwensya na sa pamamagitan ng libu-libong ugnayan ay umaabot mula sa organisadong hanay nito hanggang sa proletaryado sa kabuuan, sinasamantala ang lahat ng mga pagpapakita at potensyal na pagpapakita nito sa panlipunang aktibidad.

16. Anumang konsepto ng organismo ng partido na nakabatay sa pangangailangan ng perpektong mapanuring kamalayan at kumpletong diwa ng sakripisyo mula sa bawat miyembro nito, na isinasaalang-alang nang indibidwal, at naglilimita sa antas ng masa na nakaugnay sa partido sa mga rebolusyonaryong unyon ng mga manggagawa na binuo sa pang-ekonomiyang larangan sa pamamagitan ng mapaghiwalay na kriterya at nagsasama lamang ng mga proletaryadong tumatanggap sa partikular na paraan ng pagkilos, ay lubos na mali. Sa kabilang banda, hindi maaaring igiit na sa isang takdang panahon, o sa bisperas ng pagsasagawa ng pangkalahatang pagkilos, ay dapat nang naisakatuparan ng partido ang kondisyon ng pagsasama sa ilalim ng pamumuno nito — o sa loob mismo ng kanyang hanay — ng mayorya ng proletaryado. Ang ganitong postulado ay hindi maaaring iharap nang wala sa konteksto, na hiwalay sa tunay na diyalektikong takbo ng proseso ng pag-unlad ng partido. At wala itong kabuluhan, kahit sa teorya, na ikumpara ang bilang ng mga manggagawang kasama sa disiplinado at nagkakaisang organisasyon ng partido, o sumusunod dito, sa bilang ng mga hindi organisado at nagkawatak-watak o nakakabit sa mga korporatibong organisasyong walang kakayahang pagbuklurin sila nang organiko. Ang nalalabi sa kasalukuyang eksposisyon ay isang pagtatangka na tukuyin ang mga kondisyon kung saan ang relasyon sa pagitan ng partido at ng uring manggagawa ay dapat tumugma, upang maging posible at epektibo ang mga partikular na pagkilos, at kung paano maitatatag ang mga kondisyong iyon.

IV. Relasyon sa pagitan ng Partidong Komunista at Iba Pang Pulitikal na Kilusang Proletaryado

17. Ang isang bahagi ng proletaryado ay lalong matigas sa pagsapi sa hanay ng Partidong Komunista o sa paligid nito, dahil ito ay organisado sa ibang mga partidong pulitikal o nakikisimpatya sa kanila. Ang lahat ng partidong burgis ay may mga tagasuportang proletaryado, ngunit dito ay higit tayong interesado sa mga partidong sanlipunang-demokratiko at sa mga agos na sindikalista at anarkista.

18. Sa harap ng mga kilusang ito, dapat isagawa ang walang humpay na kritika sa kanilang mga programa, na nagpapakita ng kanilang kakulangan para sa mga layunin ng emansipasyon ng proletaryado. Ang teoretikal na polemikang ito ay magiging mas epektibo kung maipakikita ng Partidong Komunista na ang matagal nang ginawang kritika nito sa mga naturang kilusan, alinsunod sa sarili nitong mga programatikong konsepto, ay kinukumpirma ng karanasan ng proletaryado. Para sa kadahilanang ito, sa mga polemikong tulad nito ay mahalagang huwag itago ang hidwaan sa pagitan ng ating kani-kanilang mga pamamaraan — kabilang ang bahaging hindi lamang tumutukoy sa mga problema ng kasalukuyan, kundi sumasalamin sa mga susunod na pag-unlad ng pagkilos ng proletaryado.

19. Ang gayong mga polemika ay dapat ding makita sa larangan ng pagkilos. Ang mga komunista na nakikilahok sa mga pakikibaka sa mga pang-ekonomiyang organisasyong proletaryado na pinamumunuan ng mga sosyalista, sindikalista o anarkista ay hindi tatangging sumunod sa kanilang mga aksyon maliban kung ang masa sa kabuuan, sa isang kusang-loob na kilusan, ay maghimagsik laban dito. Ngunit ipakikita nila kung paano ang aksyong ito, sa isang partikular na punto ng pag-unlad nito, ay naging inutil o utopyan dahil sa maling pamamaraan ng mga pinuno, samantalang sa pamamaraang komunista ay mas mabuting resulta ang makakamit, na magsisilbi sa layunin ng pangkalahatang rebolusyonaryong kilusan. Sa kanilang mga polemika, laging itatangi ng mga komunista ang mga pinuno sa masa, at iiwan sa mga pinuno ang lahat ng pananagutan para sa kanilang mga pagkakamali at kamalian; bukod dito, hindi nila kakaligtaang tuligsain nang may katulad na sigasig ang aktibidad ng mga pinunong iyon na, bagaman may tapat na rebolusyonaryong damdamin, ay nagmumungkahi ng mapanganib at maling taktika.

20. Kung isang esensyal na layunin ng Partidong Komunista ang manalo ng suporta sa hanay ng proletaryado sa pamamagitan ng pagpapalakas ng kapangyarihan at impluwensya nito sa kapinsalaan ng mga partidong pulitikal na proletaryado at mga agos na hindi nito sinasang-ayunan, ang layuning ito ay dapat makamit sa pamamagitan ng pakikilahok sa reyalidad ng pakikibakang proletaryado sa isang larangang maaaring sabay na maging lugar ng karaniwang pagkilos at ng magkasanib na tunggalian — laging sa kondisyon na ang programatiko at organisasyonal na anyo ng partido ay hindi kailanman makokompromiso.

21. Upang mahikayat ang mga proletaryadong sumusuporta sa ibang mga pulitikal na kilusan, hindi maaaring gamitin ng Partidong Komunista ang pamamaraan ng pagbuo sa loob ng mga ito ng mga organisadong grupo at paksyon ng mga komunista o mga simpatisador ng komunista. Sa mga unyon, ang pamamaraang ito ay lohikal na ginagamit upang isagawa ang gawain ng pagpasok, nang walang anumang layuning paalisin ang mga grupong komunista sa mga unyon; sa mga pulitikal na kilusan, ang ganitong uri ng pamamaraan ay magkokompromiso sa organikong pagkakaisa ng partido, sa mga dahilan nang nabanggit na may kinalaman sa pag-unlad ng organisasyon ng partido.

22. Sa propaganda at mga polemika, mainam na isaisip na maraming manggagawa na militante sa hanay ng mga sindikalista at anarkista ang handang umunawa sa nagkakaisang rebolusyonaryong pakikibaka, ngunit naligaw lamang ng landas dahil sa reaksyon sa nakaraang pagkabulok ng mga partidong pulitikal na pinamumunuan ng mga sanlipunang-demokratiko. Ang tindi ng mga polemika at pakikibakang nakadirekta laban sa mga partidong sosyalista ay magiging isang mahalagang elemento sa pagbabalik ng mga manggagawang ito sa rebolusyonaryong landas.

23. Ang malinaw na kawalan ng pagkakatugma para sa isang miyembro ng Partidong Komunista na maging miyembro rin ng ibang partido ay lumalampas sa mga partidong pulitikal, patungo sa iba pang mga organismo na, bagaman walang pangalan o organisasyon ng isang partido, ay mayroon pa ring pulitikal na katangian, at sa lahat ng mga asosasyon na nakabatay ang pagtanggap ng mga miyembro sa mga pulitikal na tesis: ang pinakaimportante sa mga ito ay ang masonerya.

V. Mga Elemento ng Taktika ng Partidong Komunista mula sa Pag-aaral ng Sitwasyon

24. Sa pamamagitan ng mga naunang elemento, naitatag na ang mga pangkalahatang kriterya na kumokontrol sa mga organisasyonal na relasyon sa pagitan ng Partidong Komunista at iba pang mga proletaryadong organismo, alinsunod sa esensyal na kalikasan ng una. Bago dumako sa mas tumpak na mga terminong taktikal ng usapin, kinakailangang pagtuunan ang mga elementong kailangan para sa paglutas ng anumang problemang taktikal na ibinibigay ng pagsusuri sa panandaliang sitwasyong pinagdaraanan. Ang programa ng Partidong Komunista ay naglalaman ng perspektiba ng isang serye ng mga sitwasyong may kaugnayan sa isang serye ng mga pagkilos na sa takbo ng isang nagbubukas na proseso ay karaniwang iniuugnay sa mga ito. Samakatuwid, mayroong malapit na koneksyon sa pagitan ng mga programatikong direktiba at ng mga taktikal na tuntunin. Kaya naman, ang pag-aaral sa sitwasyon ay lumilitaw bilang isang mahalagang bahagi ng paglutas sa mga taktikal na problema, isinasaalang-alang na ang partido, batay sa kanyang kamalayan at mapanuring karanasan, ay nakapredikta na kung paano maaaring magbukas ang iba’t ibang sitwasyon, at sa gayon ay tinukoy ang mga taktikal na posibilidad na tumutugma sa mga pagkilos na dapat sundin sa iba’t ibang yugto. Ang pagsusuri sa sitwasyon ay nagsisilbing pagsubok sa kawastuhan ng mga programatikong posisyon ng partido. Sa araw na maging kailangan ang anumang malaking rebisyon sa mga ito, ang problema ay magiging mas seryoso kaysa sa anumang malulutas sa pamamagitan ng isang simpleng pagbabagong taktikal, at ang hindi maiiwasang pagwawasto ng programatikong pananaw ay hindi maaaring hindi magkaroon ng seryosong kahihinatnan sa lakas at organisasyon ng partido. Ang huli ay dapat magsikap na mahulaan kung paano maaaring magbukas ang mga sitwasyon, upang magamit ang pinakamataas na antas ng impluwensya sa mga ito; ngunit ang paghihintay na lumitaw ang mga sitwasyon upang sumailalim sa mga ito, sa isang eklektiko at paputol-putol na paraan, ayon sa mga alituntunin at mungkahi na idinulot nito, ay isang pamamaraang katangian ng sanlipunang-demokratikong oportunismo. Kung ang mga komunistang partido ay mapipilitang makibagay sa ganito, lalagdaan nila ang pagkawasak ng ideolohikal at militanteng konstruksyon ng komunismo.

25. Nagtatagumpay ang Partidong Komunista sa pagkakaroon ng kanyang katangian ng pagkakaisa, at ang kanyang tendensiyang isakatuparan ang isang buong programatikong proseso, hangga’t tinitipon nito sa kanyang hanay ang bahagi ng proletaryado na, sa pamamagitan ng pagiging organisado, ay nalampsan ang tendensiyang kumilos lamang sa ilalim ng mga direktang udyok ng limitadong sitwasyong pang-ekonomiya. Ang impluwensya ng sitwasyon sa pangkalahatang kilusan ng partido ay tumitigil sa pagiging direkta at deterministiko, sa halip ay nagiging isang rasyonal at boluntaryong pag-asa, hangga’t ang mapanuring kamalayan at ang inisyatiba ng kagustuhan, na may limitadong halaga lamang para sa mga indibidwal, ay naisasakatuparan sa organikong kolektibidad ng partido. Higit itong totoo dahil ang Partidong Komunista ay nagpapakita ng sarili bilang tagapagpauna ng mga anyo ng samahan ng tao na huhugot mula sa kanilang paglampas sa umiiral na walang-anyong pang-ekonomiyang organisasyon ng kakayahang magdirekta nang rasyonal — sa halip na pasibong sumasailalim — sa laro ng mga pang-ekonomiyang katotohanan at kanilang mga batas.

26. Gayunpaman, hindi magagamit ng partido ang kanyang kagustuhan at kanyang inisyatiba sa isang pabigla-biglang paraan o sa isang arbitraryong antas; ang mga limitasyon na maaari at dapat nitong itakda sa kapwa isa at isa pa ay ipinapataw sa kanya nang tiyak ng kanyang mga programatikong direktiba, at ng mga umiiral na posibilidad at oportunidad para sa pagkilos, na mahihinuha mula sa pagsusuri ng pansamantalang sitwasyon.

27. Matapos suriin ang sitwasyon, kailangang gumawa ng pagtatasa sa mga puwersa ng partido at ang relasyon sa pagitan ng mga ito at ng mga kilusan ng kaaway. Higit sa lahat, kailangang mag-ingat sa pagtatasa ng antas ng suporta na maaaring asahan ng partido mula sa proletaryado kung ang huli ay magsasagawa ng isang pagkilos o makikibahagi sa isang pakikibaka. Nangangahulugan ito ng pagbuo ng isang tumpak na ideya ng mga epekto at kusang-loob na pagkilos na idinudulot ng sitwasyong pang-ekonomiya sa masa, at ng posibilidad ng pagbuo ng mga pagkilos na ito, bilang resulta ng mga inisyatiba ng Partidong Komunista at ng saloobin ng iba pang mga partido. Ang mga anyo ng impluwensya ng pang-ekonomiyang sitwasyon sa militanteng katangian ng proletaryado ay napakasalimuot, depende sa kung tayo ay dumadaan sa isang panahon ng lumalagong kasaganaan ng burgis na ekonomiya, o ng krisis na may tumitinding mga kahihinatnan. Ang epekto ng mga yugtong ito sa aktibidad at organisasyonal na buhay ng mga proletaryadong organismo ay masalimuot, at hindi maaaring isaalang-alang sa pamamagitan lamang ng pagsusuri sa pang-ekonomiyang sitwasyon sa isang partikular na sandali, at paghinuha mula rito ng antas ng pagiging militante ng proletaryado. Sapagkat kinakailangang isaalang-alang ang impluwensya ng buong takbo ng mga naunang sitwasyon, sa lahat ng kanilang paggalaw at pagkakaiba-iba. Halimbawa, ang isang panahon ng kasaganaan ay maaaring magbunga ng isang malakas na kilusang unyon, na sa susunod na krisis ng paghihikahos ay maaaring mabilis na mahila tungo sa mga rebolusyonaryong posisyon, habang pinapanatili ang lawak ng kanyang pang-masang organisasyon at sa gayon ay pinapaboran ang tagumpay ng rebolusyon. O ang isang panahon ng progresibong paghihikahos ay maaaring magpawatak-watak sa kilusang unyon, sa paraang sa susunod na panahon ng kasaganaan ay matatagpuan nito ang sarili sa isang yugto ng konstruksyon na hindi nag-aalok ng sapat na balangkas para sa rebolusyonaryong organisasyon. Ang mga halimbawang ito, na maaari ring baligtarin, ay nagpapatunay na “ang mga kurba ng pang-ekonomiyang sitwasyon at ng militanteng pang-uri ay itinatakda ng masalimuot na mga batas; ang huli ay mula sa una, ngunit hindi sila magkatulad sa anyo.” Sa pagtaas (o pagbaba) ng una, maaaring tumugma sa mga partikular na kaso ang pagtaas o pagbaba ng huli.

28.Ang mga integratibong elemento ng pag-aaral na ito ay lubhang iba-iba. Binubuo ito ng pagsusuri sa mga tunay na tendensiyang kasangkot sa konstitusyon at pag-unlad ng mga organisasyon ng proletaryado at ang mga reaksyon — kabilang ang sikolohikal na mga reaksyon — na idinudulot dito, sa isang banda, ng mga pang-ekonomiyang kondisyon, at sa kabilang banda, ng mga partikular na saloobin at panlipunan at pulitikal na inisyatiba ng naghaharing uri at ng mga partido nito. Ang pagsusuri sa sitwasyon ay isinasagawa sa larangang pulitikal sa pamamagitan ng pagsusuri sa mga posisyon at puwersa ng iba’t ibang uri at partido na may kaugnayan sa kapangyarihan ng Estado. Kaugnay nito, posible na uriin ang mga sitwasyon kung saan ang Partidong Komunista ay maaaring makasumpong ng sarili sa pagsasagawa ng pagkilos sa mga pundamental na yugto; mga sitwasyon na sa normal na takbo ng mga bagay ay umaakay dito na lumakas, sa pamamagitan ng pagpapalawak ng kanyang pagiging miyembro, at kasabay nito ay nagtutukoy nang mas tumpak sa mga hangganan ng kanyang taktikal na larangan. Ang mga yugtong ito ay maaaring tukuyin bilang mga sumusunod: Absolutistang pyudal na kapangyarihan — demokratikong burgis na kapangyarihan — sanlipunag-demokratikong gobyerno — pansamantala na panahon ng panlipunang digmaan kung saan ang mga base ng Estado ay naging hindi matatag — proletaryadong kapangyarihan sa diktadura ng mga Konseho. Sa isang kahulugan, ang usapin ng taktika ay binubuo hindi lamang sa pagpili ng tamang landas para sa isang epektibong pagkilos, kundi sa pag-iwas din sa aktibidad ng partido na lumampas sa nararapat na mga hangganan, at bumalik sa mga pamamaraang tumutugma sa mga nakaraang sitwasyon — na ang kahihinatnan ay ang pagpigil sa proseso ng pag-unlad ng partido sa ikapapahamak ng kanyang rebolusyonaryong paghahanda. Ang mga konsiderasyong susunod ay tutukoy higit sa lahat sa pagkilos ng partido sa ikalawa at ikatlo sa mga nabanggit na pulitikal na yugto.

29. 24. Ang pagtataglay ng Partidong Komunista ng isang mapanuring pamamaraan at isang kamalayan na humahantong sa pagbabalangkas ng kanyang programa ay isang kondisyon ng kanyang organikong buhay. Sa mismong kadahilanang iyon, ang partido at ang Internasyonal na Komunista ay hindi maaaring limitahan ang kanilang sarili sa pagtatatag ng pinakamalaking kalayaan at elastisidad ng mga taktika, sa pamamagitan ng pagkakatiwala ng kanilang pagsasakatuparan sa mga kaugnay na nangungunang katawan, batay sa pagsusuri sa sitwasyon, sa kanilang pagpapasya. Dahil ang programa ng partido ay hindi mailalarawan bilang isang tuwirang layunin na dapat makamit sa anumang paraan kundi bilang isang historikal na perspektiba ng magkakaugnay na mga landas at mga punto ng pagdating, ang mga taktikang pinagtibay sa magkakasunod na sitwasyon ay dapat na may kaugnayan sa programa. Kaya, ang mga pangkalahatang taktikal na pamantayan na pinagtibay sa magkakasunod na sitwasyon ay kailangang malinaw na tukuyin sa loob ng hindi masyadong mahigpit na mga limitasyon, na nagiging mas malinaw at hindi gaanong nagbabago habang ang kilusan ay lumalakas at lumalapit sa huling tagumpay. Ang ganitong kriterya lamang ang makakapagpahintulot sa atin na mapalapit nang mapalapit sa pinakamabuting antas ng tunay na sentralisasyon sa loob ng mga partido at ng Internasyonal na kailangan upang maidirekta ang pagkilos nang epektibo; sa paraang ang mga utos na nagmumula sa sentro ay kusang tatanggapin, hindi lamang sa loob ng mga komunistang partido kundi pati na rin sa loob ng kilusang masa na nagawa nilang iorganisa. Gayunpaman, hindi dapat kalimutan na, matapos tanggapin ang organikong disiplina ng kilusan, naroon pa rin ang salik ng inisyatiba sa panig ng mga indibidwal at grupo na nakadepende sa kung paano umuunlad ang mga sitwasyon at kung ano ang lumilitaw mula sa mga ito; at sa isang patuloy at lohikal na pagsulong sa mga tuntunin ng mga karanasan, at mga pagbabago sa landas na sinusunod, upang matuklasan ang pinaka-epektibong paraan ng paglaban sa mga kondisyon ng buhay na ipinapataw sa proletaryado ng umiiral na sistema. Kaya naman tungkulin ng partido at ng Internasyonal na ipaliwanag ang kabuuan ng kanyang mga pangkalahatang taktikal na tuntunin sa isang sistematikong paraan — dahil maaari itong tumawag kalaunan sa mga nasa loob ng kanyang sariling hanay, at sa loob ng mga saray ng proletaryado na nagtipon sa paligid nila, upang isagawa ang mga taktikal na tuntuning ito at magsakripisyo para sa mga ito — na ipinapakita kung paano ang mga naturang tuntunin at mga prospect para sa pagkilos ay bumubuo sa hindi maiiwasang ruta na humahantong sa tagumpay. Samakatuwid, ito ay isang praktikal at organisasyonal na pangangailangan, at hindi ang pagnanais na magteorya at mag-iskema sa pagiging kumplikado ng mga maniobra na maaaring tawagan ang partido na isagawa, na humahantong sa atin na itatag ang mga termino at limitasyon ng mga taktika ng partido. At dahil sa mga ganap na konkretong dahilan na ito, ang partido ay dapat gumawa ng mga desisyon na tila naghihigpit sa kanyang mga posibilidad para sa pagkilos, ngunit ang mga ito lamang ang nagbibigay ng garantiya ng organikong pagkakaisa ng kanyang aktibidad sa pakikibakang proletaryado.

VI. Hindi Direkta na Taktikal na Aktibidad ng Partidong Komunista

30. Kapag kulang ang mga kondisyon para sa isang taktikal na aktibidad na maaaring tukuyin bilang direkta, na may katangian ng isang pagsalakay sa burgis na kapangyarihan gamit ang mga puwersang nasa disposisyon ng Partidong Komunista, at tatalakayin sa ibaba, ang partido ay maaari at dapat — malayo sa paglilimita sa sarili sa isang puro at simpleng gawain ng proselytismo at propaganda — gumamit ng impluwensya sa mga kaganapan sa pamamagitan ng kanyang mga relasyon sa at panggigipit sa iba pang mga partido at pulitikal at panlipunang kilusan, na may layuning tukuyin ang mga pag-unlad ng sitwasyon sa isang direksyong pabor sa sarili nitong mga layunin, at sa paraang magpapabilis sa sandaling magiging posible ang mapagpasyang rebolusyonaryong pagkilos. Ang mga inisyatiba at saloobin na dapat ampunin sa ganitong kaso ay bumubuo sa isang maselang problema, at ang pangunahing kondisyon na dapat ilatag ay sa anumang paraan ay hindi sila dapat maging o magmukhang kasalungat sa pangmatagalang kinakailangan ng partikular na pakikibaka ng partido, alinsunod sa programa kung saan ito ang tanging tagapagtaguyod at kung saan sa mapagpasyang sandali ang proletaryado ay kakailanganing lumaban. Anumang paninindigan na nagiging sanhi o nagdadala ng pagbaba sa isang pangalawang antas ng kumpletong pagpapatibay ng propagandang ito, na hindi lamang may teoretikal na halaga, kundi pangunahing nagmula sa araw-araw na mga posisyong pinagtibay sa loob ng aktwal na pakikibakang proletaryado, at patuloy na kailangang bigyang-diin ang pangangailangan para sa proletaryado na yakapin ang komunistang programa at mga pamamaraan; anumang paninindigan na nagpapakita sa pag-abot sa mga partikular na pansamantalang benchmark bilang isang layunin sa sarili nito sa halip na isang paraan upang magpatuloy pa ay hahantong sa paghina ng istruktura ng partido at ng impluwensya nito sa paghahanda sa masa para sa rebolusyon.

31. Sa historiko-pulitikal na sitwasyon na tumutugma sa demokratikong burgis na kapangyarihan, sa pangkalahatan ay nagaganap ang isang dibisyon sa larangang pulitikal sa dalawang agos o bloke — ang kaliwa at ang kanan — na nagpapaligsahan sa isa’t isa upang patakbuhin ang Estado. Ang kaliwang bloke ay karaniwang sinusuportahan nang higit o mas kaunti nang hayagan ng mga partidong sanlipunang-demokratiko, na pabor sa mga koalisyon sa prinsipyo. Kung paano magbubukas ang paligsahang ito ay hindi isang bagay na walang halaga sa Partidong Komunista, kapwa dahil ito ay may kinalaman sa mga punto at kahilingan na nakakaapekto sa mga proletaryadong masa at nakakaakit sa kanilang atensyon, at dahil ang pag-aayos nito sa isang tagumpay ng kaliwa ay talagang makakapagpadulas sa landas patungo sa proletaryadong rebolusyon. Sa pagsusuri sa problema ng taktikal na pagpapayo ng mga koalisyon sa mga kaliwang pulitikal na elemento — at nagnanais na iwasan ang lahat ng huwad na doktrinaryo o hangal na sentimental at puritanikal na apriorismo — dapat higit sa lahat isaisip na ang Partidong Komunista ay nagtatamasa ng kalayaan sa paggalaw hangga’t kaya nitong itaguyod nang may pagpapatuloy ang proseso nito ng organisasyon at paghahanda, kung saan nito hinuhugot ang impluwensya sa masa na nagpapahintulot dito na tawagan sila sa pagkilos. Hindi ito maaaring magmungkahi ng isang taktika na may paminsan-minsan at transitoryong kriterya, na umaasang magagawa nito kalaunan, sa sandaling ang naturang taktika ay tumigil na sa pagiging angkop, na magsagawa ng isang biglaang paglipat at pagbabago ng prente, na ginagawang mga kaaway ang mga kaalyado nito kahapon. Kung ayaw makompromiso ang ugnayan sa masa at ang kanilang pagpapalakas sa mismong sandaling pinaka-esensyal na ang mga ito ay lumitaw, kinakailangang itaguyod sa lahat ng pampubliko at opisyal na deklarasyon at saloobin ang isang pagpapatuloy ng pamamaraan at intensyon na mahigpit na pareho sa walang humpay na propaganda at paghahanda para sa huling pakikibaka.

32. Isang esensyal na tungkulin ng Partidong Komunista, sa paghahanda sa proletaryado sa ideolohiya at sa gawa para sa rebolusyonaryong pakikibaka para sa diktadura, ang makibahagi sa isang malupit na kritika sa programa ng burgis na kaliwa at sa anumang programa na naghahanap na lutasin ang mga panlipunang problema sa loob ng balangkas ng burgis na parlyamentaryong demokratikong institusyon. Ang sustansya ng mga hindi pagkakasundo sa pagitan ng burgis na kanan at kaliwa sa malaking bahagi ay nakakaapekto lamang sa proletaryado hangga’t sila ay mga demagogikong palsipikasyon, na natural na hindi maaaring madis-armahan lamang ng teoretikal na kritika, kundi dapat ihayag kung ano talaga sila sa gawa, sa gitna ng pakikibaka. Sa pangkalahatan, ang mga pulitikal na kahilingan ng kaliwa, na ang mga layunin ay tiyak na hindi kasama ang paghakbang ng isang baitang sa hagdan patungo sa ilang intermediaryong rung sa pagitan ng pang-ekonomiya at pulitikal na sistema ng kapitalismo at ng sa proletaryado, ay tumutugma sa mga kondisyon na nagbibigay ng higit na puwang sa paghinga sa modernong kapitalismo at nagsisiguro sa mas epektibong depensa nito, kapwa sa kanilang intrinsic na halaga at dahil sila ay may tendensiyang magbigay sa masa ng impresyon na ang mga umiiral na institusyon ay maaaring gamitin upang makamit ang kanilang emansipasyon. Ito ay totoo sa mga kahilingan para sa pagpapalawak ng pagboto at para sa iba pang mga garantiya at pagpapabuti ng liberalismo, gaya ng sa kontra-klerikal na pakikibaka at ang buong kargada ng “masoneryang” pulitika. Ang mga pambatas na reporma sa pang-ekonomiya o panlipunang larangan ay may katulad na halaga: maaaring hindi sila maisakatuparan, o maisasakatuparan lamang sila hangga’t sila ay lumilikha ng hadlang sa rebolusyonaryong dinamika ng masa at nang may ganoong intensyon.

33. Ang pagdating ng isang kaliwang burgis o kahit isang sanlipunang-demokratikong gobyerno ay maaaring makita bilang isang preliminaryo sa huling pakikibaka para sa proletaryadong diktadura; ngunit hindi sa kahulugang ang kanilang praktikal na aktibidad ay lilikha ng mga kapaki-pakinabang na paunang kondisyon ng isang pang-ekonomiya o pulitikal na uri, at tiyak na hindi sa inaasahan na hahayaan nila ang proletaryado ng mas malaking kalayaan na mag-organisa, maghanda at makibahagi sa rebolusyonaryong pagkilos. Alam ng Partidong Komunista at may tungkuling ipahayag, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng mapanuring katwiran at ng madugong karanasan, na ang mga gobyernong ito ay rerespetuhin lamang ang kalayaan sa paggalaw ng proletaryado kapag kinikilala sila nito at ipinagtatanggol sila bilang sarili nitong mga kinatawan, samantalang sa harap ng isang pagsalakay ng masa laban sa makinarya ng demokratikong Estado, sila ay tutugon ng pinakamalupit na reaksyon. Kaya sa isang napakaibang kahulugan na ang pagdating ng mga naturang gobyerno ay maaaring maging kapaki-pakinabang: hangga’t, ibig sabihin, na ang kanilang aktibidad ay nagpapahintulot sa proletaryado na mahinuha mula sa malupit na karanasan na ang pagtatalaga lamang ng kanyang diktadura ang tunay na makakatalo sa kapitalismo. Malinaw na ang pagsasamantala sa gayong karanasan ay magiging epektibo lamang sa lawak na ang Partidong Komunista ay tinuligsa na ang kabiguan ng gobyerno nang maaga, at napanatili ang isang malakas na independiyenteng organisasyon kung saan ang proletaryado ay maaaring muling magsama-sama, matapos itong mapilitang iwanan ang mga grupo at partido na bahagya nitong sinuportahan sa kanilang eksperimento sa gobyerno.

34. Kaya hindi lamang ang isang koalisyon ng Partidong Komunista sa mga partido ng burgis na kaliwa o ng sanlipunang-demokrasya ay makakasira sa rebolusyonaryong paghahanda at magpapahirap na gamitin ang isang kaliwang eksperimento sa gobyerno, kundi pati na rin sa praktis ay karaniwan nitong ipagpapaliban ang tagumpay ng kaliwa laban sa kanang bloke. Sila ay magkaribal para sa suporta ng burgis na sentro, na lumilipat sa kaliwa dahil ito ay tama sa pagkumbinsi na ang kaliwa ay hindi gaanong kontra-rebolusyonaryo at konserbatibo kaysa sa kanan, na nagmumungkahi ng mga konsesyon na sa malaking bahagi ay panlabas lamang at minimal na epektibo upang preno ang nagpipilit na rebolusyonaryong kilusan laban sa magkaparehong institusyong tinatanggap ng kanan at kaliwa. Kaya ang presensya ng Partidong Komunista sa isang kaliwang koalisyon ay magpapawala sa huli ng mas maraming suporta, higit sa lahat sa larangan ng elektoral at parlyamentaryong pakikibaka, kaysa sa dadalhin nito sa pamamagitan ng kanyang pag-alalay, at ang buong eksperimento ay malamang na maantala sa halip na mapabilis ng gayong patakaran.

35. Sa kabilang banda, hindi binabalewala ng Partidong Komunista ang hindi maikakailang katotohanan na ang mga kahilingan kung saan ang kaliwang bloke ay nakatuon ang kanyang agitasyon ay nakakaakit sa interes ng masa at, sa kanilang pagbabalangkas, ay madalas na tumutugma sa kanilang tunay na kinakailangan. Ang Partidong Komunista ay hindi itataguyod ang mababaw na tesis na ang mga naturang konsesyon ay dapat tanggihan sa batayang ang huli at kabuuang rebolusyonaryong pananakop lamang ang karapat-dapat sa mga sakripisyo ng proletaryado. Walang saysay na ipahayag ito dahil ang tanging resulta ay ang proletaryado ay tiyak na susunod sa likod ng mga demokratiko at sanlipunang-demokratiko at magtatapos na alipin sa kanila. Kaya tatawagan ng Partidong Komunista ang mga manggagawa na tanggapin ang mga konsesyon ng kaliwa bilang isang eksperimento ngunit bibigyang-diin sa propaganda nito ang pesimistiko nitong prediksyon sa kinalabasan ng eksperimentong iyon, at ang pangangailangan para sa proletaryado, kung ayaw nitong mawasak ng pakikipagsapalaran na ito, na huwag itaya ang kanyang organisasyonal at pulitikal na kalayaan dito. Hihilingin ng Partidong Komunista sa masa na hingin sa mga partidong sanlipunang-demokratiko — na gumagarantiya sa posibilidad na ang mga pangako ng burgis na kaliwa ay makakamit — na tuparin ang kanilang mga pangako, at, sa pamamagitan ng kanyang independiyente at walang humpay na kritika, ito ay maghahandang anihin ang bunga ng negatibong kinalabasan ng mga naturang eksperimento sa pamamagitan ng pagpapakita kung paano ang buong burgis ay sa katunayan ay nakahanay sa isang nagkakaisang prente laban sa rebolusyonaryong proletaryado at kung paano ang mga partidong iyon na tumatawag sa kanilang sarili na mga partidong manggagawa, ngunit sumusuporta sa koalisyon sa bahagi ng burgis, ay mga kasabwat at ahente lamang nito.

36. Ang mga kahilingang iniharap ng mga kaliwang partido, at lalo na ng mga sanlipunang-demokratiko, ay madalas na may uri na nararapat na himukin ang proletaryado na kumilos nang direkta upang ipatupad ang mga ito; dahil kung ang isang pakikibaka ay nagsimula, ang kakulangan ng mga paraan kung saan iminungkahi ng mga sanlipunang-demokratiko na dumating sa isang programa ng mga benepisyo para sa proletaryado ay agad na magiging malinaw. Itatampok naman ng Partidong Komunista ang parehong mga kahilingang iyon, gagawin silang mas tumpak, at itataas sila bilang isang bandila ng pakikibaka para sa buong proletaryado, na hinihimok ang huli na pilitin ang mga partido na nagsasalita ng mga naturang kahilingan para lamang sa oportunistang dahilan na ipakita ang kanilang pangako sa pagkamit ng mga ito. Maging ito man ay mga pang-ekonomiyang kahilingan o may pulitikal na kalikasan, ang Partidong Komunista ay magmumungkahi sa kanila bilang mga layunin ng isang koalisyon ng mga unyon na organismo, na umiiwas sa pagtatayo ng mga komiteng mamumuno sa pakikibaka at agitasyon kung saan ang Partidong Komunista ay kakatawanin at madadamay kasama ang ibang mga pulitikal na partido; ang layunin ay palaging ituon ang atensyon ng masa sa natatanging programang komunista, at panatilihin ang sarili nitong kalayaan sa paggalaw upang mapili nito ang tamang sandali na palawakin ang kanyang saklaw ng aktibidad kapag kailangan nito sa pamamagitan ng pagpapatalsik sa iba pang mga partido na nagpakita ng kanilang kawalang-kapangyarihan at iniwan na ng masa. Ang nagkakaisang prente ng mga unyon, na nauunawaan sa ganitong paraan, ay nag-aalok ng posibilidad ng pinagsamang mga pagkilos ng buong uring manggagawa kung saan ang pamamaraang komunista ay maaari lamang lumabas na matagumpay, ito ang tanging pamamaraang maaaring magbigay sa nagkakaisang kilusan ng proletaryado ng tunay na sustansya, malaya sa anumang pananagutan para sa aktibidad ng mga partido na nagpapahayag ng kanilang berbal na suporta para sa layunin ng proletaryado nang dahil lamang sa oportunismo, at may kontra-rebolusyonaryong intensyon.

37. Ang sitwasyon na ating isinasaalang-alang ay maaaring kumuha ng anyo ng isang pagsalakay ng burgis na kanan laban sa isang demokratiko o sanlipunang-demokratikong gobyerno. Kahit sa kasong ito, ang paninindigan ng Partidong Komunista ay hindi maaaring maging isa ng pagpapahayag ng pakikiisa sa mga gobyernong tulad nito dahil hindi natin maipakikita sa proletaryado bilang isang pakinabang na dapat ipagtanggol ang isang pulitikal na kaayusan na ang eksperimento ay binati natin, at sinusundan, nang may intensyong pabilisin sa proletaryado ang pagkumbinsi na hindi ito isa na idinisenyo para sa kanya kundi para sa mga kontra-rebolusyonaryong layunin.

38. Maaaring mangyari na ang kaliwang gobyerno ay pinahihintulutan ang mga kanang organisasyon, ang mga burgis na puting pangkat, na makibahagi sa kanilang dramatikong pananalakay laban sa proletaryado at sa mga institusyon nito, at hindi lamang hindi humihingi ng suporta ng proletaryado, kundi nagpipilit na ang huli ay walang karapatang tumugon sa pamamagitan ng pag-oorganisa ng armadong paglaban. Sa ganitong kaso, ipakikita ng mga komunista na ito ay maaari lamang maging aktwal na pakikipagsabwatan, sa katunayan ay isang dibisyon ng mga tungkulin sa pagitan ng liberal na gobyerno at mga reaksyonaryong iregular na puwersa. Ang burgis ay hindi na nagdidiskusyon kung ang paraan ng demokratiko at repormistang mga hele o ang paraan ng marahas na panunupil ang mas nababagay sa kanya, kundi ginagamit niya ang parehong ito nang sabay. Sa sitwasyong ito, ang tunay at pinaka-nakamamatay na kaaway ng rebolusyonaryong paghahanda ay ang liberal na panig sa gobyerno: niloloko nito ang proletaryado na pumanig sa kanya sa ngalan ng legalidad upang magawa itong walang depensa at watak-watak, at upang matalo ito, sa buong pakikipagsabwatan sa mga putihan, sa araw na matagpuan ng proletaryado ang sarili na pinipilit ng mga kaganapan na lumaban laban sa legal na aparatong nangangasiwa sa pagsasamantala dito.

39. Ang isa pang hinuha ay ang gobyerno at ang mga kaliwang partido na bumubuo rito ay nag-iimbita sa proletaryado na lumahok sa armadong pakikibaka laban sa isang kanang pag-atake. Ang imbitasyong ito ay hindi maiiwasang isang patibong, at ang Partidong Komunista ay sasagot dito sa pamamagitan ng pagpapahayag na ang mga armas sa kamay ng mga proletaryado ay nangangahulugan ng pagdating ng proletaryadong kapangyarihan at Estado, at ang pagdidis-arma sa tradisyonal na burukratiko at militar na makinarya ng Estado. Sapagkat ang huli ay hindi kailanman susunod sa mga utos ng isang kaliwang gobyerno na nakamit ang kapangyarihan sa pamamagitan ng legal na paraan kapag tinawagan nito ang mga tao sa armadong pakikibaka, at dahil ang proletaryadong diktadura lamang ang makakapagbigay ng isang matatag na katangian sa isang tagumpay laban sa mga puting banda. Bilang kinahinatnan, walang loyalismo ang dapat ipahayag o isagawa sa gayong gobyerno, at ang pinakaimportante sa lahat, kailangang malaman ng masa na ang konsolidasyon ng kapangyarihan ng huli sa tulong ng proletaryado laban sa isang kanang pag-aalsa o tangkang kudeta ay magiging lubhang mapanganib. Dahil ito ay nangangahulugan ng konsolidasyon ng mismong organisasyong lalaban sa rebolusyonaryong pagsulong ng proletaryado kapag ito ay naging tanging paraan na lamang nito; kung ang kontrol sa armadong organisasyon ng Estado ay iniwan sa mga kamay ng mga demokratikong partido sa gobyerno, sa madaling salita, kung ang proletaryado ay ibinaba ang kanyang mga armas nang hindi ginagamit ang mga ito upang itumba ang umiiral na pulitikal at estadong anyo, laban sa lahat ng puwersa ng burgis na uri.

VII. Direkta na Taktikal na Aktibidad ng Partidong Komunista

40. Sa ibang mga kaso, gayunpaman, ang mga kagyat at nagpipilit na mga kahilingan ng uring manggagawa, maging para sa pananakop o para sa depensa, ay hindi pinapansin ng mga partido sa kaliwa at sanlipunang-demokratiko. Dahil walang sapat na puwersa upang direktang tawagan ang masa sa mga pananakop na ito bunga ng impluwensya ng mga sanlipunang-demokratiko sa kanila, ang Partidong Komunista — habang iniiwasan ang pag-aalok ng anumang alyansa sa mga sanlipunang-demokratiko, at sa katunayan ay ipinapahayag na pinagtataksilan nila maging ang mga pansamantala at kagyat na interes ng mga manggagawa — ay hihiling ng isang nagkakaisang prenteng proletaryado na isasakatuparan sa larangan ng unyon para sa pagkamit ng mga layuning ito sa pagbabalangkas ng mga layuning ito ng pakikibakang proletaryado. Ang pagpapatupad ng prenteng ito ay makakasumpong sa mga militanteng komunista sa kanilang mga pwesto sa loob ng mga unyon; ngunit kasabay nito, hahayaan nito ang partido na makialam kapag ang pakikibaka ay nagkaroon ng higit pang pag-unlad, na tiyak na sasalungat ang mga sanlipunang-demokratiko — at kung minsan ay maging ang mga sindikalista at anarkista. Sa kabilang banda, ang pagtanggi ng ibang mga partidong proletaryado na ipatupad ang nagkakaisang prente ng unyon para sa mga layuning ito ay gagamitin ng Partidong Komunista upang pabagsakin ang kanilang impluwensya — hindi lamang sa pamamagitan ng kritika at propaganda na nagpapakita kung paano ang nasasangkot ay tunay na pakikipagsabwatan sa burgis, kundi higit sa lahat sa pamamagitan ng pakikilahok sa unang hanay ng mga bahagyang pagkilos ng proletaryado na tiyak na idudulot ng sitwasyon, sa pamamagitan ng paggawa nito batay sa mga tumpak na matitibay na puntong iminungkahi ng partido para sa nagkakaisang prente ng lahat ng lokal na organisasyon at lahat ng kategorya, at sa pamamagitan ng paghugot mula rito ng isang konkretong demonstrasyon na ang mga pinunong sanlipunang-demokratiko, sa pamamagitan ng pagsalungat sa pagpapalawak ng aktibidad, ay naghahanda para sa pagkatalo nito. Natural na hindi lamang titiyakin ng Partidong Komunista ang gawaing ito ng pag-atang ng pananagutan para sa isang maling taktika sa ibang mga partido; kundi sa ilalim ng matinding pag-iingat at mahigpit na disiplina, pag-aaralan nito kung hindi pa ba dumating ang sandali upang malampasan ang resistensya ng mga kontra-rebolusyonaryo, kapag sa takbo ng pagkilos ay nagkaroon ng sitwasyon sa masa na susunod sila sa panawagan ng Partidong Komunista laban sa anumang hadlang. Ang inisyatibang tulad nito ay dapat na sentralisado lamang, at hindi kailanman katanggap-tanggap na gawin ito nang lokal ng mga organismo ng Partidong Komunista o mga unyong kontrolado ng mga komunista.

41. Ang terminong direktang taktika ay mas partikular na inilalapat sa aktibidad ng partido sa isang sitwasyong nagmumungkahi na dapat itong kumuha ng independiyenteng inisyatiba para sa isang pagsalakay sa burgis na kapangyarihan, upang mapabagsak ito o mabigyan ito ng isang hampas na seryosong magpapahina rito. Ang partido, upang maisagawa ang isang pagkilos na tulad nito, ay dapat na mayroong matatag na panloob na organisasyon, na magbibigay ng ganap na katiyakan sa mahigpit na disiplina sa mga utos ng sentral na pamunuan. Bukod dito, dapat itong makaasa sa katulad na disiplina mula sa mga puwersa ng unyon na pinamumunuan nito, upang makasiguro sa suporta ng isang malawak na saray ng masa. Kailangan din nito ng isang militar na uri ng organisasyon na may partikular na antas ng kahusayan, at lahat ng kagamitan para sa iligal na aktibidad — higit sa lahat para sa komunikasyon at mga anyo ng pakikipag-ugnayan na hindi masusuri ng burgis na gobyerno — na magpapahintulot dito na mapanatili ang pamumuno nito sa kilusan nang ligtas sa mahuhulaang sitwasyon ng pagiging labag sa batas sa ilalim ng mga probisyong pang-kagipitan. Ngunit higit sa lahat, sa paggawa ng desisyon para sa opensibong pagkilos kung saan maaaring nakasalalay ang kapalaran ng isang buo at napakahabang gawain ng paghahanda, ang Partidong Komunista ay dapat magbase sa isang pag-aaral ng sitwasyon na hindi lamang tinitiyak ang disiplina ng mga puwersang direktang organisado at pinamumunuan nito; na hindi lamang humihikayat dito na hulaan na ang mga ugnayang nagbibigkis dito sa pinakamahusay na bahagi ng proletaryadong masa ay hindi mapuputol sa pakikibaka; kundi nagbibigay dito ng tiwala na ang suporta ng partido sa masa at ang lawak ng pakikilahok ng proletaryado sa kilusan ay unti-unting lalago sa takbo ng pagkilos, dahil ang utos para dito ay magsisilbing panggising at pagsasagawa sa mga tendensiyang natural na nakakalat sa pinakamalalim na saray ng masa.

42. Hindi laging posible na ang isang pangkalahatang kilusang sinimulan ng Partidong Komunista para sa isang pagtatangka na itumba ang burgis na kapangyarihan ay ianunsyo nang may ganitong hayagang layunin. Ang direktiba sa pakikibaka ay maaaring (maliban sa kaso ng isang pambihirang pagpabilis ng mga rebolusyonaryong sitwasyon na pumupukaw sa proletaryado) tumukoy sa mga matitibay na puntong mas mababa sa pananakop ng proletaryadong kapangyarihan, ngunit ang mga ito ay bahagi lamang na makakamit sa pamamagitan ng kataas-taasang tagumpay na ito — kahit na ang masa ay nakikita lamang sila bilang kagyat at mahahalagang kahilingan: mga layunin na sa limitadong antas, hangga’t maaari silang maisakatuparan ng isang gobyerno na hindi pa diktadura ng proletaryado, ay nag-iiwan ng posibilidad na itigil ang pagkilos sa isang partikular na punto na nagpapahintulot na manatiling buo ang antas ng organisasyon at militanteng espiritu ng masa, kung tila imposible na ituloy ang pakikibaka hanggang dulo nang hindi nakokompromiso, sa pamamagitan ng kinalabasan, ang mga kondisyon para sa muling pagsasagawa nito nang epektibo sa mga susunod na sitwasyon.

43. Hindi rin isinasantabi na ang Partidong Komunista ay makasumpong ng pagkakataon na magbigay ng hudyat para sa isang direktang pagkilos kahit alam nitong hindi pa usapin ng pagdating sa kataas-taasang rebolusyonaryong pananakop, kundi upang maglunsad lamang ng isang labanan kung saan ang kaaway ay lalabas na may pinsala sa kanyang prestihiyo at organisasyon, at ang proletaryado ay lalabas na materyal at moral na mas malakas. Sa ganitong kaso, tatawagin ng partido ang masa sa pakikibaka sa pamamagitan ng pagbabalangkas ng isang serye ng mga layunin na maaaring ang mga aktwal na dapat makamit, o lumitaw na mas limitado kaysa sa mga layuning balak makamit ng partido kung ang pakikibaka ay magtatagumpay. Ang mga naturang layunin, higit sa lahat sa plano ng pagkilos ng partido, ay dapat na nakaayos sa isang progresyon, upang ang pagkamit sa bawat isa sa kanila ay bumuo ng isang posisyon ng posibleng pagpapalakas sa pamamagitan ng paghinto sa landas patungo sa mga susunod na pakikibaka. Kinakailangang iwasan hangga’t maaari ang desperadong taktika ng paglulunsad ng sarili sa pakikibaka sa mga kondisyon na ang tanging paborableng alternatibo ay ang kataas-taasang tagumpay ng rebolusyon, habang sa kabaligtaran ay mayroong katiyakan ng pagkatalo at pagkakawatak-watak ng mga proletaryadong puwersa sa isang panahong imposibleng mahulaan. Ang mga bahagyang layunin ay samakatuwid kailangan upang mapanatili ang ligtas na kontrol sa pagkilos, at ang pagbabalangkas sa mga ito ay hindi sumasalungat sa kritika ng kanilang partikular na pang-ekonomiya at panlipunang nilalaman, hangga’t ang masa ay maaaring tanggapin ang mga ito hindi bilang mga pagkakataon para sa pakikibaka na isang paraan at preliminaryo sa huling tagumpay, kundi bilang mga layuning may intrinsic na halaga na sapat na kapag nakamit na. Natural na palaging isang maselang at kakila-kilabot na problema ang pagtatakda ng mga layuning ito at hangganan ng pagkilos; sa pamamagitan ng paggamit ng kanyang karanasan at pagpili ng kanyang mga pinuno na pinatitibay ng partido ang kanyang sarili para sa kataas-taasang responsibilidad na ito.

44. Dapat iwasan ng partido ang pagtataglay o pagpapakalat ng ilusyon na, sa isang sitwasyon ng pagtamlay ng pakikibaka ng proletaryado, posible na gisingin ang masa para sa pakikibaka sa pamamagitan ng simpleng epekto ng halimbawang ibinibigay ng isang pangkat ng matatapang na tao na sumasalakay sa labanan, at nagtatangkang magsagawa ng mga biglaang pagsalakay laban sa mga burgis na institusyon. Ang mga dahilan kung bakit maaaring bumangon ang proletaryado mula sa isang sitwasyon ng depresyon ay dapat hanapin sa tunay na pagbukas ng sitwasyong pang-ekonomiya; ang taktika ng partido ay maaari at dapat mag-ambag sa prosesong ito, ngunit sa pamamagitan ng gawaing mas malalim at tuluy-tuloy kaysa sa mga madramang gawa ng isang taliba na inihagis sa pagsalakay.

45. Gayunpaman, gagamitin ng partido ang lakas at organisasyon nito para sa mga pagkilos na maayos na kontrolado kapwa sa kanilang konsepto at sa kanilang pagsasakatuparan, sa panig ng mga armadong grupo, mga organisasyon ng manggagawa at mga pulutong sa lansangan, na may mapagpapatunay at mapagtanggol na halaga sa pagbibigay sa masa ng konkretong patunay na posible sa pamamagitan ng organisasyon at paghahanda na harapin ang ilang anyo ng resistensya at opensibong pagsalakay ng naghaharing uri, maging sa anyo ng teroristang karahasan ng mga reaksyonaryong armadong grupo o sa anyo ng pagharang ng pulisya sa mga partikular na uri ng organisasyon at aktibidad ng proletaryado. Ang layunin ay hindi upang pukawin ang isang pangkalahatang pagkilos, kundi upang muling itaas ang mga nanghihina at demoralisadong masa sa pinakamataas na antas ng pakikibaka, sa pamamagitan ng isang serye ng mga pagkilos na idinisenyo upang muling gisingin sa loob nila ang damdamin at pangangailangan ng pag-aalsa.

46. Ganap na iiwasan ng partido, sa mga lokal na aksyon na iyon, ang anumang paglabag sa panloob na disiplina ng mga unyon sa panig ng mga lokal na organo at mga militanteng kasapi nila na miyembro ng Partidong Komunista, dahil ang mga ito ay hindi kailanman dapat pahintulutang humiwalay sa mga pambansang ehekutibong katawan na pinamumunuan ng ibang partido. Sapagkat tulad ng nabanggit na, dapat silang magsilbing kailangang tuntungan para makuha ang mga katawang iyon para sa partido. Ang Partidong Komunista at ang mga miyembro nito, gayunpaman, ay aktibong susunod sa masa at mag-aalok sa kanila ng lahat ng tulong kapag tumugon sila sa pamamagitan ng isang kusang-loob na udyok sa mga provokasyon ng burgis, kahit pa lumampas sila sa mga hangganan ng disiplina sa mga kriterya ng hindi pagkilos at pasibidad ng mga repormista at oportunistang pinuno ng unyon.

47. 40. Sa sitwasyong katangian ng sandali kung kailan ang kapangyarihan ng Estado ay nayayanig sa kanyang mga pundasyon, at malapit nang bumagsak, ang Partidong Komunista, sa gitna ng buong paglalatag ng kanyang mga puwersa at ng agitasyon ng masa sa paligid ng kanyang bandila ng pinakamataas na kahilingan, ay hindi palalampasin ang posibilidad na maimpluwensyahan ang mga sandali ng hindi matatag na balanse sa sitwasyon sa pamamagitan ng pagsasamantala sa lahat ng mga puwersang pansamantalang kumikilos nang kasama ang sarili nitong independiyenteng aktibidad. Kapag ganap nang tiyak na makukuha nito ang kontrol sa kilusan sa sandaling gumuho ang tradisyonal na organisasyon ng Estado, maaari itong gumamit ng mga pansamantala at kagyat na kasunduan sa ibang mga kilusan na may mga puwersang magagamit sa larangan ng pakikibaka — ngunit nang hindi itinataas ang mga naturang alyansa sa mga tema ng propaganda o mga islogan na ibinibigay ng partido sa masa. Ang tagumpay ay sa anumang kaso ang tanging sukatan para sa pagtatasa ng kawastuhan ng pagpayag sa mga naturang ugnayan, at para sa paghusga kung anong mga kalkulasyon ang dapat gawin sa aspetong ito. Hindi mga teoretikal na preconceptions o etikal at estetikong preoccupations ang nagdidikta sa taktika ng Partidong Komunista; ang buong taktika nito ay dinidikta lamang ng tunay na pagiging angkop ng mga paraan sa layunin at sa reyalidad ng historikal na proseso, na naglalapat ng diyalektikong sintesis ng doktrina at pagkilos na siyang pamana ng isang kilusang nakatakdang gumanap ng pangunahing papel sa isang napakalaking panlipunang pagbabago, ang kumander ng dakilang rebolusyonaryong digmaan.

VIII. Ang Partidong Komunista ng Italya at ang Kasalukuyang Sandali

48. Ang yugto, at sa gayon ay ang problema, ng pagbuo ng partido ay ganap na ngayong nalampsan sa Italya. Sa pamamagitan ng Kongreso ng Sosyalista sa Milan — kung saan bago ito, ang posibilidad ay hindi pa tuluyang isinasantabi ng isang mahalagang pagbabago sa konstitutibong batayan ng Partidong Komunista ng Italya, sa pamamagitan ng pagsasanib sa isang kaliwang paksyon ng Partidong Sosyalista, na magkakaroon ng kahalagahan bilang isang esensyal at integratibong elemento — sa pamamagitan ng Kongreso sa Milan at ng mga desisyon nito, ang posibilidad na ito ay ganap nang naglaho. Ngayon ay tila malinaw na ang malayong-kaliwang paksyon lamang na humiwalay sa Livorno ang maaaring bumuo sa mapanlikhang nucleus ng partido. At ngayon ay kasing-linaw na rin na ang normal at progresibong pag-unlad nito sa hinaharap ay hindi magpapatuloy sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan sa mga organisadong grupong humihiwalay sa ibang mga pulitikal na pormasyon; sa halip, ito ay magpapatuloy lamang sa pamamagitan ng indibidwal na pagrerekrut ng mga solong tao na, sa pagpasok nila sa mga hanay kundi simpleng mas malaking lakas — sa bilang, at sa gayon ay sa pagkilos.

49. Ang Partido, samakatuwid, na malaya na sa mga alalahanin ng bawat panahon ng pagsisimula, ay dapat ialay ang sarili nang lubusan sa kanyang gawain ng mas malawak pang pagpasok sa masa, pagtatatag at pagpaparami ng mga organong nag-uugnay sa pagitan nila at ng kanyang sarili. Walang larangan ng aktibidad ng proletaryado ang dapat manatiling hindi alam ng mga komunista: ang mga unyon, ang mga kooperatiba, ang mga savings trusts, ay dapat pasukin nang mas malalim pa — sa pamamagitan ng pagtatatag ng mga komunistang grupo at ang kanilang pag-uugnay sa isa’t isa — at makuha para sa mga direktiba ng Partido. Habang ang iba’t ibang Komiteng Tulong, para sa mga biktima ng pulitika, para sa Rusya, atbp., ay dapat makita ang mga komunista bilang kinatawan at magtamasa ng kanilang pakikipagtulungan. Ito, gayunpaman, ay dahil lamang sa ang partido ay hindi dapat manatiling walang kinalaman sa anumang instrumento na maglalagay dito sa mas malapit na ugnayan sa proletaryado; at dahil kailangan nitong mag-ingat na tugunan ang mga kagyat na pangangailangan ng huli. Hindi kailanman ito ay para sa pagtatatag ng pangmatagalang relasyon sa ibang mga partidong pulitikal, maging ang mga subersibong partido.

50. Kaugnay ng huli, ang mga polemika na naglalayong linawin ang kanilang saloobin sa mata ng mga manggagawa, at basagin ang kalabuan ng kanilang mga programatikong deklarasyon, ay dapat magpatuloy nang walang humpay. Ang mga sosyalista at libertaryano ay nagpapatuloy sa pagpapahina sa uring proletaryado sa dalawang magkaibang paraan sa Italya ngayon: ang una ay sa pamamagitan ng kanilang taktika ng pagsuko at pagdidis-arma sa harap ng pagsalakay ng kapitalismo; ang huli ay sa pamamagitan ng kanilang pakikibaka laban sa Republika ng mga Sobyet at laban sa prinsipyo ng diktadura ng proletaryado, na pinagtatapatan nila ng hungkag at teoretikal na pagdakila sa isang abstract na kalayaan. Ang kasalukuyang sitwasyon sa Italya, na kinatatangian ng mas malawak at mas kumpletong opensiba ng burgis, ay araw-araw na nag-aalok ng libu-libong malungkot na dokumento para sa ating polemika laban sa mga anarkista at sanlipunang-demokratiko, na nagbibigay ng malinaw na patunay ng kanilang kawalan ng pag-unawa sa sandaling ito. Sapagkat ito, sa halip na kumatawan sa anumang bagay na pambihira at pansamantala, ay sa katotohanan ay isang natural at mahuhulaang yugto ng pag-unlad ng kapitalistang kaayusan: isang partikular na pagpapakita ng tungkulin at mga layunin ng demokratikong Estado.

51. Ngayon, sa Italya, mararamdaman ang isang katangi-tanging pag-urong ng Estado kaugnay ng paraan ng paggana nito. Ang panahon ng pagbuo ng burgis na Estado, na nagmarka ng isang progresibong sentralisasyon ng lahat ng mga tungkulin ng pamumuno sa loob ng organisasyon ng isang sentral na awtoridad, ay nakasumpong ng kanyang katapat at negasyon sa kasalukuyang panahon, kung saan ang matatag na pagkakaisa ng lahat ng kapangyarihan — na dati ay inalis sa arbitraryong desisyon ng mga indibidwal — ay gumuguho na ngayon at nagkakawatak-watak. Ang mga kapangyarihan ng Estado ay muling isinasagawa nang indibidwal ng bawat pribadong tao. At hindi na rin kailangan para sa Estado na ilagay ang kanyang mga organo nang hayagan — bagaman ginagawa nito — sa disposisyon ng burgis na konserbasyon: mula sa hukbo hanggang sa mga mahistrado, mula sa Parliamento hanggang sa mga opisyal ng ehekutibong kapangyarihan. Sapagkat ang bawat isa sa mga ito, sa katauhan ng mga nagsasagawa nito, ay gumagamit ng sarili nitong kapangyarihan sa parehong layunin, sa isang awtonomo at hindi makontrol na paraan.
Upang maiwasan ang isang hindi inaasahang paghinto sa krisis na ito ng pagkabuwag mula sa pagpayag sa Estado na muling makakuha ng anumang kontrol sa aktibidad ng mga indibidwal, ang burgis na uri ay mabilis na nagpapatuloy sa pagtatatag ng mga karagdagang organo. Ang mga ito, na ganap na sumasang-ayon sa mga statutory organs — kapag ang mga ito ay gumagana ayon sa tahasang pagnanais ng konserbasyon — sa halip ay itinuturing ang sarili bilang katapat ng mga organong iyon at pinapalitan sila tuwing nagpapakita sila ng mga senyales ng paglayo mula sa pinaka-pasibong pagsunod (Komiteng Sibil, Komiteng Tagapagtanggol, atbp.). Ang paghingi, gaya ng ginagawa ng mga sanlipunang-demokratiko, ng pagbabalik sa awtoridad ng Estado at sa paggalang sa batas ay nagpapahiwatig na sila, bagaman sinasabi na ang parlyamentaryong demokratikong Estado ay isang estadong pang-uri, ay hindi nakakaunawa na tiyak na dahil sa kadahilanang ito kaya ginagampanan nito ngayon ang kanyang esensyal na tungkulin, sa pamamagitan ng paglabag sa mga nakasulat na batas na naging instrumento sa unti-unti nitong stabilisasyon, ngunit maglalagay sa panganib sa konserbasyon nito ngayon.

52. Ang kasalukuyang sitwasyon sa Italya ay naglalaman sa loob nito ng lahat ng mga elementong bubuo sa kudeta, kahit na ang panlabas na nagpapatunay na katotohanan ng aksyong militar ay hindi pa nangyayari. Ang progresibong pagkakaroon ng mga yugto ng karahasan na sunud-sunod na nagpapawalang-bisa sa mga normal na kondisyon ng buhay panlipunan para sa isang buong uri ng mga mamamayan; ang pagpapatong ng pabago-bagong kagustuhan ng mga grupo at indibidwal sa ibabaw ng mga disposisyon ng nakasulat na batas; ang kalayaang garantisado sa mga naturang grupo at indibidwal; at ang pag-uusig na iniutos para sa kanilang mga kaaway — ang lahat ng ito ay nagbunga ng parehong resulta na idudulot sana ng isang mas dakila at mas marahas na isahang pagkilos, na nagpakilos ng mas maraming puwersa nang sabay-sabay. Ang burgis na uri ay ganap na mulat sa kalagayang ito ng mga bagay, ngunit ang interes nito ay nangangailangan na ang panlabas na anyo ng isang pormal na demokrasya ay hindi dapat masira; at ang pangkalahatang ekonomiya ay hindi dapat seryosong mayanig ng isang marahas na pagbabago na sa huli ay hindi naman mag-aalok ng anumang mas malaking proteksyon para sa kanyang pribilehiyo kaysa sa tinatamasa nito ngayon. Kaya malamang na nahahati sa pagsusuri nito sa pangangailangan para dito, at makapangyarihan pa rin upang basagin ito, ang burgis na uri ay tututol sa isang mapanirang putsch militar na udyok lamang ng personal na ambisyon. Walang bagong anyo ng gobyerno ang maaaring magkaroon ng mas higit na paghamak kaysa sa kasalukuyan para sa kalayaan; para sa mga karapatang nakamit na at pinagtibay; para sa buhay ng mga manggagawa. Sa isang karagdagang pagpapaperpekto lamang ng demokratikong Estado, na gagawing mas may kakayahang itago ang tunay na sustansya ng diktatoryal na rehimen ng burgis, nito mahahanap ang kanyang layunin. Ito ay makakamit sa pamamagitan ng pagbuo ng isang sanlipunang-demokratikong gobyerno.

53. Ang kasalukuyang sitwasyon sa Italya ay nagsusupling at nagbubunga tiyak ng karagdagang yugtong ito sa paghihirap ng proletaryado. Ang gawain ay nagpapatuloy tungo sa resultang ito mula sa dalawang panig: isang malakas na agos sa Partidong Sosyalista at ang mga kaliwang partido ng burgis ay parehong sinusubok ang sitwasyon upang mahanap ang pinakapaborableng lugar para sa isang pagkikita at isang alyansa. Pareho, sa katunayan, ay nag-uudyok sa kanilang mga pagkilos lamang sa pamamagitan ng pangangailangan na makahanap at bumuo ng isang depensa laban sa mapanirang pasistang karahasan. At sa larangang ito ay hinahanap nila ang pagsang-ayon ng lahat ng subersibong partido, hinihingi ang pagtatapos ng mga polemika at mutual na pag-atake. Kung ang isang sanlipunang-demokratikong gobyerno ay magkakaroon ng lakas upang labanan at talunin ang pasismo — na labis nating pinagdududahan, kapwa sa pamamagitan ng ating mga teoretikal na paniniwala at dahil sa mga halimbawa ng kamakailang kasaysayan — at samakatuwid ay nagiging kailangan na maghanda ng isang larangang paborable sa pagbuo nito, ito ay mas madali at mabilis na mabubuo hangga’t ang mga komunista ay nagpapatuloy sa kanilang kasalukuyang determinado at walang humpay na polemika laban sa Partidong Sosyalista. Ang komunistang pag-atake ay nagbibigay ng kredito sa Partidong Sosyalista sa mata ng burgis, bilang target ng rebolusyonaryong karahasan at bilang hadlang at balakid sa paglalatag ng pakikibakang pang-uri, at sa gayon ay ginagawang mas malamang ang isang kasunduan at alyansa sa pagitan nila.
Sapagkat hindi dapat kalimutan na ang mga kaliwang grupo ng burgis ay nagsimulang ipakita ang sosyalistang pakikipagtulungan bilang makakamit sa Italya mula noong panahon na ang paghihiwalay sa Livorno ay nagpalaya sa Partidong Sosyalista mula sa anumang komunistang agos. Ang pagtahimik ng pakikibaka sa pagitan ng mga komunista at sosyalista ay magbabalik sa huli sa tila, bagaman huwad, na posisyon ng pagiging pabor sa doktrina at praktis ng Ikatlong Internasyonal; sa gayon ay hahadlang ito sa pagpapalakas ng tiwalang iyon na siyang precondition para sa paglikha ng sanlipunang-demokratikong bloke. Samakatuwid, ang pinaka-ganap na kapanatagan (hindi pakikipagkompromiso) tungo sa mga subersibong partido ay dapat isagawa sa larangan ng pulitikal na pakikibaka, kahit na pinapayagan ang perspektiba — na para sa atin ay mapanlinlang — na ang pagbabago ng mga tao sa isang pormal na hindi nagbabagong Estado ay posibleng mangyari sa isang diwa na papabor sa proletaryado.

54. Sa aspeto ng pasismo, ang P.C.I., bagaman itinuturing ito bilang isang hindi maiiwasang kinahinatnan ng pag-unlad ng rehimen, ay hindi humuhugot ng konklusyon na ang isang saloobin ng inert na pasibidad ay dapat kunin kaugnay nito. Ang labanan ang pasismo ay hindi nangangahulugang maniwala na posibleng pawalang-bisa ang isang tungkulin ng burgis na lipunan nang hindi sinisira ang pag-iral ng huli; ni ang linlangin ang sarili na ang pasismo ay maaaring talunin sa sarili nito, bilang isang kaganapang putol at hiwalay sa kabuuang opensibong aktibidad ng kapitalismo. Nilalayon nito sa halip na gawing hindi gaanong seryoso at masakit ang pinsala na idinudulot ng karahasan ng kaaway sa mapanlaban at hindi sumusukong diwa ng uring manggagawa.

55. Ang P.C.I. ay hindi isinasantabi kundi sa katunayan ay isinasaalang-alang ang posibilidad na mula sa kasalukuyang hindi matatag na sitwasyon ay maaaring lumitaw ang pagkakataon para sa marahas na pagkilos ng isang bahagi ng burgis. Naghahanda, samakatuwid, ng minimum na paraan na kailangan upang harapin at malampasan ito, kumukuha ito ng isang saloobin ng paghahanda kaugnay ng problema ng direktang pagkilos. Ang pandaigdigang krisis ng kapitalistang ekonomiya ay nagkaroon ng negatibong impluwensya sa pagsulong ng proletaryado, na nakitang nawasak ang kanyang pinakamatatag na mga organisasyon. Sapagkat hindi nila nahulaan ang krisis, at sa gayon ay hindi nila naihanda ang kanilang sarili na malampasan ito nang matagumpay. Naniniwala ang partido na ngayon ay kailangang muling itayo ang dating katatagan na iyon, na ginagabayan ng pagkumbinsi na sa isang sitwasyong katulad ng kamakailang nadaanan, ang isang proletaryado na matatag na organisado at pinamumunuan ng isang rebolusyonaryong partido ay maaaring makatarungang tumuloy sa pagsalakay. Kaya ang pagbuo sa partidong ito at pagpapalawak ng impluwensya nito sa masa; ang pagbibigay sa sariling mga miyembro ng pagkakaisa, disiplina at paghahanda; ang paghila sa likod nito ng mas malawak pang saray ng uring manggagawa: ito ang mga esensyal na tungkulin ng mga Komunistang Italyano, na tutupad sa mga ito na kinukuha bilang kanilang pamantayan ang mga tesis sa iba’t ibang usapin (unyon, agrikultural, atbp.) na aaprubahan at tatalakayin sa kasalukuyang Kongreso.





Tesis sa Katanungang Agraryo

I. Mga Gawaing Agraryo ng Diktadura ng Proletaryado
II. Ang C.P. at ang mga Magsasaka sa Yugto ng Pakikibaka para sa Pag-agaw ng Kapangyarihan
III. Paano Inoorganisa ang Proletaryadong Agraryo
IV. Organisasyon ng mga Bahagyang-Proletaryo
V. Organisasyon ng Maliliit na Magsasaka
VI. Mga Katamtamang Magsasakang May-ari ng Lupa
VII. Ang Pag-aari ng mga Panginoong May-ari ng Lupa
VIII. Ang Seksyong Agraryo ng C.P.

I. - Mga Gawaing Agraryo ng Diktadura ng Proletaryado

1. Layunin ng Komunismo na organisahin nang sistematiko, sa pandaigdigang saklaw, ang produksyon at pamamahagi ng mga produkto, na may layuning ganap na gamitin ang mga likas na yaman, progresibong bawasan ang pagpapagal sa trabaho na kinakailangan para sa pag-iral ng sangkatauhan, at bumuo ng isang lipunang walang uri, kung saan ang bawat isa ay nagbibigay ayon sa kaniyang kakayahan at tumatanggap ayon sa kaniyang pangangailangan. Mula sa rebolusyong ito, ang higit na makikinabang ay ang masa ng mga manggagawa sa kanayunan, dahil sa kasalukuyang kapitalistang kaayusan ng lipunan, sila ay nasa mababang antas ng kalidad ng pamumuhay.

2. Ang sistematikong organisasyon ng produksyon ay nangangailangan ng pinakamataas na paghahati at espesyalisasyon ng paggawa, kapwa sa pambansa at internasyonal na antas, at samakatuwid ay kolektibong paggawa. Ngunit ang mga kinakailangang materyal at teknikal na kondisyon para sa kolektibong paggawa ay hindi umiiral sa lahat ng sangay ng produksyon at hindi maaaring sabay-sabay na umiral sa lahat ng sangay hangga’t umiiral ang kapitalismo. Dahil sa organikong paraan ng paggana nito sa ilalim ng presyon ng indibidwal na interes at kumpetisyon, ang kapitalismo ay tiyak na humahantong sa pananaig ng ilang grupo ng interes sa ikapapahamak ng iba. Samakatuwid, ang kailangang kondisyon para sa paglikha ng mga materyal-teknikal na kondisyon sa lahat ng sangay ng produksyon—na magbibigay-daan sa kanilang sosyalisasyon at organisasyon sa pambansa at internasyonal na antas—ay ang pampolitika at pang-ekonomiyang pagpapatalsik sa kapitalismo at ang paglilipat ng kapangyarihan sa proletaryado sa pamamagitan ng proletaryong rebolusyon.

3. Mayroon ngang panahon ng transisyon sa pagitan ng kapitalismo at komunismo, kung saan ang kasalukuyang namumunong uri ng mga kapitalista ay naglalaho sa pamamagitan ng sosyalisasyon ng malalaking industriya, pagbabangko, transportasyon, atbp., at sa halip, ang direksyon ng lipunan ay lumilipat sa proletaryado ng mga sosyalisadong negosyo. Sa panahong ito, mayroon pa ring higit o kulang na malaking labi ng pribadong produksyon, kasabay ng mga pang-ekonomiyang anyo mula pa sa mas sinaunang yugto; kaya naman may iba pang mga uri na may pang-ekonomiko-sosyal na anyo na kakaiba sa proletaryado. Ang panahong ito ng transisyon ay ang panahon ng diktadurang proletaryo.

4. Sa diktadura nito, ang proletaryado, matapos maging namumunong uri, ay gumagamit ng pampolitikang kapangyarihan alinsunod sa mga layunin ng uri nito upang itaguyod ang pagdating, sa lahat ng larangan ng produksyon, ng mga tunay na kondisyong kinakailangan upang unti-unting lumipat sa sosyalisasyon at organisasyon ng lahat ng produksyon. Sa mahaba at mahirap na prosesong ito, natutukoy ang iba’t ibang anyo ng transisyon, kung saan ang mga sinaunang uri ng ekonomiya ay dumaranas ng patuloy na pagbabago hanggang sa sumanib ang mga ito sa pangkalahatang uri ng dakilang produktibong negosyo, na organisado ayon sa pinaka-perpektong teknikal na pamamaraan, pinamamahalaan ng buong komunidad, at nagsisilbi sa unibersal na pangangailangan ng tao. Ngunit ang progresibong pagbabagong ito ng mga sinaunang pang-ekonomiyang antas ay nangangahulugan din ng kanilang pananatili sa loob ng higit o kulang na mahabang panahon.

5. Sa ilalim ng kapitalismo, ang agrikultura ay hindi makasabay sa bilis ng pag-unlad ng industriya. Samakatuwid, kabilang sa mga atrasadong anyo ng ekonomiya na hindi maaaring isadyang isosyalisado sa sandali ng pagtatatag ng diktadurang proletaryo dahil sa kawalan ng kinakailangang teknikal na paunang kondisyon, ay ang sitwasyon sa Italya. Dito, katabi ng maliliit na industriya, mga artisano, at mga kumpanya ng pangangalakal, nakikita natin ang malaking bahagi ng mga kumpanyang pang-agrikultura sa harapan.

6. Kaya naman ang C.P. (Partidong Komunista), na naging Partido ng gobyerno sa tagumpay ng diktadurang proletaryo, ay maaari at dapat magpatuloy sa agarang ekspropriyasyon (pagkumpiska) at pamamahala ng estado—direkta man o sa pamamagitan ng mga kooperatiba—ng malalaking sakahang agraryo na nasa anyong kapitalista, na pinatatakbo na sa batayan ng pinagsamang paggawa, espesyalisado, at may mga modernong kagamitang teknikal; ngunit dapat nitong iwasan ang hangal at anti-Marxistang pagtatangka na isosyalisado ang maliliit na sakahan, na karamihan ay pinatatakbo ng pamilya, kung saan ang mga kagamitan sa produksyon (lupa, kagamitan, imbentaryo, atbp.) ay hindi hiwalay sa paggawa.

7. Ang agarang hakbang na maaari at dapat gawin ng diktadura ng proletaryado tungo sa pagpapakilala ng sosyalismo sa kanayunan ay ang pagsupil sa upa sa lupa na hindi sinasamahan ng paggawa. Samakatuwid, agad na bubuwagin ng kapangyarihan ng proletaryado ang lahat ng karapatan at pribilehiyo ng mga kasalukuyang may-ari ng lupa na hindi nagtatrabaho, pribadong tao man sila o pampublikong institusyon, bangko o anumang uri ng ahensya. Ililipat nang walang anumang bayad ang pagmamay-ari at malayang paggamit ng kaukulang lupa sa mga nagbubungkal nito ngayon o sa mga makakapagbungkal nito nang personal sa hinaharap. Palalayain sila sa lahat ng obligasyon sa mga dating may-ari para sa mga upa, sensus, utang, atbp. Bilang kapalit ng mga obligasyong ito at ng dating buwis sa lupa, ang mga magsasakang nagkaroon ng pagmamay-ari sa lupa ay obligadong magbigay ng kaukulang porsyento ng kanilang ani sa proletaryong gobyerno upang ipagtanggol ang sarili laban sa mga hindi maiiwasang kontra-rebolusyonaryong pagtatangka ng mga dating may-ari at upang matugunan ang iba pang pangangailangan ng proletaryong estado.

8. Ang mga lupang kinumpiska, pati na rin ang mga planta at pasilidad ng industriya, paraan ng transportasyon at komunikasyon, kapital sa bangko, at anumang iba pang paraan ng produksyon, ay karaniwang pag-aari ng lahat ng nagtatrabahong mamamayan ng Italya. Ibibigay ng proletaryong kapangyarihan ang mga ito sa mga lokal na konseho ng magsasaka, na siyang magtatalaga sa mga ito sa iba’t ibang pamilya ng mga magsasaka, alinsunod sa mga pangkalahatang tuntunin na itinatag ng proletaryong kapangyarihan na naglalayong tiyakin ang pagpapatuloy at pagtaas ng produksyon, at hangga’t maaari ay iwanan ang lupa sa posisyon ng mga kasalukuyang magsasaka.

9. Kung ituturing ng mga lokal na konseho ng magsasaka na nararapat, at kung ang kanilang panukala ay inaprubahan ng mas mataas na mga konsehong teknikal at pang-ekonomiya (na hindi laging magpapasailalim sa pagsasaalang-alang kung ano ang titiyak sa pinakamahusay at pinakamalaking produktibidad), maging ang malalaking lupain na pinag-isa sa teritoryo at pinagtatrabahuhan ng mga sumasahod (ibig sabihin, sa ekonomiya) ay maaaring isailalim sa indibidwal na pagtatalaga. Mangyayari ito kung saan ang paggamit sa lupa sa kasalukuyan ay ginagawa gamit ang mga atrasadong teknik sa pagsasaka, at kung ang paghahati-hati ng lupa sa maliliit na indibidwal na kumpanyang burgis ay kakatawan sa teknikal na pag-unlad at titiyak sa pagtaas ng produktibidad. Maaari ring ihiwalay mula sa mga sosyalisadong sakahan ang mga bahagi na kinakailangan upang makumpleto ang natitirang alokasyon ng lupa sa mga magsasaka sa pantay na paraan, hangga’t ang paghihiwalay na ito ay hindi makakasama sa produktibong kapasidad ng mga sakahan mismo. Ang malalaking sosyalisadong sakahan, matapos matugunan ang sarili nilang pangangailangan at hangga’t maaari sa teknikal na paraan, ay dapat maglagay ng kanilang mga makinarya, kagamitan, stocks, hayop, teknikal na tauhan, atbp., sa disposisyon ng mga lokal na magsasaka. Ang mga umiiral na kolektibong sakahan at iba pang anyo ng kolektibisasyon ay mananatiling sasailalim sa mga teknikal na pangangailangan.

II. Ang C.P. at ang mga Magsasaka sa Yugto ng Pakikibaka para sa Pag-agaw ng Kapangyarihan

10. Ang paglilipat ng kapaki-pakinabang na pagmamay-ari ng lupa sa mga magsasaka sa mga paraang nabanggit sa itaas ay dapat ituring bilang pagkumpleto ng burgis na rebolusyon laban sa mga natitirang bahagi ng pre-burgis at semi-pyudal na kaayusan na umiiral pa rin sa ugnayang agraryo sa malaking bahagi ng Italya, lalo na sa timog Italya at sa mga isla; kasabay ng pagkumpleto nito sa burgis na rebolusyon, ito rin ang magiging unang simula ng sosyalistang rebolusyon sa kanayunan. Ang rebolusyon ng mga magsasaka, sa pamamagitan ng pagbuwag sa upa sa lupa na hiwalay sa paggawa, ay ipinapakita sa buong mundo, at partikular sa Italya, bilang isang hindi maiiwasang pangangailangan, lalo na pagkatapos ng sakunang dulot ng digmaan, bilang tanging paraan upang pigilan at pagaanin ang pagtaas ng gastos sa pamumuhay. Sa katunayan, habang sa kasalukuyang rehimen (ang pangingibabaw ng monopolyo ng pinansyal na kapitalismo), karamihan sa kayamanang nagmumula sa lupa ay napupunta, bilang upa sa lupa, sa bulsa ng iilang libong mga may-ari ng lupa na hindi naman nagtatrabaho, at mula sa kanila, ay alinman sa winawaldas sa maluhong paggastos, o idinedeposito sa mga bangko at pagkatapos ay sinisipsip ng malalaking monopolistikong negosyong pang-industriya at armas ng imperyalistang estado ng kapitalismo. Sa kabilang banda, kapag ang lupa ay napunta sa malayang pagmamay-ari ng mga personal na nagbubungkal nito, ang bahagi ng ani na kinukumpiska ngayon mula sa manggagawa sa anyo ng upa ay mananatili sa manggagawa mismo. Gagamitin niya ito upang pahusayin ang kaniyang kondisyon sa pamumuhay, at siyempre upang dagdagan ang produktibidad ng lupa, na ang mga bunga ay hindi na niya kailangang ibahagi sa sinuman maliban sa bahaging pag-aari ng Estado. Ang katotohanan na sa Italya ay umiiral ang mga subhetibong kondisyon para sa rebolusyong magsasaka ay napatutunayan sa kung paano nila ipinapakita ang pagkainip sa kanilang sariling kalagayan, na makikita sa malaking bugso ng migrasyon pagkatapos ng tigil-putukan na itinaguyod ng mga burgis na gobyerno bilang labasan ng galit laban sa kawalang-kasiyahan ng mga magsasaka, sa kabila ng malinaw na pangangailangan para sa trabaho tungo sa pang-ekonomiyang rekonstruksyon. Ang tindi ng kawalang-kasiyahang ito sa panig ng malaking masa ng mga mahihirap na magsasaka ay ipinakita sa malaking kilusan ng pananakop ng lupa na naganap noong ikalawang kalahati ng 1920.

11. Ang mithiin ng magsasakang Italyano na malayang magmay-ari ng lupa ay hindi kailanman mapagbibigyan hangga’t ang pang-ekonomiko at pampolitikang pamumuno ng bansa ay nananatili sa mga kamay ng mga magnate ng pinansyal at pang-industriyang kapitalismo. Hinding-hindi nila tatanggapin, dahil sa likas na depensa ng kanilang uri, ang anumang pagbabawas sa sagradong karapatan ng mga kasalukuyang may-ari ng lupa. Higit pa rito, ang mga nasa itaas ng bangko at industriya ay nakaugnay sa malalaking may-ari ng lupa sa pamamagitan ng maraming ugnayan sa negosyo, kaya direkta rin silang interesado sa pagsuporta sa mga ito laban sa mga hiling ng mga magsasaka. Samakatuwid, tanging ang rebolusyon ng proletaryado, sa pamamagitan ng pagpapatalsik sa kapitalistang estado, ang makapag-aalis ng pangunahing hadlang sa mga hiling ng mga magsasaka. Ang alyansa sa pagitan ng malalaking kapitalista at malalaking may-ari ng lupa ay sumasalungat sa paglaya ng mga manggagawa mula sa pamatok ng negosyante at sa paglaya ng magsasaka mula sa pamatok ng may-ari ng lupa: natural at hindi maiiwasan na ang dalawang pinagsasamantalahang uri ay magsanib-puwersa sa kanilang bahagi.

12. Sa kabilang banda, ang proletaryong rebolusyon ay magiging napakahirap, at sa anumang kaso ay maaantala, kung ang pinansyal at pang-industriyang kapitalismo sa paglaban nito ay patuloy na makakahanap ng suporta mula sa malalaking may-ari ng lupa. Samakatuwid, ang malapit na alyansa sa pagitan ng kilusan ng proletaryado at ng mga magsasaka—na may layuning agawin ang kapangyarihan mula sa mga kapitalista at may-ari ng lupa sa pamamagitan ng pagsupil sa mga institusyong parlyamentaryo, administratibo, hudisyal, militar, pulisya, atbp., kung saan nagkakaroon ng anyo ang burgis na pamumuno, at ilipat ito sa direkta at eksklusibong mga kinatawan ng mga manggagawa at magsasaka—ay isang paunang kondisyon sa buong mundo, at partikular sa Italya, para sa tagumpay ng parehong rebolusyon ng industriyal at agrikultural na proletaryado at ng rebolusyon ng mga magsasaka. Ang pangunahing pagsisikap ng Partidong Komunista ay dapat ituon sa pagpapatupad at pagpapatibay ng alyansang ito.

13. Dapat tuparin ng Partidong Komunista ng Italya ang tungkuling ito sa pamamagitan ng masigasig at organikong propaganda ng agraryong programa nito sa hanay ng masa sa kanayunan, at sa pamamagitan ng pagsakop o paglikha ng mga maka-uring organisasyon ng mga manggagawa sa kanayunan.

III. Paano Inoorganisa ang Proletaryadong Agraryo

14. Ang mga sumasahod na manggagawa sa mga bukid sa Italya ay maaaring hatiin sa tatlong pangunahing kategorya:
(a) mga trabahador at manggagawa na nagtatrabaho para sa sahod sa malalaking agrikultural o negosyo sa pagpapaunlad ng lupa na nasa anyong kapitalista, sa mga kondisyong katulad ng mga proletaryo sa industriya;
(b) mga manggagawang may suweldo, na kinukuha para sa buong taon ng pagsasaka at para sa lahat ng trabahong kailangan sa lupa, o para sa limitadong panahon at para sa espesyal na trabaho, ng may-ari na hindi nagtatrabaho o ng kaniyang kinatawan, sa mga estadong pinatatakbo sa pang-ekonomiyang batayan;
(c) mga sumasahod na katulong na manggagawa, na sa buong taon ng pagsasaka o sa limitadong panahon, ay nagtatrabaho sa lupang pag-aari ng mga may-ari na nagtatrabaho rin, o sa lupang binubungkal ng mga kasama. Ang C.P., sa pag-oorganisa sa uring ito, ay dapat isaalang-alang ang iba’t ibang kondisyon ng iba’t ibang kategorya, bumuo ng kani-kanilang programa ng pagkilos, at kung kinakailangan, lumikha ng hiwalay na mga organisasyon, ngunit sa ilalim ng direksyon ng iisang pangunahing lokal na organisasyon na mangunguna sa karaniwang laban laban sa burgis sa kanayunan.

15. Ang kategorya (a) ay halos kaisa na ng industriyal na proletaryado, kung saan kabahagi nito ang pinal na layuning komunista at ang mga agarang layunin sa pagpapabuti ng mga kondisyon sa pagtatrabaho, ang mga paraan ng pakikibaka, at ang uri ng organisasyon. Ang diktadurang proletaryo ay mag-aalis sa kanila mula sa pagkaalipin ng agraryong kapitalismo at gagawin silang kategorya ng mga manggagawa ng proletaryong estado. Kasama ang mga manggagawang industriyal, sila ang bubuo sa namumunong uri at kukuha ng pampolitika at pang-ekonomiyang pamamahala ng estado. Ang proletaryong estado ay magbibigay sa mga manggagawang ito ng mga kondisyon sa pagtatrabaho, suweldo, kapakanan, at panlipunang proteksyon, upang ang kanilang sitwasyon ay maging higit na mataas kaysa sa maliit na independiyenteng magsasaka, na sa gayon ay mas madaling mahikayat na maging bahagi ng kategoryang ito. Gayunpaman, ang kategoryang ito ay kailangang manatili sa unahan ng pamamahagi ng mga kinumpiskang lupa.

16. Ang diktadurang proletaryo, upang madagdagan at mapabuti ang produksyong agraryo, ay susubukang baguhin maging ang malalaking lupain na pinatatakbo sa primitibo at atrasadong paraan tungo sa pagiging modelong sakahan ng estado, na pinamamahalaan gamit ang mga modernong teknik. Gagamitin nito ang lahat ng posibleng paraan ng panghihikayat upang udyukan ang mga empleyadong kasalukuyang nagtatrabaho sa mga estadong ito na tanggapin ang pagbabago tungo sa state farms, o kahit man lang ay magsama-sama upang pamahalaan ang mga ito bilang kooperatiba. Sa huling nabanggit na kaso, tutulungan ng proletaryong Estado ang kooperatibang organisasyon ng produksyon gamit ang lahat ng magagamit na paraan: kapital, pinahusay na kagamitan at makina, binhi, pataba, drainage at mga gawaing kalsada, mga espesyal na tekniko, atbp. Gayunpaman, kapag ang mga sumasahod, sa kabila ng lahat, ay mas gustong hati-hatiin ang mga lupain (hindi kasama ang mga may modernong teknik), ang diktadurang proletaryo—habang nagbabala na sa ganitong paraan ay hindi makakamit ng mga magsasaka ang tunay na pagpapabuti sa kanilang kondisyon—ay hindi tututol sa pagbabahagi ng lupa ng dating amo, pati na rin ang lahat ng kagamitan, hayop, kapital, atbp. Subalit, para sa interes ng produksyon, itatabi nito ang karapatang bantayan at magpasya kung paano gagamitin ang lupang itinalaga, at babawiin kung kinakailangan ang alokasyon laban sa mga nagpapabaya sa lupa. Sa kabilang banda, kahit para sa mga magsasakang mas gustong indibidwal na bungkalin ang lupang itinalaga sa kanila, ang proletaryong Estado ay magbibigay ng bawat posibleng pasilidad upang madagdagan ang kanilang produktibidad. Sa kasalukuyang panahon ng pakikibaka para sa pag-agaw ng kapangyarihan, ang mga hiling ng kategorya (b) ay malaki ang pagkakatulad sa naunang kategorya, kaya maaari silang bumuo ng iisang organisasyon kung kinakailangan.

17. Ang kategorya (c) ay hindi maipapangako ang pagtatalaga ng lupa, na mananatili sa mga kasalukuyang may-ari-manggagawa (owner-workers). Gayunpaman, sila ay magiging prayoridad sa pagtatalaga ng mga lupang kinumpiska mula sa mga panginoong may-ari ng lupa, kaya malaki ang pagkakahawig nila sa kategorya (b). Bukod dito, titiyakin ng proletaryong gobyerno na mapadali ang mga malayang kasunduan sa pagitan ng mga proletaryong ito at ng kanilang mga amo, upang ang trabahong ginagawa ng mga sumasahod ay maging kabahagi sa pamamahala at kita ng kumpanya. Ngayon, ang mga ganitong uri ng hiling ay hindi maaaring ituon laban sa kagarang amo, kundi laban sa kapitalista at agraryong burgis na nagsasamantala kapwa sa manggagawa-may-ari at sa mga proletaryo sa kategorya (c). Samakatuwid, ang anumang hidwaan sa pagitan ng maliliit na may-ari o mga kasama at ng kanilang mga empleyado ay dapat lutasin sa pamamagitan ng mapayapang negosasyon sa pagitan ng kani-kanilang organisasyon, gamit ang pamamagitan, at sa kaso ng hindi pagkakasundo, sa pamamagitan ng mandatoryong arbitrasyon ng lokal na sentral na organisasyon.

IV. Organisasyon ng mga Bahagyang-Proletaryo

18. Kasama sa kategoryang ito ang mga magsasakang nagbubungkal ng ilang piraso ng lupa na inuupahan o pag-aari nila, ngunit ang kita ay hindi sapat para sa kanilang kabuhayan, kaya napipilitan silang dagdagan ang kanilang kita sa pamamagitan ng pagtatrabaho para sa sahod.

19. Maliban sa mga pambihirang kaso na pagpapasyahan ng lokal na sentral na unyon, hindi pinapayuhan ang pagbuo ng hiwalay na mga organisasyon para sa kategoryang ito. Ang mga kabilang dito ay sasali sa organisasyon ng mga sumasahod, o sa organisasyon ng maliliit na may-ari ng lupa, depende sa kung alin ang mas nananaig na interes sa bawat indibidwal na kaso.

V. Organisasyon ng Maliliit na Magsasaka

20. Ang kategoryang ito ay binubuo ng mga magsasakang kayang mabuhay mula sa ani ng lupang sila mismo, kasama ang kanilang pamilya, ang nagbubungkal, nang hindi kailangang magtrabaho sa ibang lugar para sa sahod, at nang hindi regular na kumukuha ng mga manggagawang sumasahod.

21. Para sa maliliit na magsasakang ito, ginagarantiyahan ng diktadurang proletaryo ang mapayapa at malayang pagmamay-ari ng lupang kasalukuyan nilang binubungkal, at dagdag pa rito ang pakikibahagi sa pamamahagi ng malalaking kinumpiskang ari-arian. Masisiyahan din sila sa iba pang malalaking pakinabang na hindi maibibigay ng burgis na rehimen; sa larangan ng ekonomiya, ang pagkansela ng lahat ng uri ng utang, ang pagbuwag sa buwis sa lupa, ang malayang paggamit ng mga imbentaryo ng malalaking sosyalisadong estate, at isang sistema ng mga pasilidad na pinansyal at pampublikong gawa (lalo na ang malawakang paggamit ng kuryente). Sa larangan ng politika, ang paglilipat ng pampublikong kapangyarihan sa kanayunan mula sa mga panginoon at awtoridad ng Estado patungo sa masa ng mga magsasakang organisado sa mga Konseho ng Magsasaka, at ang tunay na awtonomiya ng mga Konsehong ito sa pangangasiwa ng lokal na usapin.

22. Hangga’t tumatagal ang burgis na rehimen, ang maliliit na magsasaka ay nahahati sa dalawang kategorya na may magkaibang agarang interes: sa isang banda, ang mga nagmamay-ari na ng lupang binubungkal nila, at sa kabilang banda, ang mga umuupa lamang o nakikisama. Para sa huli, ang agarang programa ay binubuo ng pagpapabuti ng mga kasunduan sa pagsasaka, upa, atbp., at ang progresibong pagbabawas ng bahagi ng ani na ibinibigay sa may-ari ng lupa hanggang sa ganap na maalis ang papel na ito (ekspropriyasyon ng dating may-ari). Ang unang kategorya, dahil may malayang pagmamay-ari na, ay walang direktang interes sa mga nabanggit na hiling, ngunit madalas nilang nais na palakihin ang kanilang lupain kaya naghahangad din sila sa okupasyon ng lupa ng mga landlord. Gayunpaman, pareho silang may karaniwang interes sa pagtatanggol sa sarili laban sa pagsasamantala ng burgis sa anyo ng mga pabigat ng estado, mabibigat na utang, at monopolistikong pagtaas ng presyo ng mga produktong industriyal. Dahil dito, maaari silang magtipon sa iisang organisasyon na hiwalay sa mga proletaryo at semi-proletaryo, ngunit bahagi ng parehong sentral na organisasyon ng lugar, ang binhi ng darating na Konseho ng mga Magsasaka.

23. Ang tipikal na anyo ng organisasyon ng maliliit na may-ari ng lupa ay ang kooperatiba ng produksyon, reklamasyon, pagbili at paggamit ng makinarya, pataba, atbp., at pagbebenta ng mga produkto.

VI. Mga Katamtamang Magsasakang May-ari ng Lupa

24. Ang kategoryang ito ay binubuo ng mga may-ari ng lupa na direktang nagbubungkal ng lupa gamit ang kanilang sariling lakas-paggawa at ng kanilang mga pamilya, ngunit karaniwan ding kumukuha ng karagdagang bayad na manggagawa. Ang mga gitnang-uring may-ari ng lupang ito, dahil interesado silang mapanatili ang posibilidad ng pagsasamantala sa mga proletaryo at semi-proletaryo sa kanayunan, at sa pag-ispekula sa pagtaas ng presyo ng mga produktong agrikultural, at dahil nanganganib sa ekspropriyasyon ng bahagi ng lupa na lampas sa kakayahan ng kanilang personal na paggawa, ay hindi maaaring masakop ng ideolohiya ng proletaryong rebolusyon. Samakatuwid, ang rebolusyonaryong kilusan ng unyon ay walang interes sa pag-oorganisa sa kanila; sa halip, dapat nitong harangan at labanan ang mga organisasyong maaaring binuo nila, at ganap na suportahan laban sa kanila ang mga pakikibaka ng mga sumasahod na manggagawang kinuha nila. Matapos ang pag-agaw sa kapangyarihan, karaniwan silang ititiwalag mula sa mga Konseho ng mga Magsasaka. Gayunpaman, hindi imposibleng makuha ang neutralidad ng kategoryang ito, o kahit man lang ng isang bahagi nito. Ang mga kabilang dito, sa pangkalahatan, ay hindi mga kapitalista, at samakatuwid ay walang interes sa pagpapanatili ng kapitalistang rehimen mismo, o sa pagtutol sa sosyalisasyon ng malalaking industriya. Ang diktadura ng proletaryado, bilang isang yugto ng transisyon, ay magpapanatili sa kanila ng pagmamay-ari ng lahat ng bahagi ng lupa na kaya nilang bungkalin nang mag-isa, at sa ilang mga kaso maging ng bahaging lampas sa kakayahang ito kung kinakailangan para sa interes ng produksyon, o kung mayroong malayang kasunduan sa pagitan nila at ng mga manggagawa (halimbawa, sa batayan ng pagbabago ng sahod tungo sa pakikibahagi sa ani). Sa kabilang banda, ang proletaryong diktadura ay magdadala ng parehong mga pakinabang sa mga katamtamang may-ari ng lupa gaya ng sa maliliit na magsasaka: pagbuwag sa buwis sa lupa, sa mga pribadong utang, sensus, sangla, emphyteutic na upa, atbp.; isang pangkalahatang patakaran ng Proletaryong Estado na nakatuon sa pagtataguyod ng agrikultural na produksyon sa espesyal na paraan at sa pagtulong sa mga magsasaka na magpakilala ng mas kumikitang mga sistema ng pagsasaka. Samakatuwid, ang patakaran ng kompromiso at kasunduan sa pagitan ng mga rebolusyonaryong organisasyon sa kanayunan at ng mga katamtamang magsasakang ito ay posible at kinakailangan pa nga.

VII. Ang Pag-aari ng mga Panginoong May-ari ng Lupa

25. 25. Para sa mga may-ari ng lupa na wala namang ginagawa kundi ang kumuha ng bahagi ng mga produkto mula sa lupang binubungkal ng ibang mga settler, nangungupahang magsasaka, kasama, atbp., ang proletaryong diktadura ay walang maiaalok. Kung ito ay usapin ng mga ginoo na hindi man lang personal na nagtatrabaho sa kanayunan ngunit parasitiko na kumikita rito, pati na rin ng mga kapitalistang ispekulador na nag-uupa ng malalawak na lupain at muling pinapaupahan ang mga ito sa mga magsasaka, sila ay tiyak na sasailalim sa ganap na ekspropriyasyon nang walang anumang bayad. Kung sila ay personal na lumalahok sa pagbubungkal ng lupa, tanging ang bahagi ng lupa na kaya nilang gamitin gamit ang sariling lakas-paggawa at ng kanilang pamilya ang hindi kukunin, maliban na lamang kung ang ekspropriyasyon ay ganap na itutuloy sa unang hudyat pa lamang ng paglaban o pag-aalsa.
Dahil dito, ang uring ito ang magiging pinakamatinding kalaban ng Partidong Komunista sa kanayunan, at sa hinaharap, ng diktadurang proletaryo. Laban sa kanila, ang pakikibaka ng mga rebolusyonaryong organisasyon ng mga magsasaka ay pangunahing itutuon; ang kanilang unang layunin ay ang pag-disarma (pag-agaw ng armas) sa mga panginoon at sa kanilang mga aso (mga mandurumog, mangangalakal, pasista, puting tagapagtanggol, sa madaling salita, bawat uri nila); ito ay tinitiyak ng katotohanang sila ay may-ari ng mga armas.

VIII. Ang Seksyong Agraryo ng C.P.

26. Upang makilahok sa gawain ng propaganda, agitasyon, at organisasyon sa hanay ng masa sa kanayunan, gayundin para sa pagbuo, pagkonekta, at aktibidad ng mga komunistang grupo sa mga umiiral na lokal at sentral na organisasyon ng mga manggagawa sa lupa, pinagpasiyahan ng Kongreso na bumuo ng isang Seksyong Agraryo sa E.C. (Komiteng Tagapagpaganap) ng Partido, na binubuo ng isa o higit pang miyembro ng E.C. at iba pang mga kasama, na pinili ng E.C. mula sa mga may pinakamalaking kakayahan sa mga usaping agraryo at organisasyonal.

27. Ang gawain ng Seksyong Agraryo ay isasagawa sa patuloy na pakikipag-ugnayan at pakikipagtulungan sa Komiteng Unyon ng C.P.

28. Ang Seksyong Agraryo ay isa lamang ehekutibong katawan na nagpapatupad, sa praktikal at lokal na paraan, ng mga pampolitika at organisasyonal na direktiba na binuo ng Komiteng Tagapagpaganap ng Partido, batay sa mga desisyon ng Pambansa at Internasyonal na mga Kongreso. Maaari rin itong itatag sa ibang lokasyon mula sa Komiteng Tagapagpaganap, mas mainam sa Timog Italya.

29. Ang mga pangunahing tungkulin nito ay:
a) Mag-organisa, mag-isa, at magdisiplina sa gawaing agitasyon at propaganda sa hanay ng mga magsasaka, sa pamamagitan ng paglikha ng mga Komiteng Agraryo para sa bawat rehiyong agrikultural, na inihalal ng mga lokal na organisasyon ng Partido at direktang nakikipag-ugnayan sa Seksyon; ang pagpapadala ng mga propagandista at ang pamamahagi ng mga polyeto at pahayagan (Ipinapanukala na magtatag ng dalawang pahayagan, lingguhan at tuwing ikalawang linggo, isa para sa mga agrikultural na proletaryo at ang isa para sa maliliit na magsasaka).
b) Ituro at pag-isahin ang gawain ng mga komunistang grupo sa mga dati nang umiiral na organisasyon sa kanayunan, na naglalayong sakupin ang mga organisasyong ito;
c) Itaguyod ang paglikha ng mga bagong organisasyon, na sistematikong pinapasali sa mga umiiral na maka-uring organisasyon (Pederasyon ng mga Manggagawa sa Lupa at Pederasyon ng mga Kooperatiba), bagaman ang mga ito ay pinamumunuan pa rin ng mga repormista at kontra-rebolusyonaryong elemento, na may layuning pigilan ang pagkakahati-hati ng uring manggagawa sa kanayunan at dagdagan ang impluwensya ng mga rebolusyonaryong elemento sa mga umiiral na organisasyon;
d) Panatilihin ang pinakamalapit na lokal at nasyonal na koneksyon sa pagitan ng mga organisasyong sumusunod sa taktika ng C.P.;
e) Magbigay, sa ilalim ng pahintulot ng E.C. ng Partido, ng mga probisyon tungkol sa mga pakikibaka na may lokal at rehiyonal na katangian, at posibleng para sa mga kinasasangkutan ng masa ng manggagawang agrikultural sa buong bansa.