Sa isang dokumentong tulad nito, mahirap maiwasan ang kawalan ng proporsyon sa pagitan ng iba’t ibang bahagi, sapagkat ang mga patuloy na talakayan ay nagdulot upang ang ilang punto at argumento ay maging mas napapanahon, samantalang ang iba, na kasinghalaga nito, ay hindi gaanong nabigyan ng pansin. Upang makapagbigay ng pinakakumpletong ideya hangga’t maaari ukol sa kaisipan ng grupo ng mga kasamang responsable para sa kasalukuyang mga tesis, makabubuting magbigay ng mga sanggunian sa ilang teksto, na bagama’t kilala, ay medyo mahirap nang mahanap sa kasalukuyan. Kaya naman, naniniwala kaming kapaki-pakinabang na unahan ang kasalukuyang teksto ng mga sanggunian sa ilang dokumentong may kaugnayan sa iisang linya na muling iginigiit at ipinagtatanggol dito.

- Mga Tesis ng Roma – pinagbotohan sa ikalawang kongreso ng Partido Komunista ng Italya noong Marso 26, 1922.
 Ang tekstong iniharap sa kongreso ay inilathala sa Comunista, blg. 67, 31/12/1921; sa Ordine Nuovo, blg. 2, 3/1/1922; sa Lavoratore, Blg. 4960; sa Rassegna Comunista, Blg. 17 noong 30/1/1922. Ang ilang mga pagbabagong ginawa sa unang teksto sa kongreso ay inilathala sa: Comunista, Blg. 95, 4/4/1922; sa Lavoratore, Blg. 5014, 5/4/1922; sa Ordine Nuovo, Blg. 96, 6/4/1922; sa Rassegna Communista, Blg. 26, 31/7/1922.

Mga Tesis sa Taktika ng Komunistang Internasyonal – iniharap sa ikaapat na kongreso ng Komunistang Internasyonal. Inilathala sa Blg. 16 ng Stato Operaio noong 6/3/1924.

Programa ng Pagkilos ng Partido Komunista ng Italya – iniharap sa ikaapat na kongreso ng Komunistang Internasyonal. Inilathala sa nabanggit na isyu ng Stato Operaio.

Mga Mosyon at Tesis na inaprubahan sa pambansang (konsultatibong) kumperensya ng Partido Komunista ng Italya noong Mayo 1924, inilathala sa Stato Operaio, Blg. 16 noong 18/3/1924.

Mga Tesis sa Taktika ng Komunistang Internasyonal – iniharap sa Ikalimang Pandaigdigang Kongreso. Inilathala (sa Pranses at Aleman) sa Bulletin ng Kongreso, Blg. 20, 8/7/1924.

I. - MGA PANGKALAHATANG KATANUNGAN

1. - Mga Prinsipyo ng Komunismo

Ang mga pangunahing doktrina ng partido komunista ay nakabatay sa Marxismo, na ibinalik at inilagay ng pakikibaka laban sa mga oportunistang paglihis bilang mga pundasyon ng Ikatlong Internasyonal. Binubuo ang mga ito ng: Diyalektikong Materyalismo bilang pamamaraan ng pag-unawa sa mundo at kasaysayan ng tao; ang mga pangunahing doktrina na nakapaloob sa Kapital ni Marx bilang paraan ng pagpapaliwanag sa kasalukuyang kapitalistang ekonomiya; ang mga programatikong pormulasyon ng Manipestong Komunista bilang historikal at politikal na plano ng paglaya ng uring manggagawa sa buong mundo. Ang kahanga-hanga at matagumpay na karanasan ng rebolusyong Ruso, at ang gawain ng pinuno nitong si Lenin, ang dalubhasa ng pandaigdigang komunismo, ay bumubuo sa kumpirmasyon, restorasyon, at kasunod na pag-unlad ng sistemang ito ng mga prinsipyo at pamamaraan. Hindi posibleng maging isang komunista o makibaka sa hanay ng Internasyonal kung itatakwil kahit ang isang bahagi nito.

Dahil dito, itinatakwil at kinokondena ng partido komunista ang mga doktrina ng naghaharing uri, na sumasaklaw mula sa mga espiritwalista at relihiyosong teorya – idealista sa pilosopiya at reaksyunaryo sa politika – hanggang sa mga positibista at may malayang pag-iisip na uring Voltaireano – at kontra-klerikal at demokratiko sa larangan ng politika.

Kinokondena rin nito ang ilang politikal na paaralan ng kaisipan na may mga tagasunod sa uring manggagawa: ang repormismong sanlipunang-demokratiko, na nagpapahalaga sa mapayapang transisyon, nang walang armadong pakikibaka, mula sa kapangyarihang kapitalista patungo sa kapangyarihan ng mga manggagawa, na nananawagan ng kolaborasyon ng mga uri; ang sindikalismo, na nagpapababa sa halaga ng politikal na aktibidad ng uring manggagawa at sa pangangailangan para sa partido bilang pinakamataas na rebolusyonaryong organo; ang anarkismo, na itinatanggi ang historikal na pangangailangan ng Estado at ng diktadurya ng proletaryado bilang paraan upang mabago ang kaayusan ng lipunan at masupil ang mga pagkakahati ng uri. Tinututulan din ng partido komunista ang maraming manipestasyon ng huwad na rebolusyonismo na naglalayong buhayin ang ganitong mga tendensya sa pamamagitan ng paghahalo sa mga ito sa mga tesis ng komunista – isang panganib na tinutukoy ng kilalang termino na ngayon na "sentrismo".

2. - Kalikasan ng Partido

Ang historikal na kurso ng paglaya ng proletaryado at ang pagtatatag ng isang bagong kaayusang panlipunan ay nagmumula sa pagkakaroon ng tunggalian ng mga uri. Bawat tunggalian ng uri ay isang politikal na tunggalian; ibig sabihin, mayroon itong tendensya na humantong bilang isang tunggalian para sa pag-agaw ng politikal na kapangyarihan at pagkontrol sa bagong organo ng Estado. Dahil dito, ang organo na namumuno sa tunggalian ng uri patungo sa pinal nitong tagumpay ay ang pampolitikang partido ng uri, na siyang tanging posibleng instrumento una para sa rebolusyonaryong pag-aalsa at pagkatapos ay para sa pamahalaan. Mula sa simple ngunit mahuhusay na pahayag na ito ni Marx, na lubos na binigyang-diin ni Lenin, umusbong ang depinisyon ng partido bilang isang organisasyon ng lahat ng mga nakababatid sa sistema ng mga opinyon kung saan nakabuod ang historikal na gawain ng rebolusyonaryong uri at nagpasya na magtrabaho para sa tagumpay ng uring ito. Salamat sa partido, nakakamit ng uring manggagawa ang kaalaman sa tamang landas na tatahakin at ang kalayaan na gawin ito. Sa kasaysayan, kung gayon, kinakatawan ng partido ang uri sa mga magkakasunod na yugto ng pakikibaka, kahit na isang mas malaki o mas maliit na bahagi lamang ng uri ang natitipon sa mga hanay nito. Katumbas ito ng kung paano binigyang-kahulugan ni Lenin ang partido sa Ikalawang Pandaigdigang Kongreso.

Ang konsepto nina Marx at Lenin sa partido ay lubos na kabaligtaran ng tipikal na oportunistang konsepto ng partidong laborista o makamanggagawa kung saan ang lahat ng indibidwal na proletaryo batay sa kanilang kalagayang panlipunan ay awtomatikong tinatanggap nang may karapatan. Sa loob ng gayong partido, kahit na nagpapakita ng tila malaking bilang, maaaring manaig, at tiyak na sa ilang mga kondisyon ay mananaig, ang direktang kontra-rebolusyonaryong impluwensya ng naghaharing uri; isang uring kinakatawan ng diktadurya ng mga tagapag-organisa at mga pinuno na bilang mga indibidwal ay maaaring magmula rin sa proletaryado pati na rin sa ibang mga uri. Ito ang dahilan kung bakit nilabanan nina Marx at Lenin ang nakamamatay na teoretikal na pagkakamaling ito, at hindi kailanman nag-atubili na sirain ang huwad na pagkakaisa ng proletaryado sa praktika upang matiyak, kahit sa mga sandaling natatakpan ang panlipunang aktibidad ng proletaryado, at kahit sa pamamagitan ng maliliit na grupong politikal ng mga tagasunod sa rebolusyonaryong programa, na magkakaroon ng pagpapatuloy ang politikal na tungkulin ng partido bilang paghahanda para sa mga susunod na gawain ng proletaryado. Ito lamang ang tanging posibleng paraan upang makamit sa hinaharap ang pagtitipon ng pinakamalaking posibleng seksyon ng mga manggagawa sa paligid ng pamunuan at sa ilalim ng watawat ng isang partido komunista na may kakayahang lumaban at manalo.

Ang agarang pag-oorganisa ng lahat ng manggagawa sa pang-ekonomiyang batayan ay hindi maaaring kumuha ng mga politikal – ibig sabihin, rebolusyonaryong – gawain dahil ang mga hiwa-hiwalay at lokal na propesyonal na grupo ay nakakaramdam na napipilitan lamang silang tugunan ang mga bahagyang kahilingan na lumilitaw bilang direktang resulta ng kapitalistang pagsasamantala. Tanging sa direktang interbensyon sa unahan ng uring manggagawa ng isang politikal na partido, na tinukoy ng politikal na pagsunod ng mga miyembro nito, natin makikita ang progresibong synthesis ng mga partikular na udyok na ito patungo sa isang karaniwang pananaw at aktibidad, kung saan ang mga indibidwal at grupo ay nagagawang lampasan ang lahat ng partikularismo at tanggapin ang mga paghihirap at sakripisyo para sa pinal at pangkalahatang tagumpay ng layunin ng uring manggagawa. Ang pagbibigay-kahulugan sa partido bilang partidong pang-uri ng uring manggagawa ay may pinal at historikal na halaga para kina Marx at Lenin – hindi isang bulgar na estatistikal at konstitusyonal na halaga.

Ang anumang konsepto ng mga problema sa panloob na organisasyon na humahantong sa pagkakamali ng konseptong laborista ng partido ay nagbubunyag ng isang seryosong teoretikal na paglihis, sapagkat ipinapalit nito ang isang demokratikong pananaw para sa isang rebolusyonaryo, at nagbibigay ng higit na kahalagahan sa mga utopyanong pamamaraan sa pagdidisenyo ng mga bagong organisasyon kaysa sa diyalektikong realidad ng banggaan ng pwersa sa pagitan ng dalawang magkasalungat na uri. Sa madaling salita, kumakatawan ito sa panganib na bumalik sa oportunismo. Tungkol sa mga panganib ng pagkabulok ng rebolusyonaryong kilusan, at sa mga paraan upang matiyak ang kinakailangang pagpapatuloy ng politikal na linya sa mga pinuno at miyembro nito, ang mga panganib na ito ay hindi mapupuksa sa pamamagitan ng mga organisasyonal na pormula. Lalo pang imposibleng maalis ang mga ito gamit ang pormula na nagsasabing tanging mga tunay na manggagawa lamang ang maaaring maging komunista, isang posisyong sinasalungat ng sarili nating karanasan ng napakaraming halimbawa, na nauugnay sa parehong mga indibidwal at partido. Ang nabanggit na garantiya ay dapat hanapin sa ibang dako kung hindi natin nais na salungatin ang pangunahing postulado ng Marxismo; "ang rebolusyon ay hindi usapin ng mga anyo ng organisasyon"; isang postulado kung saan nakabuod ang lahat ng pananakop na nakamit ng siyentipikong sosyalismo kaugnay ng mga unang pagtatalo ng utopianismo.

Ang ating resolusyon sa mga kasalukuyang problema hinggil sa panloob na organisasyon ng Internasyonal at ng partido ay nagsisimula sa mga konseptong ito ukol sa kalikasan ng partido ng uri.

3. - Taktika ng Partido at Aksyon ng Partido

Ang pamamaraan ng pagpapatakbo ng partido bilang tugon sa mga partikular na sitwasyon, at ang ugnayan nito sa ibang mga grupo, organisasyon, at institusyon ng lipunang ginagalawan nito, ang bumubuo sa taktika nito. Ang mga pangkalahatang elemento ng katanungang ito ay dapat tukuyin kaugnay ng ating mga pangkalahatang prinsipyo; posible na, sa pangalawang antas, na magtatag ng mga kongkretong pamantayan ng aksyon kaugnay sa iba’t ibang uri ng mga praktikal na problema at ang magkakasunod na yugto ng historikal na pag-unlad.

Sa pamamagitan ng pagtatalaga sa rebolusyonaryong partido ng lugar at papel nito sa pagbuo ng isang bagong lipunan, ang doktrina ng Marxismo ay nagbibigay ng pinakamatalinong mga resolusyon sa isyu ng kalayaan at determinasyon sa aktibidad ng sangkatauhan. Gayunpaman, kapag ipinaabot sa abstraktong "indibidwal", ang usapin ay patuloy na magbibigay ng materyal para sa mga metapisikal na pagmumuni-muni ng mga pilosopo ng naghahari at nabubulok na uri sa mga susunod pang taon. Ang Marxismo naman ay inilalagay ang problema sa tamang liwanag ng isang siyentipiko at obhetibong konsepto ng lipunan at kasaysayan. Ang ideya na ang indibidwal – at sa katunayan isang indibidwal – ay maaaring kumilos sa panlabas na mundo at hubugin ito ayon sa kanyang kagustuhan na tila ba ang kapangyarihan ng pagkukusa ay nakikibahagi sa ilang uri ng banal na inspirasyon ay napakalayo sa ating pananaw. Pantay rin nating kinokondena ang boluntaristang konsepto ng partido kung saan ang isang maliit na grupo ng mga kalalakihan, pagkatapos pandayin para sa kanilang sarili ang isang pagpapahayag ng pananampalataya, ay nagpapatuloy upang ipalaganap at ipataw ito sa pamamagitan ng dambuhalang pagsisikap ng kalooban, aktibidad, at kabayanihan.

Sa kabilang banda, isang hangal at lihis na pag-unawa sa Marxismo ang maniwala na ang takbo ng kasaysayan at rebolusyon ay nagpapatuloy ayon sa mga nakatakdang batas, na wala nang natitira para sa atin gawin kundi tuklasin kung ano ang mga batas na ito sa pamamagitan ng obhetibong pananaliksik at subukang bumuo ng mga prediksyon tungkol sa hinaharap nang walang ginagawang aksyon; ang kinahihinatnan ng patalistang konseptong ito ay ang pagpapawalang-bisa sa tungkulin ng partido at maging sa mismong pag-iral nito.

Hindi sinusubukan ng determinismong Marxista na maghanap ng solusyon sa pagitan ng dalawang kalutasang ito ngunit sa makapangyarihang orihinalidad nito ay nangingibabaw sa dalawa. Dahil ito ay diyalektiko at historikal, tinatanggihan nito ang lahat ng uri ng apriorismo at hindi nagaangkin na kayang ilapat ang isang abstraktong solusyon sa bawat problema, anuman ang historikal na panahon o ang mga grupo ng tao na isinasaalang-alang. Kung ang kasalukuyang pag-unlad ng mga agham ay hindi nagpapahintulot para sa isang kumpletong imbestigasyon kung ano ang nag-uudyok sa indibidwal na kumilos, mula sa pisikal at biyolohikal na mga katotohanan hanggang sa makarating sa agham ng sikolohikal na aktibidad, posible pa rin na malutas ang problema sa larangan ng sosyolohiya sa pamamagitan ng paglalapat sa problema, tulad ni Marx, ng mga pamamaraan ng imbestigasyon na angkop sa eksperimental at positibong agham na ganap na minana ng sosyalismo at lubos na naiiba sa nagpapanggap na materyalista at positibistang pilosopiya na pinagtibay sa panahon ng historikal na pagsulong ng uring burges. Sa pamamagitan ng rasyonal na pagsasaalang-alang sa mga magkakatugong impluwensya sa pagitan ng mga indibidwal, sa pamamagitan ng kritikal na pag-aaral ng ekonomiya at kasaysayan, pagkatapos maalis ang bawat pagkiling na nilalaman ng tradisyonal na mga ideolohiya, maaari natin, sa isang tiyak na kahulugan, na alisin ang kawalang-katiyakan mula sa mga prosesong umiiral sa loob ng bawat indibidwal. Gamit ito bilang punto de partida, nakabuo ang Marxismo ng isang ideolohikal na sistema na hindi isang hindi nababago at nakapirming ebanghelyo, kundi isang buhay na instrumento na nagbibigay-daan upang masundan at makilala ang mga batas ng historikal na proseso. Sa pamamagitan ng ekonomikong determinismo na natuklasan ni Marx, na bumubuo sa batayan ng sistemang ito, ang pag-aaral ng mga anyo at ugnayang pang-ekonomiya, at ang pag-unlad ng mga teknikal na paraan ng produksyon, ay nagbibigay sa atin ng isang obhetibong plataporma kung saan makakagawa ng matibay na mga pahayag tungkol sa mga batas ng buhay panlipunan, at, sa isang tiyak na antas, makagawa ng mga prediksyon tungkol sa kasunod na pag-unlad nito. Nang maitala ito, dapat nating bigyang-diin na ang pinal na solusyon ay hindi nangangahulugan na maaari nating sabihin na matapos matuklasan ang unibersal na susi, hahayaan na lamang natin ang mga pang-ekonomiyang pangyayari na sundin ang kanilang sariling nakapaloob na batas at ang isang nahuhulaan at nakatatag na serye ng mga politikal na pangyayari ay tiyak na magaganap.

Walang alinlangan na ang ating kritisismo ay katumbas ng ganap at tiyak na pag-aalis ng anumang kahulugan sa mga layunin at pananaw na taglay ng mga indibidwal sa mga historikal na kaganapan, kahit na ang mga nasabing indibidwal ay itinuturing na mga pangunahing tauhan ng mga historikal na gawa, bagaman hindi ito lubos na naaangkop sa kanilang mga aksyon. Ito, gayunpaman, ay hindi nagpapahiwatig na ang isang kolektibong organo, tulad ng partido ng uri, ay hindi maaaring, at hindi dapat, magpahayag ng sarili nitong mga inisyatiba o magkaroon ng sarili nitong kalooban. Ang solusyong naabot natin ay hindi mabilang na beses nang ipinahayag sa ating mga pangunahing teksto.

Ang sangkatauhan, at ang pinakamakapangyarihang mga grupo nito tulad ng mga uri, partido, at Estado, ay kumikilos na tila mga laruan na nasa mahigpit na pagkakahawak ng mga batas sa ekonomiya, na hanggang ngayon ay halos ganap na hindi nila alam. Ang mga grupong ito sa parehong pagkakataon ay nagkukulang ng teoretikal na kamalayan sa pang-ekonomiyang proseso, at sa posibilidad na pamahalaan at kontrolin ito. Gayunpaman, ang uring lumilitaw sa kasalukuyang historikal na panahon, ang proletaryado, at ang mga grupong politikal na tiyak na nagmumula rito — ang partido at ang Estado — para sa kanila, ang problema ay nababago. Ito ay dahil ang proletaryado ang unang uri na hindi itinutulak na ibatay ang pagbangon nito sa kapangyarihan sa pagpapatibay ng mga pribilehiyong panlipunan at pagkakahati ng uri, ang una na hindi na muling magpapasailalim at magsasamantala sa isa pang uri, habang kasabay nito, ito ang una na nakabuo ng isang doktrina ng panlipunan at historikal na pag-unlad ng ekonomiya – sa madaling salita: Komunismong Marxista.

Samakatuwid, sa unang pagkakataon, ang isang uri ay nakikibaka para sa pagbuwag ng mga uri sa pangkalahatan at ang pagbuwag ng pribadong pag-aari sa mga kagamitan sa produksyon sa pangkalahatan, kaysa makibaka para sa simpleng transpormasyon ng mga panlipunang anyo ng pag-aari.

Ang programa ng proletaryado, kasama ang paglaya nito mula sa mga kasalukuyang naghahari at may pribilehiyong uri, ay ang paglaya ng kolektibong sangkatauhan mula sa pagkaalipin sa mga batas ng ekonomiya, na kapag nauunawaan na, ay maaaring dominahin sa loob ng isang ekonomiyang sa wakas ay rasyonal at siyentipiko, at nasa ilalim ng direktang interbensyon ng Tao. Ito ang ibig sabihin ni Engels noong isinulat niya na ang rebolusyong proletaryo ay nagmamarka sa paglipat mula sa mundo ng pangangailangan patungo sa mundo ng kalayaan.

Hindi ito nangangahulugan na bubuhayin natin ang ilusyonaryong mito ng indibidwalismo, na nagnanais na palayain ang pantao na "pagkamakaako" mula sa mga panlabas na impluwensya, lalo na’t ang mga impluwensyang ito ay may tendensyang maging higit na kumplikado at ang buhay ng indibidwal ay nagiging hindi mapaghihiwalay na bahagi ng isang kolektibong buhay. Sa halip, ang mga parameter ng problema ay nababago, kung saan ang kalooban at kalayaan ay iniuugnay sa isang uri, isang uring nakatalagang maging mismong nag-iisang pangkat ng sangkatauhan, isang pangkat na balang araw ay makikipaglaban lamang laban sa mga sumasalungat na pwersa ng panlabas na pisikal na mundo.

Bagama’t tanging ang sangkatauhang proletaryo (na sa hinaharap pa para sa atin) ang magiging malaya at may kakayahang magkaroon ng isang kalooban na hindi isang sentimental na ilusyon kundi ang kapasidad na ayusin at pangibabawan ang ekonomiya sa pinakamalawak na kahulugan ng salita; at bagama’t totoo na ang uring proletaryo ngayon ay may saklaw pa rin ng aktibidad nito na natutukoy ng mga impluwensyang panlabas dito (bagaman mas kaunti kaysa sa ibang mga uri), ang organo na, sa kabilang banda, ay nagbubuod sa buong saklaw ng mga bolisyonal na posibilidad at inisyatiba sa lahat ng larangan ng aktibidad ay ang partidong politikal. Hindi lang basta anumang partido, kundi ang partido ng uring proletaryo, ang partido komunista, na nakaugnay na tila ba sa pamamagitan ng isang hindi napapatid na sinulid tungo sa mga sukdulang layunin sa hinaharap. Ang kapangyarihan ng partido sa pagpapasiya, gayundin ang kamalayan at teoretikal na kaalaman nito ay mga tungkuling lubos na kolektibo. Ipinaliwanag ng Marxismo na ang mga pinuno mismo sa partido ay binibigyan ng kanilang trabaho dahil itinuturing silang mga instrumento at operator na pinakamahusay na nagpapamalas sa kapasidad na umunawa at magpaliwanag sa mga katotohanan at manguna at magnais ng aksyon, ngunit ang mga kapasidad na ito gayunpaman ay napananatili ang kanilang pinagmulan sa pag-iral at katangian ng kolektibong organo. Sa pamamagitan ng mga pagsasaalang-alang na ito, ang konseptong Marxista sa partido at sa aktibidad nito, tulad ng ating ipinahayag, ay umiiwas kaya sa fatalismo, na mag-iiwan sa atin bilang pasibong mga manonood ng mga penomenang inaakalang wala nang posibleng direktang interbensyon.

Gayundin, tinatanggihan nito ang bawat boluntaristang konsepto, patungkol sa mga indibidwal, kung saan ang mga katangian ng teoretikal na paghahanda, lakas ng loob, at espiritu ng sakripisyo – sa madaling salita, isang espesyal na uri ng moral na pigura at isang kinakailangang antas ng "kadalisayan" – ang nagtatakda ng mga pamantayang hinihingi para sa bawat solong militante ng partido nang walang pagbubukod, na ibinababa sila sa isang elite, naiiba at nakatataas sa iba pang mga elementong bumubuo sa uring manggagawa. Ang pagkakamali ng fatalista at pagiging pasibo, bagama’t hindi ito kinakailangang humantong sa pagpapawalang-bisa sa tungkulin at kahalagahan ng partido, sa pinakamababa ay tiyak na kasangkot dito ang pag-aangkop sa partido sa isang uring proletaryo na nauunawaan lamang sa istatistikal at pang-ekonomiyang kahulugan. Maaari nating buod ang mga konklusyong tinalakay sa mga naunang tesis bilang pagkokondena sa parehong makamanggagawa na konsepto, at sa pagiging elite na may intelektwal at moral na katangian. Ang parehong mga tendensyang ito ay mga paglihis sa Marxismo na nauuwi sa pagdagsa patungo sa madulas na dalisdis ng oportunismo.

Sa paglutas sa pangkalahatang katanungan ng taktika sa kaparehong larangan gaya ng kalikasan ng partido, ang solusyong Marxista ay dapat na makilala kapwa mula sa doktrinal na paglayo sa realidad ng tunggalian ng uri na nakukuntento na lamang sa mga abstraktong pagmumuni-muni, habang pinapabulaanan ang kongkretong aksyon, at mula sa sentimental na estetikismo; na naghahangad, sa pamamagitan ng maiingay na galaw at bayaning pagkukunwari ng maliliit na minorya, na magdulot ng mga bagong sitwasyon at historikal na kilusan. Gayundin, dapat itong makilala mula sa oportunismo, na nagpapabaya sa ugnayan sa mga prinsipyo, i.e. sa pangkalahatang saklaw ng kilusan, at, pinapanatili sa paningin lamang ang isang agaran at tila ba na tagumpay, ay nakukuntentong sumigaw para sa mga hiwalay at limitadong mga hinihingi nang hindi pinapansin kung sinasalungat ng mga ito ang pangangailangan ng paghahanda para sa kataas-taasang pananakop ng uring manggagawa. Ang pagkakamali ng politika ng Anarkista ay nagmumula kapwa sa pagkabaog ng doktrina, sa kawalan ng kakayahan nitong unawain ang diyalektikong mga yugto ng tunay na historikal na ebolusyon, at mula sa mga boluntaristang ilusyon nito, na nag-aaruga sa maling pag-asa ng kakayahang mapabilis ang mga prosesong panlipunan sa pamamagitan ng kapangyarihan ng halimbawa, at ng mga sakripisyong ginawa ng isa o ng marami. Ang pagkakamali ng sanlipunang-demokratikong politika ay nagmumula rin sa isang maling pagkaunawa sa Marxismo sa paniniwalang ang rebolusyon ay kusang mahihinog nang mabagal sa sarili nitong kusa, nang walang isang rebolusyonaryong pag-aalsa na pinapangarap ng proletaryado, gayundin mula sa isang boluntaristang pragmatismo, na hindi kayang bitawan ang mga agarang resulta ng pang-araw-araw na inisyatiba at interbensyon nito, at masayang lumalaban para sa mga layuning may panlabas na interes lamang sa mga grupong proletaryo. Kapag nakuha na, ang mga layuning ito ay nagiging bahagi na lamang ng laro sa pagpapanatili ng naghaharing uri sa halip na magsilbing paghahanda sa tagumpay ng proletaryado: ang mga layuning ito ay ang bahagyang mga reporma, konsesyon, at pakinabang, kapwa sa politika at ekonomiya, na nakuha mula sa mga amo at sa burges na Estado.

Ang artipisyal na pagpapasok sa kilusan ng uri ng mga teoretikal na utos ng "modernong" boluntarista at pragmatistang pilosopiya (Bergson, Gentile, Croce) na nakabatay sa idealismo, ay walang magagawa kundi ihanda ang oportunistang pagtitibay ng mga bagong alon ng repormismo. Hindi ito maaaring palipasin bilang reaksyon sa repormismo dahil lamang nagpapakita ito ng panlabas na pagkakagusto sa burges na positibismo.

Ang partido ay hindi maaaring at hindi dapat limitahan ang aktibidad nito alinman sa pag-iingat sa kadalisayan ng mga teoretikal na prinsipyo at ng organisasyonal na kolektibo, o sa pagkamit ng mga agarang tagumpay at numerical na katanyagan anuman ang halaga. Sa lahat ng oras at sa lahat ng sitwasyon, ang aktibidad na ito ay dapat isama ang sumusunod na tatlong punto:
   a) Pagdepensa at paglilinaw sa mga pangunahing programatikong postulado sa liwanag ng mga bagong katotohanan habang lumilitaw ang mga ito, iyon ay ang teoretikal na kamalayan ng uring manggagawa;
   b) Pagtitiyak sa pagpapatuloy ng organisasyonal na pagkakaisa at kahusayan ng partido, at ang pagdepensa nito laban sa kontaminasyon mula sa mga panlabas na impluwensya na salungat sa rebolusyonaryong interes ng proletaryado;
   c) Aktibong pakikilahok sa lahat ng pakikibaka ng uring manggagawa, kabilang ang mga nagmumula sa bahagyang at limitadong interes, upang hikayatin ang kanilang pag-unlad, ngunit patuloy na binibigyang-diin ang kanilang koneksyon sa huling mga layuning rebolusyonaryo at ipinipresenta ang mga pananakop sa pakikibaka ng uri bilang tulay tungo sa mga kinakailangang pakikibaka sa hinaharap, sa pamamagitan ng pagkundena sa panganib ng pag-aayos sa mga bahagyang tagumpay na tila ba ang mga ito ay mga layunin na mismo, na ipagpapalit sa mga kondisyon ng proletaryong aktibidad at pakikipaglaban ng uri, tulad ng awtonomiya at kasarinlan ng ideolohiya nito at ng sarili nitong mga organisasyon, kung saan ang partido ang pangunahin at pinakamahalaga sa mga ito.

Ang pinakamataas na layunin ng kumplikadong aktibidad ng partidong ito ay ang paglikha ng mga subhetibong kondisyon para sa kahandaan ng proletaryado, upang ito ay nasa posisyong makinabang sa mga rebolusyonaryong posibilidad sa sandaling iharap ang mga ito ng kasaysayan, at upang lumitaw itong panalo kaysa talunan sa pakikibaka.

Ang lahat ng ito ay ang punto de partida sa pagtugon sa mga katanungan tungkol sa relasyon sa pagitan ng partido at ng proletaryong masa, ng partido at ng ibang mga partidong politikal, at ng proletaryado at ng iba pang mga uring panlipunan. Dapat nating ituring na mali ang sumusunod na taktikal na pormulasyon: lahat ng tunay na partidong komunista ay dapat sa lahat ng sitwasyon magsikap na maging mga partido ng masa, iyon ay, laging maging mga organisasyon na may malalaking miyembro at napakalawak na impluwensya sa proletaryado na higit pa sa impluwensya ng ibang mga nagpapanggap na partido ng mga manggagawa. Ang ganitong panukala ay isang karikatura ng praktikal, makabuluhan at lubhang angkop na kasabihan ni Lenin noong 1921, na: upang makuha ang kapangyarihan, hindi sapat na bumuo ng mga "tunay" na partidong komunista at ilunsad sila sa mapanghimagsik na opensiba sapagkat ang kinakailangan ay mga partidong makapangyarihan sa bilang na may nangingibabaw na impluwensya sa proletaryado. Sa madaling salita, bago ang pag-agaw sa kapangyarihan, at sa panahong patungo rito, dapat nasa panig ng partido ang masa; dapat unahin nitong lupigin ang masa. Ang ganitong pormulasyon ay nagiging mas delikado lamang kapag ginamit kaugnay ng ideya na mayroon nang oryentasyon ng mayorya ng masa, dahil nagbibigay-daan ito sa panganib ng sanlipunang-demokratikong interpretasyon sa teorya at taktika; dahil bagama’t ipinapahayag nito ang perpektong tamang ideya na ang mapanganib na kaugalian na gumawa ng mga walang-ingat na pagkilos gamit ang hindi sapat na pwersa, o kapag hindi pa hinog ang panahon, ay dapat iwasan, ang hindi malinaw na pagtukoy kung paano susukatin ang mayorya i.e. kung sa mga partido, unyon o ibang mga organo, ay nagbubunga ng kasalungat na panganib ng paglihis sa aksyon kapag ito ay parehong posible at angkop; iyon ay, sa mga pagkakataong ang tunay na pasya at inisyatibang "Leninista" ay kinakailangan.

Ang pormula na nagsasabing dapat kakampi ng partido ang masa sa bisperas ng pakikibaka ay naging isang karaniwang oportunistang pormula ngayon sa madaling interpretasyon ng mga huwad na leninista ngayon kapag iginigiit nilang ang partido ay dapat maging isang partidong pangmasa sa "lahat ng sitwasyon". May mga obhetibong sitwasyon kung saan ang balanse ng pwersa ay hindi pabor sa rebolusyon (bagaman marahil ay mas malapit sa rebolusyon sa takdang panahon kaysa sa iba – itinuturo sa atin ng Marxismo na ang historikal na ebolusyon ay nangyayari sa napaka-magkakaibang bilis), sa mga sitwasyong ito, ang nais na maging mayoryang partido ng masa at masiyahan sa napakalaking politikal na impluwensya sa lahat ng halaga, ay maaari lamang makamit sa mga ganoong pagkakataon sa pamamagitan ng pagtatanggi sa mga prinsipyo at pamamaraan ng komunista at sa halip ay pagsali sa sanlipunang-demokratiko at petiburges na politika.

Dapat itong malinaw na ihayag na sa ilang mga sitwasyon, nakaraan, kasalukuyan, at hinaharap, ang mayorya ng proletaryado ay umangkop, umaangkop, at tiyak na aangkop sa isang hindi-rebolusyonaryong paninindigan, alinman sa pamamagitan ng pagkatigil o pakikipagtulungan sa kaaway ayon sa kaso. Gayunpaman, sa kabila ng lahat, ang proletaryado kahit saan at kailanman ay nananatiling potensyal na rebolusyonaryong uri na pinagkatiwalaan ng rebolusyonaryong ganting-salakay; ngunit lamang hanggang sa lawak na sa loob nito ay umiiral ang partido komunista at kung saan, nang hindi isinusuko ang magkakatugmang interbensyon kapag naaangkop, alam ng partidong ito kung paano maiiwasan ang mga landas, na bagaman tila pinakamadaling paraan sa agarang popularidad, ay ililihis ito mula sa gawain nito at sa gayon ay aalisin ang mahalagang punto ng suporta para sa pagtiyak sa pagbangon ng proletaryado. Sa pamamagitan ng diyalektikal at Marxistang batayang ito (at hindi kailanman sa batayang estetiko at sentimental) tinatanggihan natin ang malupit na pagpapahayag ng oportunismo, na nagpapanatili na ang partido komunista ay malayang gumamit ng lahat ng paraan at lahat ng pamamaraan. Sinasabi ng ilan na tiyak dahil tunay na komunista ang partido, matino sa mga prinsipyo at organisasyon, maaari itong magpakasawa sa pinaka-akrobatikong pampolitikang pagmamaniobra, ngunit ang nakakaligtaan ng pag-angking ito ay ang partido mismo ay parehong salik at produkto ng historikal na pag-unlad, at ang higit na nahuhubog na proletaryado ay higit pa riyan. Hindi maiimpluwensyahan ang proletaryado ng mga pilipit na katwiran para sa gayong mga "pagmamaniobra" na inaalok ng mga pinuno ng partido kundi sa pamamagitan ng aktuwal na mga resulta, at dapat malaman ng partido kung paano asahan ang mga resultang ito, pangunahin sa pamamagitan ng paggamit ng karanasan mula sa mga nakaraang pagkakamali. Hindi lamang sa pamamagitan ng teoretikal na kredo at mga parusa sa organisasyon maigagarantiya ang partido laban sa pagkabulok, kundi sa pamamagitan ng pagkilos nang tama sa larangan ng taktika, at sa pamamagitan ng determinadong pagsisikap na harangan ang mga maling landas ng may tiyak at nirerespetong mga patakaran sa pagkilos.

Sa loob ng larangang taktikal, may isa pang pagkakamali na malinaw na humahantong pabalik sa klasikong mga posisyon ng oportunista na binuwag nina Marx at Lenin. Ito ay binubuo sa pag-angkin na sa kaso ng mga pakikibaka sa pagitan ng mga uri at mga pampulitikang organisasyon na nagaganap sa labas ng partikular na larangan ng partido, dapat piliin ng partido ang panig na kumakatawan sa pag-unlad ng sitwasyong pinakapaborable sa pangkalahatang historikal na ebolusyon, at dapat nang mas o hindi gaanong lantad na suportahan at makiisa rito. Ang dahilan para rito ay ang mga kondisyon para sa isang kumpletong rebolusyon ng proletaryado (na pasisimulan ng partido sa tamang panahon) ay darating lamang kung magkakaroon na ng sapat na pagkahinog at ebolusyon ang mga pampulitika at panlipunang anyo.

Bilang panimula, ang pinakapagpapalagay sa likod ng naturang politika ay may mali: ang tipikal na pamamaraan ng isang panlipunan at pampulitikang ebolusyon, na inayos hanggang sa pinakamaliit na detalye, bilang di-umano’y nagbibigay ng pinakamahusay na paghahanda para sa panghuling pagdating ng komunismo, ay kabilang sa tatak ng oportunista na "Marxismo", at ito ang batayan kung saan nagtakda ang iba’t ibang uri ng Kautsky tungkol sa paninira sa Rebolusyong Ruso at sa kasalukuyang kilusang Komunista. Hindi man lang posibleng itatag sa isang pangkalahatang paraan na ang mga pinakakatanggap-tanggap na kondisyon upang magbunga ang trabaho ng partidong komunista ay matatagpuan sa ilalim ng ilang uri ng rehimeng burges, e.g. ang pinakademokratiko. Sapagkat kahit totoo na ang reaksyunaryo at "makakanang" mga hakbang ng mga burges na gobyerno ay kadalasang humahadlang sa proletaryado, totoong-totoo rin, at sa katunayan ay mas madalas mangyari, na ang liberal at makakaliwang politika ng mga pamahalaang burges ay pinipigil din ang pakikibaka ng uri at inililihis ang uring manggagawa mula sa paggawa ng desididong aksyon. Ang isang mas tumpak na pagsusuri, na tunay na umaayon sa pagbasag ng Marxismo sa demokratiko, ebolusyonaryo, at progresibong mahika, ay naninindigan na ang burgesya ay sumusubok, at kadalasang nagtatagumpay, sa paghahalili ng mga pamamaraan at partido nito sa pamahalaan ayon sa mga kontra-rebolusyonaryong interes nito. Ipinapakita ng lahat ng aming karanasan na sa tuwing ang proletaryado ay nagiging masigasig sa mga pagbabago sa burges na politika, nananaig ang oportunismo.

Pangalawa, kahit na totoo na ang ilang mga pagbabago ng pamahalaan sa loob ng kasalukuyang rehimen ay ginawang mas madali ang higit pang pag-unlad sa proletaryong aksyon, mayroong malinaw na katibayan na ito ay dedepende sa isang malinaw na kundisyon: ang pagkakaroon ng isang partido na nagbigay ng mga napapanahong babala sa masa tungkol sa pagkadismaya na hindi maiiwasang sumunod sa kung ano ang tila isang agarang tagumpay; hindi lang ang pag-iral ng partido, kundi ang kakayahan nitong kumilos, bago pa man ang pakikibakang ating tinutukoy, sa paraang malinaw na nakikitang awtonomo ng mga proletaryo, na sumusunod sa partido hindi batay sa mga pamamaraang mas maginhawang yakapin sa isang opisyal na lebel, kundi dahil sa pagiging nakatuntong sa lupa na saloobin ng partido. Kapag nahaharap sa mga pakikibakang hindi kayang humantong sa tiyak na tagumpay ng proletaryado, ang partido ay hindi ginagawang tagapamahala ng sarili nito sa mga pansamantalang kahilingan at tagumpay na hindi direktang interesado sa uring kinakatawan nito, at ni hindi nito ipinagpapalit ang partikular na katangian at awtonomong aktibidad nito para maging isang uri ng kumpanya ng seguro para sa lahat ng politikal na kilusang "nagbabago" o mga pampulitikang sistema at pamahalaan na nasa ilalim ng banta mula sa sinasabing "mas masahol na pamahalaan".

Ang mga kinakailangan para sa linyang ito ng pagkilos ay madalas na pinepeke sa pamamagitan ng pagtukoy kapwa sa pormulasyon ni Marx na "suportado ng mga komunista ang anumang kilusang nakadirekta laban sa umiiral na kalagayang panlipunan", at ang kabuuan ng doktrina ni Lenin na nakadirekta laban sa "sakit na kaliwa ng Komunismo". Ang mga espekulasyon na tinangkang gawin sa mga deklarasyon na ito nina Marx at Lenin sa loob ng ating kilusan ay halos kapareho sa mga kahalintulad na espekulasyon na patuloy na pinapakasawaan ng mga rebisyunista at mga sentrista na tulad nina Bernstein at Nenni, na sa pangalan nina Marx at Lenin ay kinukutya ang rebolusyonaryong Marxismo.

Kailangan nating gumawa ng dalawang obserbasyon; una sa lahat, ang mga posisyon nina Marx at Lenin ay may partikular at historikal na halaga dahil tumutukoy ang mga ito sa kaso ni Marx sa isang bago-burges na Alemanya, at sa kaso ni Lenin, gaya ng nakalarawan sa Ang Sakit na ’Kaliwa’ sa Komunismo, sa karanasan ng mga Bolshebik sa Tsaristang Rusya. Hindi natin dapat ibatay lamang ang ating paglutas sa mga taktikal na usapin sa ilalim ng klasikal na mga kondisyon, i.e., ang proletaryado na nakikipaglaban sa isang ganap na umuunlad na kapitalistang burgesya, sa mga batayang ito. Pangalawa, ang suportang tinutukoy ni Marx, at ang mga "kompromiso" ni Lenin (si Lenin bilang isang dakilang Marxistang diyalektiko at tagapagtanggol ng tunay at hindi pormal na di-pagpapaubaya, na nakatutok at nakadirekta sa isang hindi matitinag na layunin, ay nahihilig na "makipaglaro" sa gayong mga termino) ay mga suporta at kompromiso kasama ang mga kilusang napipilitan pa ring hawanin ang landas na tatahakin gamit ang kanilang pag-aalsa laban sa mga nakaraang anyong panlipunan, kahit na sumasalungat ito sa kanilang ideolohiya at sa pangmatagalang layunin ng kanilang mga pinuno.

Ang panghihimasok ng Partido Komunista kung gayon ay nangyayari bilang isang panghihimasok sa tagpo ng isang digmaang sibil, at ipinapaliwanag nito ang mga posisyon ni Lenin sa mga magsasaka at pambansang usapin, sa panahon ng isyung Kornilov, at sa isang daang iba pang kaso. Bukod sa dalawang pangunahing obserbasyong ito, maging ang pagpuna ni Lenin sa infantilism o kawalang-gulang, o anumang tekstong Marxista sa kakayahang bumaluktot ng rebolusyonaryong pulitika, ay hindi kailanman sinadyang pahinain ang harang na sadyang itinayo laban sa oportunismo; na tinukoy ni Engels, at kalaunan ni Lenin, bilang "kawalan ng mga prinsipyo", o pagkalimot sa panghuling layunin.

Ang pagbuo ng mga taktikang komunista nang may pormalista sa halip na diyalektikal na pamamaraan ay isang pagtakwil kina Marx at Lenin. Samakatuwid, malaking pagkakamali ang pag-angkin na ang paraan ay dapat tumugma sa layunin hindi sa pamamagitan ng kanilang historikal at diyalektikal na pagkakasunod-sunod sa proseso ng pag-unlad, kundi depende sa mga pagkakatulad at kahalintulad na aspeto na maaaring tularan sa isang tiyak na agarang kahulugan at maaari nating tawaging etikal, sikolohikal, at estetiko. Hindi natin kailangang gawin sa larangan ng taktika ang pagkakamaling ginawa ng mga anarkista at repormista sa larangan ng prinsipyo, na para sa kanila ay tila kakatwa na ang pagsupil sa parehong mga uri at kapangyarihan ng Estado ay inihahanda sa pamamagitan ng dominasyon ng uring proletaryo at diktadurya nito, at na ang pagwawakas ng lahat ng panlipunang karahasan ay natutupad sa pamamagitan ng paggamit ng parehong opensiba at depensibang rebolusyonaryong karahasan; rebolusyonaryo upang patalsikin ang umiiral na kapangyarihan at konserbatibo upang mapanatili ang kapangyarihan ng proletaryado.

At magiging parehong pagkakamali na gawin ang mga sumusunod na pag-angkin: na ang isang rebolusyonaryong partido ay dapat makibaka sa lahat ng oras nang hindi isinasaalang-alang ang lakas ng mga kaibigan at kaaway; na sa kaso ng isang welga, halimbawa, dapat laging igiit ng komunista na ipagpatuloy ito hanggang sa mapait na dulo; na dapat iwasan ng isang komunista ang ilang mga paraan ng pagtatago, panlilinlang, espiya, atbp., dahil hindi sila partikular na marangal o kaaya-aya. Ang kritisismo ng Marxismo at ni Lenin sa mababaw na huwad na rebolusyonismo na sumisira sa landas ng proletaryado ay binubuo ng mga pagtatangkang alisin ang mga hangal at sentimental na pamantayang ito bilang mga paraan ng paglutas sa problema ng taktika. Ang kritisismong ito ay isang tiyak na nakuhang bahagi ng karanasan ng kilusang komunista.

Ang isang taktikal na pagkakamali na iniiwasan natin dahil sa kritisismong ito ay ang sumusunod: na dahil ang mga komunista ay naglalayon para sa isang pampulitikang paghihiwalay sa mga oportunista, dapat nating suportahan ang pagtitiwalag mula sa mga unyon ng kalakalan na pinamumunuan ng mga tagasuporta ng dilawang unyon ng Amsterdam. Isa lamang itong polemikong panlilinlang na maling inilarawan ang kalagayan ng makakaliwang Italyano na ibinabatay ang mga konklusyon nito sa mga ideyang tulad ng "hindi kagalang-galang na makipagkita nang personal sa mga oportunistang pinuno", at iba pa.

Ngunit ang kritisismong ito sa "infantilismo" ay hindi naman nangangahulugan na ang kawalang-katiyakan, kaguluhan at pagka-arbitraryo ang dapat mamahala sa taktika, o na "lahat ng paraan" ay naaangkop upang makamit ang ating mga layunin. Ang sabihin na ang garantiya ng koordinasyon ng mga pamamaraan patungo sa mga layunin ay nakasalalay sa rebolusyonaryong kalikasan na nakamit ng partido at sa mga ambag na dadalhin ng mga kilalang tao o grupo na suportado ng isang maningning na tradisyon sa paggawa nito ng desisyon, ay isa lamang hindi-Marxistang paglalaro ng mga salita. Ito ay dahil hindi nito isinasaalang-alang ang mga epekto ng mismong mga pamamaraan ng pagkilos sa partido sa loob ng diyalektikal na laro ng sanhi at bunga, at ang katotohanan na wala tayong ibinibigay na anumang halaga sa mga "intensyon" na nag-uutos sa mga inisyatiba ng indibidwal o grupo; lalo na ang ating "paghihinala", nang walang intensyong makasakit, tungkol sa mga nasabing intensyon, na dahil sa madugong karanasan ng nakaraan ay nangangahulugang hindi natin kailanman ganap na maisasantabi.

Sa kanyang polyeto tungkol sa infantilismo, isinulat ni Lenin na ang mga taktikal na pamamaraan ay dapat piliin nang maaga upang matupad ang panghuling rebolusyonaryong layunin at pamahalaan ng isang malinaw na historikal na pananaw sa pakikibaka ng proletaryado at sa panghuling layunin nito. Ipinakita niya na magiging kakatwa na itakwil ang ilang taktikal na hakbang dahil lamang tila "hindi ito kaaya-aya" o karapat-dapat sa depinisyong "kompromiso": ang kinakailangan sa halip ay magpasya kung ito ba ay isang pamamaraan na tumutugma sa huling layunin o hindi. Ang kolektibong aktibidad ng partido at ng Komunistang Internasyonal ay naghaharap at patuloy na maghaharap sa mabigat na gawaing ito. Kung sa mga usapin ng teoretikal na prinsipyo ay maaari nating sabihin na pamana sa atin nina Marx at Lenin ang isang matibay na pamana, bagaman hindi ito nangangahulugan na walang mga bagong gawain ng teoretikal na pananaliksik para isakatuparan ng komunismo, hindi ganoon din ang masasabi patungkol sa mga taktikal na usapin. Kahit pa pagkatapos ng rebolusyong Ruso at ang karanasan sa mga unang taon ng buhay ng bagong Internasyonal, na naulila kay Lenin nang masyadong maaga. Ang usapin ng taktika ay masyadong kumplikado upang malutas sa pamamagitan ng simple at sentimental na mga sagot ng mga "isip-bata", at nangangailangan ito ng malalim na mga ambag mula sa buong internasyonal na kilusang komunista sa liwanag ng karanasan nito, luma at bago. Sina Marx at Lenin ay hindi sinasalungat kung sasabihin natin na upang malutas ang usaping ito, dapat sundin ang mga alituntunin ng pag-uugali na, bagama’t hindi kasing-halaga at kasing-pundamental ng mga prinsipyo, ay gayunpaman umiiral kapwa sa mga miyembro ng partido at sa mga namumunong organo ng kilusan. Dapat nilang hulaan ang iba’t ibang paraan kung paano maaaring umunlad ang mga sitwasyon upang maplano nang may pinakamataas na posibleng antas ng katumpakan kung paano dapat kumilos ang partido kapag ang isa sa mga haka-haka na senaryo na ito ay nagkakaroon ng mga tiyak na dimensyon.

Ang mga sitwasyon ay dapat pag-aralan at unawain bago makagawa ng mga taktikal na desisyon, dahil ito ay nagbibigay-hudyat sa kilusan na dumating na ang panahon para sa isang aksyon na inaasahan na sa pinakamalaking posibleng lawak; hindi sila dapat humantong, sa mga arbitraryong desisyon ng mga pinuno, sa mga "improbisasyon" at "mga sorpresa". Ang itanggi ang posibilidad na mahulaan ang mga taktika sa malawak na balangkas nito – hindi ang paghula sa mga sitwasyon, na posible nang may mas kaunting katiyakan, kundi ang paghula kung ano ang dapat nating gawin sa iba’t ibang haka-haka na senaryo batay sa pag-unlad ng mga obhetibong sitwasyon – ay ang pagtanggi sa gawain ng partido, at ang pagtatakwil sa kaisa-isang garantiya na maibibigay natin na ang mga miyembro ng partido at ang masa ay tutugon, sa anumang mangyari, sa mga utos ng sentro.

Sa ganitong diwa ang partido ay hindi isang hukbo, o kahit isang kasangkapan ng estado, ibig sabihin ay isang organo kung saan nananaig ang hirarkikal na awtoridad at ang boluntaryong pagsapi ay walang halaga; malinaw na para sa miyembro ng partido ay palaging may opsyon na hindi isagawa ang mga utos, na hindi nagsasangkot ng mga materyal na parusa: ang pag-alis sa partido. Ang mabuting taktika ay iyon, kapag nagbago ang mga sitwasyon at walang oras ang sentro na konsultahin ang partido at lalo na ang masa, ay hindi humahantong sa mga hindi inaasahang epekto sa loob mismo ng partido at sa loob ng proletaryado na maaaring humila sa kasalungat na direksyon sa tagumpay ng rebolusyonaryong kampanya. Ang sining ng paghula kung paano tutugon ang partido sa mga utos, at kung aling mga utos ang makakakuha ng magandang tugon, ay ang sining ng rebolusyonaryong taktika: maaari lamang itong ipagkatiwala sa kolektibong paggamit ng karanasang nakuha mula sa mga nakaraang aksyon, na binuod sa malinaw na mga panuntunan ng aksyon; sa pamamagitan ng pagtitiwala sa mga pinuno ng pagtupad ng mga gawaing ito, tinitiyak ng mga militante na hindi pagtataksilan ng mga pinunong ito ang kanilang mandato, at tinitiyak nila nang malaki, at hindi lamang panlabas, na isagawa ang mga utos ng kilusan nang produktibo at desidido. Dahil ang partido ay mapapabuti at hindi perpekto, hindi tayo nag-aatubili na sabihin na marami ang dapat isakripisyo para sa kalinawan at sa kapangyarihan ng panghihikayat ng mga taktikal na alituntunin, kahit na ito ay nagsasangkot ng isang tiyak na pagbabalangkas: kung masira ang ating mga taktikal na pamamaraan sa ilalim ng bigat ng mga pangyayari, hindi natin ito lulunasan sa pamamagitan ng pagbalik sa oportunismo at eklektisismo; sa halip, kailangan nating gumawa ng mga panibagong pagsisikap upang ibalik ang mga taktika sa linya ng mga gawain ng partido. Hindi lamang ang mabuting partido ang gumagawa ng mabuting taktika, kundi ang mabuting taktika ang gumagawa ng mabuting partido, at ang mabubuting taktika ay maaari lamang maging yaong nauunawaan at pinili ng lahat sa kanilang mga batayan.

Sa pangkalahatan, ang tinututulan natin ay ang kolektibong gawain ng partido sa pagtukoy ng mga taktikal na alituntunin nito ay masupil ng mga kahilingan para sa walang kondisyong pagsunod sa isang tao, isang komite, o isang partikular na partido ng Internasyonal at ng tradisyonal na naghaharing aparato nito.

Ang aktibidad ng partido ay nagkakaroon ng estratehikong aspeto sa mga kritikal na sandali sa pakikibaka para sa kapangyarihan, kung saan inaako nito ang isang mahalagang militar na katangian. Gayunpaman, sa mga naunang sitwasyon, ang aksyon ng partido ay hindi limitado sa purong ideolohikal, propagandistiko at organisasyonal na mga tungkulin nito, kundi binubuo, tulad ng nasabi na natin, ng aktibong pakikilahok sa mga indibidwal na pakikibaka na pinasimulan ng proletaryado. Dahil dito, ang sistema ng mga taktikal na alituntunin ay dapat na itayo nang may tiyak na layunin na itatag kung sa ilalim ng anong mga kondisyon ang interbensyon ng partido at ang aktibidad nito sa loob ng mga naturang kilusan, ang ahitasyon nito sa puso ng pakikibakang proletaryo, ay kumokonekta sa sukdulan at rebolusyonaryong layunin habang sabay na ginagarantiyahan ang kapaki-pakinabang na pag-unlad ng ideolohikal, organisasyonal at taktikal na paghahanda.

Sa susunod na bahagi, kukuha tayo ng mga partikular na problema at susuriin kung paano nauugnay ang ating pagbuo ng mga partikular na pamantayan ng aktibidad ng komunista sa kasalukuyang yugto ng pag-unlad ng rebolusyonaryong kilusan.

II. - MGA PANDAIGDIGANG USAPIN

1. - Ang pagtatatag ng Ikatlong Internasyonal

Ang krisis sa Ikalawang Internasyonal na dulot ng digmaang pandaigdig, kasabay ng pagtatatag ng Komunistang Internasyonal, ay ganap at tiyak na nalutas pagdating sa pagpapanumbalik ng rebolusyonaryong doktrina. Gayunpaman, mula sa pananaw ng organisasyon at taktika, sa kabila ng pagiging isang napakalaking makasaysayang tagumpay ng pagbuo ng Comintern, ang krisis sa kilusang proletaryo ay hindi nalutas sa parehong antas.

Isang pangunahing salik sa pagbuo ng bagong Internasyonal ay ang Rebolusyong Ruso, ang unang maluwalhating tagumpay ng daigdigang proletaryado. Gayunpaman, dahil sa mga panlipunang kondisyon sa Rusya, ang rebolusyong Ruso ay hindi nagbigay ng pangkalahatang makasaysayang modelo para sa mga rebolusyon sa ibang mga bansa sa aspeto ng taktika. Dito, sa paglipat mula sa pyudal na awtokratikong kapangyarihan patungo sa diktadura ng proletaryado, walang naganap na panahon ng pampulitikang paghahari ng uring burgesya, na inorganisa sa sarili nitong eksklusibo at matatag na kasangkapan ng Estado.

Ito ang tumpak na dahilan kung bakit ang makasaysayang pagpapatibay ng mga konsepto ng programang Marxista sa rebolusyong Ruso ay may napakalaking kahalagahan, at may napakalaking pakinabang sa pagdurog sa rebisyunismong sanlipunang-demokratiko sa larangan ng mga prinsipyo. Sa larangan ng organisasyon, gayunpaman, ang pakikibaka laban sa Ikalawang Internasyonal – isang mahalagang bahagi ng pakikibaka laban sa pandaigdigang kapitalismo – ay hindi nakaranas ng parehong mapagpasyang tagumpay, at napakaraming pagkakamali ang nagawa na nagresulta sa hindi pagiging kasing-epektibo ng mga partidong Komunista kumpara sa kung ano sana ang pinahihintulutan ng mga obhetibong kondisyon.

Gayundin ang dapat sabihin patungkol sa larangan ng taktika, kung saan maraming problema ang hindi nalutas, at hanggang ngayon ay hindi pa rin maayos na nalulutas, sa sektor kung saan kabilang ang: burgesya, modernong burges na parlyamentaryong estado na may kasaysayang matatag na aparato, proletaryado; at ang mga komunistang partido ay hindi palaging nakakakuha ng lahat ng maaari nilang makuha mula sa opensiba ng proletaryado laban sa kapitalismo at mula sa pagbuwag sa mga partidong sanlipunang-demokratiko, i.e. ang mga pampulitikang organo ng kontra-rebolusyonaryong burgesya.

2. - Pandaigdigang sitwasyon sa ekonomiya at pulitika

Ang internasyonal na sitwasyon ngayon ay tila hindi gaanong paborable sa proletaryado kaysa sa mga taon kaagad pagkatapos ng digmaan. Mula sa pananaw ng ekonomiya, nasasaksihan natin ang isang bahagyang muling pagpapatatag ng kapitalismo. Gayunpaman, nauunawaan natin ang pagpapatatag na ito bilang nangangahulugan lamang na ang ilang bahagi ng estrukturang pang-ekonomiya ay nakontrol, at hindi bilang paglitaw ng isang kalagayan na nag-aalis sa posibilidad, kahit sa nalalapit na hinaharap, ng mga bagong kaguluhan.

Mayroon pa ring malinaw na krisis ng kapitalista at ang tiyak na paglala nito ay hindi maiiwasan. Sa larangang pampulitika, nasasaksihan natin ang paghina ng rebolusyonaryong kilusan sa halos lahat ng maunlad na bansa, na sa kabutihang palad ay nababalanse ng konsolidasyon ng Rusyang sobyet at ng mga pakikibaka ng mga kolonyal na mamamayan laban sa mga kapitalistang kapangyarihan.

Gayunpaman, ang ganitong sitwasyon ay naghaharap ng dobleng panganib. Una, sa pamamagitan ng pagpupursige sa maling pamamaraan ng sitwasyonismo, lumilitaw ang isang tiyak na tendensya tungo sa Menshevismo sa kung paano sinusuri ang mga problema ng proletaryong aksyon. Pangalawa, kung ang presyon mula sa tunay na makauring mga aksyon ay bumaba, ang mga kondisyon na nakita ni Lenin bilang kinakailangan para sa tamang aplikasyon ng taktika sa pambansa at magsasakang usapin ay nanganganib na maling mailapat sa loob ng pangkalahatang pulitika ng Comintern.

Ang opensiba ng proletaryado pagkatapos ng digmaan ay sinundan ng isang opensiba ng mga tagapag-empleyo laban sa mga posisyon ng proletaryado, na sinagot ng Comintern ng islogan na Nagkakaisang Hanay. Pagkatapos ay lumitaw ang problema sa pag-usbong sa iba’t ibang bansa ng mga demokratiko-pasipistang sitwasyon, na tamang tinuligsa ni kasamang Trotski bilang kumakatawan sa isang panganib ng pagkabulok para sa ating kilusan. Dapat nating iwasan ang lahat ng interpretasyon ng mga sitwasyon na nagpapakita bilang isang mahalagang usapin para sa proletaryado ang pakikibaka sa pagitan ng dalawang bahagi ng burgesya, ang kanan at ang kaliwa, at ang masyadong mahigpit na pagkilala sa mga ito sa mga pangkat na naiiba sa lipunan.

Ang tamang interpretasyon ay ang naghaharing uri ay nagtataglay ng ilang pamamaraan ng pamahalaan na sa esensya ay nababawasan sa dalawa: ang reaksyunaryong pasistang pamamaraan, at ang liberal na demokratikong pamamaraan.

Simula sa isang pagsusuri sa ekonomiya, ang mga tesis ni Lenin ay mapagkakatiwalaang napatunayan na ang pinakamodernong strata ng burgesya ay may posibilidad na pag-isahin hindi lamang ang mekanismo ng produksyon, kundi pati na rin ang kanilang mga pampulitikang depensa sa pinakamapagpasyang mga anyo.

Samakatuwid, mali na sabihin na bilang pangkalahatang tuntunin ang daan patungo sa komunismo ay dapat dumaan sa isang yugto ng kaliwang-pakpak na burges na pamahalaan. Kung gayunpaman ay lumitaw ang ganoong kaso, ang kondisyon para sa tagumpay ng proletaryado ay nakasalalay sa isang taktika ng partido na mag-oorganisa laban sa mga ilusyong nilikha ng pag-akyat sa kapangyarihan ng naturang kaliwang-pakpak na pamahalaan at patuloy na pagsalungat, kahit sa mga panahon ng reaksyon, sa mga pulitikal na demokratikong pormasyon.

3. - Ang Pamamaraan ng Paggawa ng Internasyonal

Isa sa mga pinakamahalagang gawain ng Komunistang Internasyonal ay ang pag-alis sa kawalan ng tiwala ng proletaryado sa pulitikal na aksyon, na lumitaw bilang resulta ng parlyamentaryong pagkabulok ng oportunismo.

Hindi binibigyang-kahulugan ng Marxismo ang pulitika bilang sining ng paggamit ng tusong mga pamamaraan sa mga parlyamentaryo at diplomatikong intriga, na gagamitin ng lahat ng partido sa pagtugis sa kanilang mga espesyal na layunin. Itinatakwil ng proletaryong pulitika ang burges na pamamaraan ng pulitika at inaasahan ang mas matataas na anyo ng mga relasyon na nagtatapos sa sining ng rebolusyonaryong pag-aalsa. Ang pagtatakwil na ito, na hindi natin ipapakita sa mas malawak na teoretikal na detalye dito, ay ang mahalagang kondisyon kapwa para sa epektibong pag-uugnay ng rebolusyonaryong proletaryado sa komunistang pamumuno nito, at para sa pagtiyak ng epektibong pagpili ng mga tauhan para sa huli.

Ang mga pamamaraan ng paggawa ng Internasyonal ay sumasalungat sa rebolusyonaryong pangangailangang ito. Sa ugnayan sa pagitan ng iba’t ibang organo ng komunistang kilusan, isang dobleng-karang pulitika ang madalas na nananaig, at ang pagpapailalim ng teoretikal na batayan sa mga hindi sinasadyang motibo, at isang sistema ng mga kasunduan at pakto sa pagitan ng mga tao na nabigong tapat na ihatid ang mga ugnayan sa pagitan ng mga partido at ng masa, ay humantong sa mapapait na pagkabigo.

Ang improbisasyon, mga sorpresa, at mga pagbabago sa eksenang teatro, ay mga salik na napakadaling pumapasok sa mga pangunahin at pundamental na desisyon ng Internasyonal, na nagpapalito sa parehong mga kasama at sa proletaryado.

Halimbawa, ang karamihan sa mga panloob na usapin ng partido ay nilulutas sa mga internasyonal na organo at kongreso sa pamamagitan ng isang serye ng magulong kaayusan na ginagawa silang katanggap-tanggap sa iba’t ibang grupo ng pamumuno ngunit walang idinaragdag na kapaki-pakinabang sa tunay na proseso ng paglago ng partido.

4. - Mga Usapin sa Organisasyon

Sa panahon ng pagtatatag ng Comintern, ang pananaw na kailangang magtatag ng malawak na konsentrasyon ng mga rebolusyonaryong pwersa ay nagdala ng malaking timbang dahil hinulaan sa panahong iyon na ang mga obhetibong kondisyon ay uunlad nang mas mabilis kaysa sa nangyari. Gayunpaman, sa pagbabalik-tanaw, makikita natin na mas mabuting magtatag ng mga pamantayan sa organisasyon na mas mahigpit. Ang pagbuo ng mga partido at ang pananakop sa masa ay hindi pinaboran alinman sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga konsesyon sa mga grupong anarkista at sindikalista, o sa pamamagitan ng maliliit na kompromisong ginawa sa mga sentrista na pinahintulutan sa 21 kondisyon; ni sa pamamagitan ng organikong pagsasanib sa mga partido o paksyon ng mga partido bilang resulta ng pulitikal na infiltration, ni sa pamamagitan ng pagpapaubaya sa ilang bansa ng dalawahang komunistang organisasyon kasama ang mga nakikisimpatyang partido. Ang islogan na pag-oorganisa sa partido batay sa mga selula sa pabrika, na inilunsad pagkatapos ng ikalimang kongreso, ay hindi nakamit ang layunin nitong lunasan ang malinaw na mga depekto na magkakasuwato na naobserbahan sa iba’t ibang seksyon ng Internasyonal.

Kapag inilapat bilang isang pangkalahatang tuntunin, lalo na sa paraan kung paano ito binigyang-kahulugan ng pamunuan ng Italya, ang islogang ito ay nagbubunsod sa malulubhang pagkakamali at sa paglihis kapwa mula sa Marxistang palagay na ang rebolusyon ay hindi isang usapin ng mga anyo ng organisasyon, at mula sa tesis ni Lenin na ang isang organikong solusyon ay hindi kailanman magiging wasto para sa lahat ng oras at lahat ng lugar.

Para sa mga partido na kumikilos sa mga burges na bansa na may matatag na parlyamentaryong rehimen, ang organisasyon batay sa selula ng pabrika ay hindi gaanong angkop kaysa sa mga teritoryal na yunit. Isa ring teoretikal na pagkakamali na igiit na habang ang mga partido na inorganisa sa batayang teritoryal ay mga social-democratic na partido, ang mga batay sa mga selula ay mga tunay na partidong komunista. Sa pagsasanay, ang selulang uri ng organisasyon ay nagpapahirap pa lalo na isagawa ang gawain ng partido ng pag-iisa sa mga proletaryado sa mga grupo ng kalakalan at industriya; isang gawaing lalong mahalaga habang lalong hindi paborable ang sitwasyon at habang lalong nababawasan ang mga posibilidad ng proletaryong organisasyon. Iba’t ibang disbentaha ng isang praktikal na kalikasan ay konektado sa panukalang iorganisa ang partido sa eksklusibong batayan ng mga selula sa pabrika. Sa tsarist na Rusya, lumitaw ang isyu sa ibang konteksto: ang ugnayan sa pagitan ng mga may-ari ng industriya at ng Estado ay iba at ang obligasyong itaas ang sentral na usapin ng kapangyarihan ay nagpabawas sa tindi ng panganib ng korporatista.

Ang sistema ng selula sa pabrika ay hindi nagpapataas sa impluwensya ng mga manggagawa sa partido dahil ang mga pangunahing kawing sa network ay binubuo lahat ng mga elementong hindi manggagawa at dating manggagawa na bumubuo sa opisyal na aparato ng partido. Dahil sa maling pamamaraan ng paggawa ng Internasyonal, ang islogan na "bolshebisasyon", mula sa pananaw ng organisasyon, ay nagpapakita bilang isang palasak at hindi sapat na aplikasyon ng karanasang Ruso, na sa maraming bansa ay nag-udyok na ng paralisis, kahit na hindi sinasadya, ng mga kusang pagkukusa at ng proletaryo at makauring enerhiya sa pamamagitan ng isang aparato na ang pagpili at mga tungkulin ay para sa karamihan ay artipisyal.

Ang pagpapanatili ng organisasyon ng partido sa isang teritoryal na batayan ay hindi nangangahulugan na kailangang talikuran ang mga organo ng partido sa mga pabrika: sa katunayan dapat mayroong mga komunistang grupo doon, nakaugnay sa partido at napapailalim sa disiplina ng partido, upang mabuo ang balangkas ng mga unyon ng manggagawa nito. Ang pamamaraang ito ay nagtatatag ng isang mas mahusay na koneksyon sa masa at pinapanatiling hindi gaanong nakikita ang pangunahing organisasyon ng partido.

5. - Disiplina at mga paksyon

Ang isa pang aspeto ng islogan na "Bolshebismo" ay ang pagtitiwala sa garantiya ng pagiging epektibo ng partido sa sentralisadong disiplina at isang mahigpit na pagbabawal sa paksyonalismo.

Ang panghuling hukuman ng apela para sa lahat ng kontrobersyal na usapin ay ang internasyonal na sentral na organo, na may hegemonya na iniuugnay, kung hindi sa hirarkikal na paraan, hindi bababa sa pampulitika, sa Partido Komunista ng Ruso.

Ang nasabing garantiya ay talagang hindi umiiral, at ang buong diskarte sa problema ay hindi sapat. Ang katotohanan ng usapin ay na ang pagkalat ng paksyonalismo sa loob ng Internasyonal ay hindi naiwasan kundi nahikayat pa sa halip na kumuha ng nakamaskara at mapagkunwari na mga anyo. Bukod dito, mula sa isang makasaysayang pananaw, ang paglutas sa mga paksyon sa partidong Ruso ay hindi isang panandaliang solusyon o isang mahiwagang resipe na inilapat batay sa mga batas, kundi ito ay ang kinalabasan, at ang pagpapahayag, ng isang matibay na diskarte sa mga usapin ng doktrina at pampulitikang aksyon.

Ang mga parusang pandisiplina ay isa sa mga elemento na pumipigil sa pagkabulok, ngunit sa pag-unawa na ito ay inilalapat lamang sa mga pambihirang kaso, at hindi nagiging pamantayan at nagiging halos ang ideal na paraan kung paano dapat gumana ang partido.

Ang solusyon ay hindi nakasalalay sa walang silbing pagtaas ng hirarkikal na awtoritaryanismo, na ang panimulang pamumuhunan ay nawawala kapwa dahil sa kakulangan ng mga makasaysayang karanasan sa Rusya, kahanga-hanga man ang mga ito, at dahil kahit sa loob ng Lumang Guwardiya, ang tagapag-ingat ng mga tradisyong Bolshebik, ang mga hindi pagkakasundo ay nalutas sa mga paraan na hindi maituturing bilang a priori na pinakamahusay. Ngunit hindi rin nakasalalay ang solusyon sa sistematikong paglalapat ng mga prinsipyo ng pormal na demokrasya, na para sa Marxismo ay walang ibang gamit kundi bilang mga kasanayan sa organisasyon na paminsan-minsan ay maaaring maging maginhawa.

Ang mga partidong komunista ay dapat makamit ang isang organikong sentralismo, na, habang kinabibilangan ng maraming konsultasyon sa base hangga’t maaari, ay tumitiyak sa kusang pag-aalis ng anumang pagpapangkat na nagsisimulang ibukod ang sarili nito. Hindi ito makakamit sa pamamagitan ng pormal at mekanikal na mga panuntunan ng isang hirarkiya, kundi, tulad ng sinabi ni Lenin, sa pamamagitan ng tamang rebolusyonaryong pulitika.

Ang panunupil sa paksyonalismo ay hindi isang pangunahing aspeto ng ebolusyon ng partido, bagaman ang pagpigil dito ay kinakailangan.

Dahil walang bunga at kakatwa, at masasabing lubhang mapanganib, na angkinin na ang partido at ang Internasyonal ay sa paanuman misteryosong nakaseguro laban sa anumang pag-uulit o tendensiyang bumalik sa oportunismo, na maaaring nakadepende rin sa pagbabago ng mga kalagayan o sa paglalaro ng natitirang mga tradisyong social-democratic, dapat nating aminin na ang bawat pagkakaiba ng opinyon na hindi maaaring paliitin sa mga kaso ng konsensya o personal na pagkabigo ay maaari ring magkaroon ng kapaki-pakinabang na papel sa paglutas ng ating mga problema at magsilbing proteksyon sa partido, at sa proletaryado sa pangkalahatan, mula sa panganib ng seryosong kapahamakan.

Kung tumindi ang mga panganib na ito, ang pag-iiba ay hindi maiiwasan, ngunit kapaki-pakinabang na kukuha ng anyong paksyonalista, at maaari itong humantong sa mga pagkakatiwalag; hindi gayunpaman dahil sa isip-batang dahilan ng kakulangan ng mapanupil na enerhiya sa panig ng mga pinuno, kundi tanging sa nakakapanghilakbot na palagay na ang partido ay nabigo at naging sakop ng kontra-rebolusyonaryong mga impluwensya.

Mayroon tayong halimbawa ng maling pamamaraan sa mga artipisyal na solusyong inilapat sa kalagayan ng partidong Aleman matapos ang oportunistang krisis noong 1923, kung kailan, habang nabigo ang mga artipisyal na hakbang na ito na alisin ang paksyonalismo, sabay nitong hinadlangan ang kusang pagpapasiya sa loob ng hanay ng lubos na maunlad na proletaryadong Aleman ng tamang makauring at rebolusyonaryong tugon sa pagkabulok ng partido.

Sa kasaysayan, ang panganib ng impluwensya ng burgesya sa makauring partido ay hindi lumilitaw bilang organisasyon ng mga paksyon kundi bilang isang matalinong pagpasok na nag-uudyok sa yunitaryong demagohiya at kumikilos bilang isang diktadura mula sa itaas, na nagpapawalang-kilos sa mga inisyatiba ng talibang proletaryo.

Ang pagkakakilanlan at pag-aalis ng ganoong klaseng defeatist factor ay hindi nakakamit sa pamamagitan ng paglalagay sa isyu ng disiplina laban sa mga hakbangin ng paksyonalista, kundi sa pamamagitan ng kakayahang i-orient ang partido at ang proletaryado laban sa ganoong mapanlinlang na panganib kapag kinukuha nito ang anyo hindi lamang ng isang pagbabagong pandoktrina, kundi ng isang malinaw na mungkahi para sa isang mahalagang pulitikal na maniobra na may mga implikasyong kontra-maka-uri.

Ang isang negatibong epekto ng tinatawag na bolshebisasyon ay ang pagpapalit sa mulat at malalimang pagpapalawak sa pulitika sa loob ng partido, na tumutugma sa makabuluhang pag-unlad patungo sa isang talagang siksik na sentralismo, ng mababaw at maingay na ahitasyon para sa mekanikal na pormula ng pagkakaisa para lamang sa kapakanan ng pagkakaisa, at disiplina para lamang sa kapakanan ng disiplina.

Ang kinahinatnan ng pamamaraang ito ay nakakasama kapwa sa partido at sa proletaryado at nagpapabagal sa pagkamit sa "tunay" na partidong komunista. Ang pamamaraang ito, na inilapat sa ilang seksyon ng Internasyonal, ay sa kanyang sarili isang seryosong indikasyon ng isang nakatagong oportunismo. Sa kasalukuyan, tila walang anumang internasyonal na kaliwang oposisyon sa loob ng Comintern, ngunit kung lumala ang mga hindi paborableng salik na ating nabanggit, ang pagkabuo ng naturang oposisyon ay sabay na magiging isang rebolusyonaryong pangangailangan at isang kusang pagtugon sa sitwasyon.

6. - Mga Taktikal na Usapin hanggang sa Ikalimang Kongreso

May mga maling desisyon na nagawa sa paraan ng paglutas sa mga taktikal na problema na idinulot ng mga nabanggit na internasyonal na sitwasyon. Tulad ng magkakatulad na pagkakamaling nagawa sa larangan ng organisasyon, nagmumula ang mga ito sa pag-angkin na ang lahat ay maaaring mahinuha mula sa mga problemang dati nang kinaharap ng partido Komunista ng Rusya.

Ang taktika ng nagkakaisang hanay ay hindi dapat bigyang-kahulugan bilang isang pampulitikang koalisyon sa iba pang tinatawag na partido ng mga manggagawa, kundi bilang isang paggamit ng mga kagyat na hinihingi sa mga partikular na sitwasyon upang mapataas ang impluwensya ng partidong komunista sa masa nang hindi nakokompromiso ang awtonomong posisyon nito.

Samakatuwid, ang batayan para sa Nagkakaisang Hanay ay dapat hanapin sa mga proletaryong organisasyon na sinasalihan ng mga manggagawa dahil sa kanilang katayuan sa lipunan at hindi alintana ang kanilang paniniwalang pampulitika o pagkakaanib sa isang organisadong partido. Ang dahilan ay dalawang bahagi: una, hindi pinipigilan ang mga komunista sa pagpuna sa ibang partido, o sa unti-unting paghikayat sa mga bagong miyembro na dating umaasa sa ibang partidong ito papunta sa hanay ng komunistang partido, at pangalawa, tinitiyak nito na mauunawaan ng masa ang partido kapag sa kalaunan ay nanawagan ito sa kanila na magpakilos sa likod ng programa nito at sa ilalim ng eksklusibong pamumuno nito.

Ilang beses nang ipinakita sa atin ng karanasan na ang tanging paraan ng pagtiyak ng isang rebolusyonaryong aplikasyon ng nagkakaisang hanay ay nakasalalay sa pagtanggi sa mga pampulitikang koalisyon, permanente man o pansamantala, kasama ng mga komite na kinabibilangan ng mga kinatawan ng iba’t ibang partidong pampulitika bilang mga paraan ng pamamahala sa pakikibaka; gayundin ay hindi dapat magkaroon ng negosasyon, mungkahi para sa karaniwang aksyon at bukas na mga liham sa ibang mga partido mula sa partidong komunista.

Napatunayan ng praktikal na karanasan kung gaano kawalang-bunga ang mga pamamaraang ito, at kahit na ang anumang paunang epekto ay nasira dahil sa mga pang-aabusong pinaglaanan ng mga ito.

Ang pulitikal na nagkakaisang hanay na batay sa sentral na hinihingi ng pagkuha sa Estado ay nagiging taktikang "pamahalaan ng mga manggagawa". Dito hindi lamang tayo may maling taktika, kundi pati na rin ang lantad na pagkakasalungat sa mga prinsipyo ng komunismo. Sa sandaling ipag-utos ng partido ang panawagan para sa pag-ako ng kapangyarihan ng proletaryado sa pamamagitan ng mga kinatawang organismo ng kasangkapan ng burges na Estado, o kahit na umiwas lamang sa tahasang pagkondena sa naturang pangyayari, inabandona at itinatakwil na nito ang komunistang programa hindi lamang patungkol sa proletaryong ideolohiya, kasama ang lahat ng hindi maiiwasang nakakasirang kahihinatnan, kundi dahil ang partido mismo ay magtatatag at magpapatibay sa ideolohikal na pagbalangkas na ito. Ang pagbabagong ginawa sa taktikang ito sa Ikalimang Kongreso, pagkatapos ng pagkatalo sa Alemanya, ay hindi naging kasiya-siya at ang mga pinakabagong pag-unlad sa larangan ng taktikal na pag-eeksperimento ay nagbibigay-katwiran sa mga panawagan para sa pag-abandona maging ng mismong ekspresyong: "pamahalaan ng mga manggagawa".

Pagdating sa usapin ng sentral na problema ng Estado, ang partido ay dapat maglabas ng panawagan para sa diktadura ng proletaryado at iyon lamang. Walang ibang "Pamahalaan ng mga Manggagawa".

Ang islogan na "Pamahalaan ng mga Manggagawa" ay humahantong sa oportunismo, at sa oportunismo lamang, i.e. suporta para sa, o paglahok sa, mga nagpapakilalang "maka-manggagawa" na mga pamahalaan ng uring burges.

Wala sa alinman dito ang sumasalungat sa islogan na: "Lahat ng Kapangyarihan sa mga Sobyet" at sa mga organismong uri ng sobyet (mga kinatawang katawan na inihalal ng mga manggagawa), kahit na nangingibabaw sa kanila ang mga oportunistang partido. Ang mga oportunistang partido ay tumututol sa pag-ako ng kapangyarihan ng mga proletaryong organisasyon dahil ito ang mismong diktadura ng proletaryado (pagbubukod ng mga hindi manggagawa mula sa mga inihalal na organo at kapangyarihan) na tanging ang partidong komunista ang makakatupad.

Sapat na upang sabihin na ang pormula ng diktadura ng proletaryado ay may iisang kasingkahulugan at iyon lamang: "ang pamahalaan ng partidong komunista".

7. - Ang Usapin ng "bagong taktika"

Ang nagkakaisang hanay at ang pamahalaan ng mga manggagawa ay karaniwang binibigyang-katwiran batay sa mga sumusunod na dahilan: na ang pagkakaroon lamang ng mga partidong komunista ay hindi sapat upang makamit ang tagumpay dahil kinakailangang lupigin ang masa, at upang malupig ang masa, ang impluwensya ng mga social-democrat ay dapat labanan sa teritoryo ng mga hinihingi na nauunawaan ng lahat ng manggagawa.

Ngayon, isang pangalawang hakbang ang ginawa, at isang mapanganib na tanong ang iniharap: upang matiyak ang ating tagumpay, sabi nila, dapat muna nating tiyakin na ang burgesya ay namamahala sa isang mapagparaya at sumusunod na paraan, o, na ang mga uring nasa pagitan ng burgesya at ng proletaryado ang dapat mamahala, na nagpapahintulot sa atin na gumawa ng mga paghahanda. Ang huling posisyong ito, sa pag-amin sa posibilidad ng isang pamahalaan na nagmumula sa gitnang uri, ay lumulubog sa kabuuang rebisyon ng doktrina ni Marx at katumbas ng kontra-rebolusyonaryong plataporma ng repormismo.

Ang unang posisyon ay naglalayong tumukoy lamang sa obhetibong kagamitan ng mga kondisyon sa hangganan na pinapayagan nilang mas mahusay na maisagawa ang propaganda, ahitasyon at organisasyon. Ngunit gaya ng itinuro na natin patungkol sa mga partikular na sitwasyon, pareho itong pantay na mapanganib.

Ang lahat ay humahantong sa atin na hulaan na ang liberalismo at burges na demokrasya, maging sa pagsasalungatan o sa pag-uugnay sa pamamaraang "pasista", ay uunlad sa paraang ibubukod ang partidong komunista mula sa kanilang mga huridikal na garantiya – gaano man kaliit ang halaga nito – dahil inilalagay nito ang sarili sa labas ng mga ito sa pamamagitan ng pag-isang-tabi sa mga naturang garantiya sa programa nito. Ang ganitong ebolusyon ay hindi nangangahulugang sumasalungat sa mga prinsipyo ng burges na demokrasya, at sa anumang kaso, mayroon itong mga tunay na nakaraan sa gawain ng lahat ng tinatawag na kaliwang-pakpak na pamahalaan, at, halimbawa, sa programa ng Aventine Parliament ng Italya. Anumang "kalayaan" na ibinibigay sa proletaryado ay mangangahulugan lamang ng higit na kalayaan para sa mga ahente ng kontra-rebolusyonaryo na mag-agita at mag-organisa sa loob ng mga hanay nito. Ang tanging kalayaan para sa proletaryado ay nakasalalay sa diktadura nito.

Nabanggit na natin na kahit na ang isang kaliwang-pakpak na pamahalaan ay lumikha ng mga kondisyon na nakita nating kapaki-pakinabang, magagamit lamang ang mga ito kung patuloy na nanindigan ang partido sa malinaw na awtonomong mga posisyon. Hindi ito usapin ng pagpapalagay ng malademonyong katalinuhan sa burgesya, kundi ng panghahawakan sa katiyakan – kung wala ito ay imposibleng tawagin ang sarili bilang isang komunista! – na sa panahon ng huling pakikibaka ang mga tagumpay ng proletaryado ay haharap sa isang nagkakaisang hanay ng mga pwersang burges, katawanin man ito nina Hindenburg, Macdonald, Mussolini o Noske.

Ang sanayin ang proletaryado na pumili ng sinasadya o hindi sinasadyang mga tagasuporta mula sa loob nitong burges na hanay ay magiging pagpapakilala ng isang salik ng pagkatalo, kahit na ang anumang panloob na kahinaan ng alinmang bahagi ng hanay na ito ay malinaw na magiging salik ng tagumpay.

Sa Alemanya matapos ang pagkahalal kay Hindenburg, idineklara ang isang alyansang elektoral kasama ng social-democracy at iba pang "republikanong" partido, i.e. mga partidong burges, tulad ng parlyamentaryong alyansa sa Prusyanong Landstag, upang maiwasan ang isang kanang-pakpak na pamahalaan; sa Pransya, ibinigay ang suporta sa Kartel des gauches sa nakaraang mga halalan sa munisipyo (ang taktikang Clichy). Dahil sa mga kadahilanang ibinigay sa itaas, ang mga ganitong pamamaraang taktikal ay dapat ideklarang hindi katanggap-tanggap. Maging ang mga tesis ng Ikalawang Kongreso ng C.I. sa rebolusyonaryong parlyamentarismo ay nagpapataw sa komunistang partido ng tungkulin na kumilos lamang sa larangan ng eleksyon batay sa mahigpit na independyenteng mga posisyon.

Ang mga halimbawa ng mga kamakailang taktika na ipinahiwatig sa itaas ay nagpapakita ng isang malinaw, bagaman hindi kumpleto, na makasaysayang pagkakahawig sa mga tradisyonal na pamamaraan ng Ikalawang Internasyonal: mga bloke sa halalan at kolaborasyonismo na pinangatwiranan din sa pamamagitan ng pag-angkin sa isang Marxistang interpretasyon.

Ang ganitong mga pamamaraan ay kumakatawan sa isang tunay na panganib sa mga prinsipyo at organisasyon ng Internasyonal. Siyanga pala, walang anumang internasyonal na kongreso ang nagpasa ng mga resolusyon na nagpapahintulot sa kanila, at kasama na diyan ang mga taktikal na tesis na iprinisinta sa ikalimang Kongreso.

8. - Ang Usapin ng Unyon

Sa pandaigdigang antas, sunod-sunod na binago ng Internasyonal ang konsepto nito sa ugnayan sa pagitan ng mga pulitikal at pang-ekonomiyang organismo. Narito ang isang kapansin-pansing halimbawa ng pamamaraan na, sa halip na gawing nagmula sa mga prinsipyo ang mga partikular na aksyon, ay mas pinipiling mag-imbento ng iba’t ibang bagong teorya upang pangatwiranan ang mga aksyon na pinili dahil sa nakikitang kadalian ng pagpapatupad sa mga ito at sa kanilang posibilidad na magbunga ng mabilis na mga resulta.

Orihinal na suportado ng Internasyonal ang pagpasok ng mga unyon sa Komunistang Internasyonal, at pagkatapos ay bumuo ito ng Pulang Internasyonal na Unyon sa Paggawa. Pinaniniwalaan na, dahil ang mga unyon ay ang pinakamahusay na punto ng pakikipag-ugnayan sa masa, ang bawat partidong komunista ay dapat makibaka para sa pagkakaisa ng mga unyon ng manggagawa at samakatuwid ay huwag lumikha ng sarili nitong mga unyon sa pamamagitan ng mga paghihiwalay mula sa mga unyon na pinamumunuan ng mga dilawan. Gayunpaman, sa pandaigdigang antas, ang Kawanihan ng Internasyonal na Amsterdam ay dapat ituring at pakitunguhan hindi bilang isang organisasyon ng proletaryong masa, kundi bilang isang kontra-rebolusyonaryong pulitikal na organo ng Liga ng mga Bansa.

Sa isang tiyak na punto, batay sa mga pagsasaalang-alang na tiyak na napakahalaga, ngunit limitado pangunahin sa isang proyekto para sa paggamit sa kaliwang-pakpak ng kilusang unyon sa Ingles, inanunsyo na ang Pulang Internasyonal na Unyon sa Paggawa ay dapat na abandunahin upang magkaroon ng isang organikong pagkakaisa, sa isang internasyonal na saklaw, kasama ang Kawanihan ng Amsterdam.

Walang anumang dami ng haka-haka tungkol sa pagbabago ng mga kalagayan ang makakapagbigay-katwiran sa gayong malaking pagbabago sa patakaran dahil ang usapin ng ugnayan sa pagitan ng mga internasyonal na pampulitikang organisasyon at mga unyon ay isang usapin ng prinsipyo, dahil bumabagsak ito sa ugnayan sa pagitan ng partido at uri para sa rebolusyonaryong pagpapakilos.

Hindi rin nirespeto ang mga panloob na garantiya sa batas dahil ang pasyang ito ay iniharap sa mga nauugnay na internasyonal na organo bilang isang ganap na katotohanan.

Ang pagpapanatili ng "Mosku laban sa Amsterdam" bilang ating islogan ay hindi humadlang sa pakikibaka para sa pagkakaisa ng mga unyon ng manggagawa sa bawat bansa at hindi kailanman hahadlang: sa katunayan, ang pagbuwag sa mga tendensiyang separatista sa mga unyon (Alemanya at Italya) ay naging posible lamang sa pamamagitan ng pagtugon sa argumento ng mga separatista na pinipigilan ang proletaryado mula sa pagpapalaya sa sarili nito mula sa impluwensya ng Internasyonal ng Amsterdam.

Sa kabilang banda, ang tila kasiglahan kung saan sinuportahan ng ating partido sa Pransya ang proposisyon ng pandaigdigang pagkakaisa ng mga unyon ng manggagawa ay hindi nakapigil dito na magpakita ng ganap na kawalan ng kakayahan na harapin de facto ang problema ng pagkakaisa ng mga unyon ng manggagawa sa isang pambansang antas sa paraang hindi mapaghihiwalay.

Ang gamit ng isang taktika ng nagkakaisang hanay sa batayang pandaigdig ay hindi naman ibinubukod, kahit sa mga organisasyon ng unyon na kabilang sa Internasyonal ng Amsterdam.

Ang kaliwang pakpak ng partidong Italyano ay palaging sumusuporta at nakikibaka para sa proletaryong pagkakaisa sa mga unyon ng kalakalan, at nagsisilbi ito upang makilala ito mula sa malalim na sindikalista at boluntaristang mga huwad na kaliwa na nilabanan ni Lenin. Bukod dito, ang Kaliwa sa Italya ay may lubusang Leninistang pananaw sa problema ng mga ugnayan sa pagitan ng mga unyon ng mga manggagawa at mga konseho ng pabrika. Batay sa karanasang Ruso at sa mga nauugnay na tesis ng Ikalawang Kongreso, tinatanggihan ng Kaliwa ang seryosong paglihis mula sa prinsipyo na binubuo ng pag-alis sa mga unyon ng mga manggagawa, batay sa boluntaryong pagiging kasapi, ng anumang rebolusyonaryong kahalagahan upang ipalit ang utopiko at reaksyunaryong konsepto ng isang konstitusyonal na aparato na may sapilitang pagiging kasapi na organikong umaabot sa buong lugar ng sistema ng kapitalistang produksyon. Sa pagsasanay, ang pagkakamaling ito ay ipinapahayag ng labis na pagpapahalaga sa papel ng mga konseho ng pabrika hanggang sa sukdulang pagboykot na sa mismong unyon ng mga manggagawa.

9. – Ang Suliraning Agraryo

Ang suliraning agraryo ay binigyang-depinisyon ng mga tesis ni Lenin sa Ikalawang Kongreso ng Internasyonal. Ang pangunahing layunin ng mga tesis na ito ay ibalik ang problema ng produksyong agrikultural sa historikal na pwesto nito sa sistemang Marxista, at ipakita na sa panahong hinog na ang mga batayan para sa sosyalisasyon ng mga negosyo sa industriyal na ekonomiya, ang mga ito ay kulang pa rin sa ekonomiyang agrikultural.

Malayo sa pagkaantala ng proletaryong rebolusyon (na siya lamang lilikha ng mga batayang ito), ang kalagayang ito ay nagpapahirap sa paglutas ng mga problema ng mga dukhang magsasaka sa loob ng balangkas ng industriyal na ekonomiya at burges na kapangyarihan. Binibigyang-daan nito ang proletaryado na iugnay ang sarili nitong pakikibaka sa pagpapalaya sa mga dukhang magsasaka mula sa sistema ng pagsasamantala ng mga may-ari ng lupa at ng burgesya, kahit pa ang pagpapalaya sa mga magsasaka ay hindi tumutugma sa pangkalahatang pagbabago sa rural na ekonomiyang produktibo.

Ang malalawak na pagmamay-ari ng lupa, na itinuturing na gayon sa batas, ay sa teknikal na aspeto ay binubuo ng maliliit na yunit ng produksyon. Kapag ang legal na superistruktura na nagbibigkis dito ay nawasak, masasaksihan natin ang muling pamamahagi ng lupa sa mga magsasaka. Sa katotohanan, ito ay walang iba kundi ang pagpapalaya sa mga maliliit na yunit ng produksyon na hiwalay na sa kolektibong pagsasamantala. Mangyayari lamang ito kung ang mga relasyon sa pagmamay-ari ay babasagin sa paraang rebolusyonaryo, ngunit ang tanging bida sa pagbasag na ito ay ang industriyal na proletaryado. Ang dahilan nito ay ang proletaryado, kaiba sa magsasaka, ay hindi lamang biktima ng mga relasyon ng produksyong burges kundi ang historikal na produkto ng kapanahunan nito, na nagtatakda rito na hawanin ang landas patungo sa isang bago at kakaibang sistema ng produksyon. Samakatuwid, makakahanap ang proletaryado ng mahalagang suporta sa pag-aalsa ng mga dukhang magsasaka. Ang mga mahahalagang elemento sa mga taktikal na konklusyon ni Lenin ay: una, ang pagkakaroon ng pundamental na pagkakaiba sa pagitan ng relasyon ng proletaryado sa uring magsasaka at sa relasyon nito sa mga reaksyunaryong gitnang saray ng urban na ekonomiya (na pangunahing kinakatawan ng mga partidong sanlipunang-demokratiko); at ikalawa, ang depinitibong prinsipyo ng superyoridad at hegemonya ng uring manggagawa bilang pinuno ng rebolusyon.

Dahil dito, ang magsasaka ay lumilitaw sa sandali ng pagsunggab sa kapangyarihan bilang isang rebolusyonaryong salik, ngunit kung sa panahon ng rebolusyon ang kanyang ideolohiya ay nagbabago hinggil sa mga lumang anyo ng awtoridad at legalidad, hindi ito gaanong nagbabago pagdating sa mga relasyon ng produksyon na nananatiling tradisyonal—ang mga nakabukod na sakahan ng pamilya na nagkakumpitensya sa isa’t isa. Kaya naman ang magsasaka ay banta pa rin sa pagbuo ng Sosyalistang ekonomiya, at tanging ang malawakang pag-unlad ng kapasidad sa produksyon at teknolohiyang agrikultural ang malamang na makakuha ng kanyang interes.

Sa antas na taktikal at organisasyonal, ang mga proletaryong agrikultural na walang lupa (mga manggagawang-bukid) ay dapat ituring, sa pananaw ni Lenin, na kapantay ng iba pang proletaryado at isama sa iisang balangkas; ang polisiya ng proletaryong alyansa sa mga dukhang magsasaka—na nagtatrabaho nang mag-isa sa kanilang mga lote sa anumang antas ng kasapatan—ay nagiging polisiya lamang ng neutralisasyon sa gitnang magsasaka, na inilalarawan bilang parehong biktima ng ilang kapitalistang relasyon at tagapagsamantala ng lakas-paggawa. Panghuli, naroon ang mayamang magsasaka na karaniwang tagapagsamantala ng lakas-paggawa at direktang kaaway ng rebolusyon.

Sa larangan ng taktikang agraryo, dapat iwasan ng Internasyonal ang mga maling aplikasyon na makikita na sa mga polisiya ng partidong Pranses, na naaakit sa ideya ng isang bagong uri ng rebolusyong magsasaka na ituturing na kapantay ng rebolusyon ng manggagawa, o sa paniniwalang ang rebolusyonaryong kilusan ng mga manggagawa ay maaaring madikta ng isang pag-aalsa sa kanayunan, gayong sa katotohanan ay baligtad ang tunay na ugnayan.

Ang magsasaka, kapag napanalunan na sa programang komunista at bukas na sa politikal na organisasyon, ay dapat maging miyembro ng partidong komunista; ito lamang ang tanging paraan upang labanan ang pag-usbong ng mga partidong binubuo lamang ng mga magsasaka na tiyak na mabibiktima ng mga impluwensyang kontra-rebolusyonaryo.

Dapat isama ng Krestintern (Internasyonal ng mga Magsasaka) ang mga organisasyon ng magsasaka sa lahat ng bansa na katulad ng mga unyon ng manggagawa, kung saan tinatanggap bilang miyembro ang lahat ng may parehong kagyat na pang-ekonomiyang interes. Gayundin, dapat tanggihan ang mga taktika ng politikal na negosasyon, ang nagkakaisang hanay, o ang pagbuo ng mga paksyon sa loob ng mga partido ng magsasaka—kahit pa ang intensyon ay buwagin ang mga ito.

Ang taktikal na pamantayang ito ay hindi sumasalungat sa mga relasyong naitatag sa pagitan ng mga Bolshebik at ng mga sanlipunang-rebolusyonaryo noong panahon ng digmaang sibil kung kailan ang mga bagong kinatawang organisasyon ng proletaryado at mga magsasaka ay umiiral na.

10. – Ang Pambansang Suliranin

Nagbigay din si Lenin ng pundamental na paglilinaw sa teorya ng mga kilusang masa sa mga kolonyal na bansa at sa ilang partikular na atrasadong bansa. Bagama’t ang panloob na pag-unlad ng ekonomiya at ang paglawak ng dayuhang kapital ay hindi pa nakapagbigay ng matandang batayan para sa modernong tunggalian ng uri sa mga bansang ito, may mga kahilingang ginagawa na malulutas lamang sa pamamagitan ng insurereksyong pakikibaka at ang pagkatalo ng pandaigdigang imperyalismo.

Sa panahon ng pakikibaka para sa proletaryong rebolusyon sa mga metropolis, ang ganap na katuparan ng dalawang kundisyong ito ay magbibigay-daan sa paglulunsad ng pakikibaka na, gayunpaman, ay mag-aanyong tunggalian hindi ng uri kundi ng mga lahi at nasyonalidad sa lokal na antas.

Ang mga pundamental na simulain ng Leninistang konsepto ay nananatiling ang pandaigdigang pakikibaka ay pamumunuan ng mga organo ng rebolusyonaryong proletaryado, at ang katutubong tunggalian ng uri at ang independiyenteng pag-unlad ng mga lokal na partidong komunista ay dapat hikayatin, at kailanman ay hindi dapat pigilan o sakalin.

Gayunpaman, ang pagpapalawak ng mga konsiderasyong ito sa mga bansang matagal na ang rehimeng kapitalista at ang aparatong pang-estado ng burgesya ay bumubuo ng isang panganib, dahil dito, ang pambansang suliranin at makabayang ideolohiya ay nagiging mga kontra-rebolusyonaryong kagamitan, at nagsisilbi lamang upang alisan ng sandata ang proletaryado bilang isang uri. Ang mga ganitong paglihis ay lumilitaw, halimbawa, sa mga pagbibigay-daan na ginawa ni Radek hinggil sa mga nasyonalistang Aleman na lumalaban sa pananakop ng mga kaalyado.

Dapat ding manawagan ang Internasyonal para sa pagpuksa sa Tseko-Eslobakya ng anumang nasyonalista at dualistang reaksyon sa loob ng mga proletaryong organisasyon dahil ang dalawang lahi ay nasa parehong antas ng kasaysayan at ang kanilang karaniwang pang-ekonomiyang kapaligiran ay ganap nang maunlad.

Ang pag-angat ng pakikibaka ng mga pambansang minorya bilang isang usapin ng prinsipyo ay isa ring pagbaluktot sa komunistang konsepto, dahil ang lubos na magkaibang pamantayan ay kinakailangan upang matukoy kung ang mga naturang pakikibaka ay nag-aalok ng mga rebolusyonaryong posibilidad o reaksyunaryong pag-unlad.

11. – Ang mga Tanong sa Rusya

Ang bagong politikal na ekonomiya ng Estadong Ruso, na pangunahing nakabatay sa talumpati ni Lenin noong 1921 tungkol sa buwis sa kalakal at ulat ni Trotski sa Ikaapat na Pandaigdigang Kongreso, ay malinaw na isang mahalagang bagay para sa Internasyonal na Komunista. Dahil sa kundisyon ng ekonomiyang Ruso, at ang katotohanang ang burgesya ay nananatili sa kapangyarihan sa ibang mga bansa, hindi na maipakikita pa ng mga Marxista sa ibang paraan ang mga prospect para sa pag-unlad ng pandaigdigang rebolusyon at ang pagbuo ng Sosyalistang ekonomiya.

Ang matitinding politikal na paghihirap na dulot ng panloob na relasyon ng mga pwersang panlipunan, at ang mga problema sa teknolohiya ng produksyon at dayuhang relasyon sa Estadong Ruso, ay humantong sa isang serye ng mga pagkakaiba sa loob ng Partidong Komunista ng Rusya; at tunay na nakalulungkot na ang pandaigdigang kilusang komunista ay hindi nakahanap ng paraan upang makagawa ng mas matibay at may awtoridad na mga pahayag tungkol sa usaping ito.

Sa unang diskusyon kay Trotski, ang kanyang mga konsiderasyon sa panloob na buhay ng partido at ang bagong direksyon nito ay walang alinlangan na tama, at ang kanyang mga obserbasyon sa pag-unlad ng politikal na ekonomiya ng Estado ay, sa kabuuan, malinaw na rebolusyonaryo at proletaryo. Sa ikalawang diskusyon, siya ay hindi gaanong makatwiran nang punahin niya ang mga pagkakamali ng Internasyonal, at ipinakita na ang pinakamahusay na tradisyon ng mga Bolshebik ay hindi pabor sa paraan ng pamumuno sa Comintern.

Ang naging reaksyon ng partido sa panloob na debateng ito ay hindi sapat at pilit, dahil sa kilalang metodo ng pag-asa sa pananakot laban sa mga paksyon (kontra-praksyonalista), at mas masahol pa, ang pananakot na "kontra-bonapartista" na nakabatay sa kawalan ng anumang sustansya. Tungkol sa pinakahuling diskusyon, dapat munang mapagtanto na ito ay umiikot sa mga problema ng internasyonal na kalikasan, at dahil lamang ang nakararami sa Partidong Komunista ng Rusya ay nagpahayag na tungkol sa isyu, walang dahilan kung bakit hindi ito maaaring talakayin at pagpasyahan ng Internasyonal sa sarili nitong pagkakataon; ang tanong ay nananatili pa rin kahit na hindi na ito itinatanong ng natalong Opposisyon.

Gaya ng madalas mangyari, ang mga tanong sa pamamaraan at disiplina ay naggapi sa mga tunay na mahahalagang usapin. Ang nakataya rito ay hindi ang pagtatanggol sa mga karapatan ng isang minorya, na ang mga pinuno man lamang ay may pananagutan sa maraming pagkakamaling nagawa sa internasyonal na antas, kundi ang mga tanong na may mahalagang kahalagahan para sa pandaigdigang kilusan.

Ang usaping Ruso ay dapat dalhin sa harap ng Internasyonal para sa isang malalimang pag-aaral. Ang mga sumusunod na katangian ay dapat isaalang-alang: sa kasalukuyan, ang ekonomiyang Ruso ay binubuo, ayon kay Lenin, ng mga elementong bago-burges, burges, kapitalismong-estado at sosyalista. Ang malakihang industriyang kontrolado ng Estado ay sosyalista hangga’t ito ay produksyong inorganisa ng, at nasa kamay ng isang proletaryong Estado. Gayunpaman, ang pamamahagi ng mga produktong nagmula sa industriyang ito ay gumagana sa ilalim ng kapitalistang anyo, partikular, sa pamamagitan ng mekanismo ng malayang pamilihan.

Hindi maikakaila sa prinsipyo na ang mga manggagawa ay hindi lamang mananatili sa hindi gaanong magandang kalagayang pang-ekonomiya sa ilalim ng sistemang ito (na sa katotohanan ay nangyayari na) kahit tinatanggap nila ito dahil sa rebolusyonaryong kamalayan na kanilang nakamit, kundi magpapatuloy din ito sa direksyon ng pagtaas ng pagkuha ng labis na halaga sa pamamagitan ng presyong binabayaran ng manggagawa para sa pagkain, at ang mga presyong binabayaran ng Estado para sa mga binibili nito, gayundin ang mga kundisyong nakukuha nito sa mga konsesyon, komersyo at sa lahat ng relasyon nito sa dayuhang kapitalismo. Samakatuwid, kinakailangang itanong kung ang mga sosyalistang elemento sa ekonomiyang Ruso ay dumarami o nababawasan, isang problema na nangangahulugan din ng pagsasaalang-alang sa antas ng teknikal na kahusayan at kung gaano kahusay naorganisa ang mga industriya ng Estado.

Ang pagbuo ng ganap na sosyalismo na pinalawak sa produksyon at pamamahagi, sa industriya at agrikultura, ay imposible sa iisang bansa lamang, ngunit ang progresibong pag-unlad ng mga sosyalistang elemento sa ekonomiyang Ruso ay maaari pa ring makamit sa pamamagitan ng paghadlang sa mga plano ng mga kontra-rebolusyonaryo; na sinusuportahan sa loob ng Rusya ng mga mayamang magsasaka, bagong burgesya at ang peti-burgesya, at sa labas ng bansa ng mga imperyalistang kapangyarihan. Kung ang naturang kontra-rebolusyonaryong pakana ay nasa anyo man ng panloob o panlabas na agresyon, o ng isang progresibong sabotahe at pag-impluwensya sa buhay-panlipunan at pang-estado ng Rusya upang pilitin ang isang progresibong pag-atras at de-proletaryanisasyon ng mga pangunahing katangian nito, isang pundamental na kundisyon para sa tagumpay na ang lahat ng partidong kabilang sa Internasyonal ay magtulungan at makapagbigay ng kanilang kontribusyon.

Higit sa lahat, ito ay usapin ng pagtiyak sa proletaryadong Ruso at sa Partidong Komunista ng Rusya ng aktibong suporta ng proletaryong taliba, lalo na sa mga imperyalistang bansa. Hindi lamang dapat pigilan ang agresyon at maglapat ng presyon laban sa mga estadong burges hinggil sa kanilang relasyon sa Rusya, kundi higit sa lahat, ang partidong Ruso ay kailangang tulungan ng mga kapatid na partido nito upang malutas ang mga problema nito. Bagama’t ang ibang mga partidong ito, totoo man, ay walang direktang karanasan sa mga problema sa gobyerno, gayunpaman ay makakatulong sila sa paglutas ng mga ito sa pamamagitan ng pagkilos bilang isang klasista at rebolusyonaryong salik, na may karanasang direktang nagmula sa mga tunay na tunggalian ng uri na nagaganap sa kani-kanilang bansa.

Gaya ng ipinakita namin sa itaas, ang mga panloob na relasyon ng Internasyonal ay hindi angkop para sa gawaing ito. Samakatuwid, kailangang gumawa ng mga kagyat na pagbabago upang maituwid ang mga problema sa larangan ng politika at sa mga taktikal at organisasyonal na aspeto na pinalala ng "bolshebisasyon".

III. - MGA ITALYANONG KATANUNGAN

1. - Ang Sitwasyong Italyano

Mali ang mga pagtatasa sa sitwasyong Italyano na nagpapalagay ng mapagpasyang halaga sa hindi sapat na pag-unlad ng kapitalismong industriyal.

Ang mahinang paglawak ng industriya sa paraang kantitabtibo, kasabay ng relatibong huli nitong paglitaw sa kasaysayan, ay nabalanse ng isang set ng iba pang mga sirkumstansya na nagpahintulot sa burgesya na ganap na itatag ang sarili sa pulitika noong panahon ng Risorgimento at bumuo ng isang napakayaman at kumplikadong tradisyon ng pamahalaan.

Ang mga pulitikal na polaridad na historikal na nagpapakilala sa mga nagtutunggaling partido – gaya ng lumang pagkakahati ng Kaliwa at Kanan, klerikalismo at masonerya, at demokrasya at pasismo – ay hindi maaaring awtomatikong itumbas sa mga panlipunang pagkakaiba na umiiral sa pagitan ng mga may-ari ng lupa at mga kapitalista, at ng malaki at maliit na burgesya.

Ang kilusang pasista ay dapat unawain bilang pagtatangkang pag-isahin sa pulitika ang mga nagtutunggaling interes ng iba’t ibang grupo ng burgesya sa ilalim ng bandila ng kontra-rebolusyon. Ang pasismo, na nilikha at direktang itinaguyod ng buong mataas na uri (mga panginoong maylupa, industriyalista, sektor ng komersyo, mga bangkero, na sinusuportahan ng tradisyonal na kagamitan ng Estado, ng monarkiya, ng Simbahan, at ng masonerya) ay itinaguyod ang layuning ito sa pamamagitan ng pagpapakilos ng mga elemento sa loob ng nagkakalasog-lasog na mga gitnang uri na, sa malapit na alyansa sa burgesya sa kabuuan, ay nagawa nitong ideploy laban sa proletaryado.

Ang naganap sa Italya ay hindi dapat ituring bilang pagdating sa kapangyarihan ng isang bagong saray ng lipunan, bilang pagbuo ng isang bagong aparatong pang-estado na may bagong programa at ideolohiya, o bilang pagkatalo ng bahagi ng burgesya, na ang mga interes ay mas mapagsisilbihan ng pag-aampon ng mga liberal at parliyamentaryong pamamaraan. Ang mga Demokrata at mga Liberal, ang mga Nitti at mga Giolitti, ang mga bida ng isang yugto ng kontra-rebolusyonaryong pakikibaka na diyalektikal na nakaugnay sa yugtong pasista at kasing-halaga sa pagsasakatuparan ng pagkatalo ng proletaryado. Sa katunayan, ang mismong pulitika nila ng pagbibigay-pabor, sa pakikipagsabwatan ng mga repormista at maksimalista, ang nagpahintulot sa burgesya na labanan ang presyur mula sa proletaryado at harangin ito noong panahon ng demobilisasyon pagkatapos ng digmaan, sa mismong oras na ang bawat bahagi ng naghaharing uri ay hindi handa para sa isang harapang atake.

Direktang pinaburan sa panahong ito ng mga pamahalaan, ng burukrasya, ng pulisya, hudikatura, hukbo atbp., ang Pasismo ay tuluyan nang pumalit sa lumang mga tauhang pulitikal ng burgesya. Gayunpaman, hindi tayo dapat malinlang nito at hindi rin ito dapat magsilbing dahilan para sa rehabilitasyon ng mga partido at grupong tinanggal hindi dahil nakamit nila ang mas mabuting kondisyon para sa uring manggagawa, kundi dahil pansamantala nilang natapos ang kanilang gawaing kontra-proletaryado.

2. - Mga Pulitikal na Posisyon ng Kaliwang Komunista

Habang nabubuo ang nabanggit na sitwasyon, ang grupong bumuo sa Partido Komunista ay kumilos gamit ang mga kraytiryang ito: isang pagtalikod sa mga mapanlinlang na dualismo ng burges at parliyamentaryong eksenang pulitikal at isang pagpapatibay sa rebolusyonaryong antagonismo sa pagitan ng proletaryado at burgesya; propaganda sa hanay ng proletaryado na naglalayong sirain ang ilusyon na ang mga gitnang uri ay may kakayahang lumikha ng isang pulitikal na pamunuan, na kumuha ng kapangyarihan at maghawi ng landas para sa mga tagumpay ng proletaryado; pagtatanim ng tiwala sa proletaryado sa sarili nitong historikal na tungkulin sa pamamagitan ng propaganda batay sa isang serye ng kritikal, pulitikal at taktikal na mga posisyon na orihinal at awtonomo, at matatag na nakaugnay sa pamamagitan ng mga sunud-sunod na sitwasyon.

Ang tradisyon ng pulitikal na agos na ito ay nagmumula sa kaliwang bahagi ng partidong Sosyalista bago ang digmaan. Habang ang isang mayorya na may kakayahang lumaban kapwa laban sa mga kamalian ng mga repormista at ng mga sindikalista (na siyang kumatawan sa proletaryong kaliwa hanggang noon) ay nabuo sa mga kongreso ng Reggio Emilia (1912) at Ancona (1914), isang ekstremong kaliwa na naghahangad ng mas radikal na mga klasistang solusyon ang lumitaw din sa loob ng mayoryang ito. Ang mga mahahalagang problema para sa uring manggagawa ay wastong nalutas sa panahong ito, lalo na tungkol sa mga usapin ng taktika sa halalan, ugnayan sa mga trade-union, kolonyal na digmaan at freemasonry.

Noong panahon ng Pandaigdigang Digmaan, halos ang buong partido ay tumutol sa pulitika ng union sacre, at sa mga sunud-sunod na pagpupulong at Kongreso (Bologna, Mayo 1915; Roma, Pebrero 1917; Florencia, Nobyembre 1917; Roma, 1918), ang ekstremong Kaliwa nito, na malinaw na ngayong nakahiwalay, ay ipinagtanggol ang mga sumusunod na posisyong Leninista: ang pagtanggi sa pambansang depensa at pagkatalo; ang paggamit ng pagkatalo sa militar upang itaas ang usapin ng kapangyarihan; at walang humpay na pakikibaka laban sa mga oportunistang pinuno ng unyon ng manggagawa at parliyamento kasabay ng panawagan para sa kanilang pagpapatalsik mula sa partido.

Agad pagkatapos ng digmaan, ang Il Soviet ay naging boses ng Ekstremong Kaliwa, at ang unang pahayagan na sumuporta sa mga patakaran ng rebolusyong Ruso at kumaharap sa mga kontra-Marxista, oportunista, sindikalista, at anarkistang maling interpretasyon. Wastong inilahad nito ang mga mahahalagang problema ng diktadurang proletaryo at ang mga tungkulin ng partido, at mula sa simula ay ipinagtanggol ang pangangailangan ng isang paghiwalay sa Partidong Sosyalista.

Ang grupong ito rin ang sumuporta sa elektoral na abstensyonismo ngunit ang Ikalawang Kongreso ng Internasyonal ay tinanggihan ang mga konklusyon nito. Gayunpaman, ang abstensyonismo nito ay hindi nagmula sa mga kontra-Marxistang teoretikal na kamalian ng tipong anarkista-sindikalista, gaya ng ipinakita ng kanilang matatag na pakikipagtalo laban sa anarkistang pahayagan. Ang aplikasyon ng taktikang abstensyonista ay inirekomenda higit sa lahat para sa mga ganap nang maunlad na parliyamentaryong demokrasya, dahil ang pulitikal na kapaligirang ito ay lumilikha ng mga partikular na hadlang sa paghikayat sa masa sa isang tumpak na pag-unawa sa salitang "diktadura"; mga paghihirap na, sa aming opinyon, ay patuloy na minamaliit ng Internasyonal.

Sa ikalawang banda, ang abstensyonismo ay iminungkahi sa panahon na ang malalaking pakikibaka ay nagpapakilos sa mas malalaking kilusang masa (na sa kasamaang palad ay hindi ang kaso ngayon), at hindi bilang isang taktikang magagamit sa lahat ng panahon at lahat ng lugar.

Sa eleksyon noong 1919, ang burges na pamahalaan ni Nitti ay nagbukas ng isang malaking "balbula ng kaligtasan" sa rebolusyonaryong presyur, at inilihis ang opensiba ng proletaryado at ang atensyon ng partido sa pamamagitan ng paggamit ng tradisyon nito ng walang taros na elektoralismo. Ang abstensyonismo ng "Il Soviet" noon ay ganap na tama, dahil tumugon ito sa mga tunay na sanhi ng kasunod na sakuna ng proletaryado.

Sa sumunod na Kumperensya sa Bologna (Oktubre 1919), ang minoryang abstensyonista lamang ang wastong nagtaas ng usapin ng paghiwalay sa mga repormista, ngunit nabigo itong makipagkasundo sa isang bahagi ng mga maksimalista sa puntong ito, kahit na matapos talikuran ang abstensyonismo upang makamit ito. Dahil nabigo ang pagtatangka, ang paksyong abstensyonista ang nanatiling tanging bahagi ng partido na, hanggang sa Ikalawang Pandaigdigang Kongreso, ay nagtrabaho sa pambansang antas para sa pagbuo ng partidong komunista.

Ito samakatuwid ang grupong kumakatawan sa kusang-loob na pagsanib, mula sa sarili nitong mga karanasan at tradisyon, ng kaliwa ng Italyanong proletaryado sa mga patakaran ni Lenin at ng Bolshebismo na kailan lamang ay nagwagi sa rebolusyong Ruso.

3. - Ang gawain ng Pamumuno ng Kaliwa ng Partido

Sa loob ng bagong partidong komunista, na itinatag sa Leghorn noong Enero 1921, ginawa ng mga abstensyonista ang lahat ng pagsisikap na bumuo ng matatag na ugnayan sa iba pang mga grupo sa partido. Ngunit habang para sa ilan sa mga grupong ito ay mga internasyonal na relasyon lamang ang nag-utos ng paghiwalay sa mga oportunista, para sa mga abstensyonista (na para sa disiplina ay hayagang tumalikod sa kanilang mga posisyon sa eleksyon) at maging para sa marami pang ibang elemento, ito ay dahil ang mga tesis ng Internasyonal at ang mga aral ng kamakailang mga pulitikal na pakikibaka ay ganap na magkatugma sa isa’t isa.

Sa gawain nito, ang interpretasyon sa sitwasyong Italyano at ang mga tungkulin ng proletaryado na nabanggit kanina ang nagbigay-inspirasyon sa pamumuno ng partido. Sa pagbabalik-tanaw, malinaw na ang pagkaantala sa pagbuo ng rebolusyonaryong Partido (na kasalanan ng ibang mga grupo) ay naging sanhi upang hindi maiwasan ang kasunod na pag-atras ng proletaryado.

Upang ilagay ang proletaryado sa pinakamabuting posisyon sa mga susunod na labanan, nanindigan ang pamumuno na bagama’t dapat gawin ang pinakamalaking pagsisikap na gamitin ang tradisyonal na kagamitan ng mga Pulang organisasyon, kinakailangan ding babalaan ang proletaryado na huwag umasa sa anuman mula sa mga maksimalista at repormista, na aabot pa sa pagtanggap ng isang kasunduang pangkapayapaan sa pasismo.

Mula sa pagsilang nito, ipinagtanggol ng partido ang prinsipyo ng pagkakaisa ng trade-union, at nagmungkahi ng pangunahing adhikain ng isang nagkakaisang hanay na humantong sa pagbuo ng Alyansa sa Paggawa. Anuman ang mga opinyon tungkol sa pulitikal na nagkakaisang hanay, ang katotohanan ay ang sitwasyon sa Italya noong 1921-22 ay ginawa itong imposible; sa katunayan, ang partido ay hindi kailanman nakatanggap ng anumang imbitasyon na dumalo sa anumang pagpupulong na naglalayong magtatag ng alyansa ng mga partido. Ang partido ay hindi nakialam sa pagpupulong para sa pagbuo ng alyansa ng trade-union na tinawag ng mga manggagawa sa riles dahil ayaw nitong magpagamit sa mga maniobra na maaaring nagkompromiso sa alyansa mismo, at maaaring isisi sa partido; gayunpaman, ipinakita na nito noon pa na inaprubahan nito ang inisyatiba sa pamamagitan ng pagpapahayag na ang lahat ng komunistang manggagawa sa loob ng bagong organisasyon ay susunod sa disiplina nito.

May ilang kontak sa pagitan ng mga pulitikal na grupo ang naganap sa bandang huli; hindi tumanggi ang partidong komunista na lumahok ngunit wala itong kinahantungan, na nagpapatunay kapwa sa imposibilidad na makarating sa isang pagkakaintindihan sa larangan ng pulitikal na pagkilos, at sa pagkatalo ng bawat iba pang grupo. Noong panahon ng pag-atras, nagawang mapanatili ng pamumuno ang tiwala ng mga manggagawa sa kanilang sariling uri, at itaas ang pulitikal na kamalayan ng taliba, sa pamamagitan ng pagharang sa mga tradisyonal na maniobra ng mga huwad na rebolusyonaryong grupo at partido sa loob ng proletaryado. Sa kabila ng mga pagsisikap ng partido, hindi hanggang sa bandang huli, Agosto 1922, naganap ang isang pangkalahatang mobilisasyon; ngunit ang pagkatalo ng proletaryado ay hindi na maiiwasan at mula noon ang pasismo, na hayagang sinusuportahan sa kanilang marahas na kampanya ng mga puwersa ng isang hayagang liberal na demokratikong Estado, ay naging panginoon ng bansa. Ang "Martsa sa Roma" na naganap pagkatapos ay nagbigay-legalidad lamang sa pananaig ng pasismo sa pormal na paraan.

Kahit ngayon, sa kabila ng nabawasang aktibidad ng proletaryado, ang impluwensya ng partido ay nangingibabaw pa rin sa mga maksimalista at repormista, ang pag-unlad nito ay naipakita na ng mga resulta ng eleksyon noong 1921 at ang malawak na konsultasyon na naganap sa loob ng Confederation of Labour.

4. - Relasyon sa pagitan ng Italyanong Kaliwa at ng Internasyonal na Komunista

Ang Kongreso sa Roma, na ginanap noong Marso 1922, ay nagpormal sa isang teoretikal na pagkakaiba sa pagitan ng Italyanong Kaliwa at ng mayorya ng Internasyonal. Ito ay isang pagkakaiba na naipahayag na noon, nang medyo hindi maganda, ng aming mga delegasyon sa Ikatlong Pandaigdigang Kongreso at sa Pinalawak na Ehekutibo ng Pebrero 1922, kung saan, lalo na sa unang okasyon, ang ilang mga kamalian ng uri ng pagka-isip-bata ay tiyak na nagawa. Ang mga Tesis sa Roma ay bubuo sa matagumpay na teoretikal at pulitikal na pagpuksa sa anumang panganib ng kaliwang oportunismo sa Partidong Italyano.

Tungkol sa praktika ng Partido, ang tanging pagkakaiba sa internasyonal ay sa taktikang gagamitin sa mga maksimalista, ngunit ang gayong mga pagkakaiba ay tila nalutas na ng mga unitaryong resulta na lumitaw mula sa sosyalistang Kongreso noong Oktubre 1921.

Ang mga Tesis sa Roma ay tinanggap bilang kontribusyon ng partido sa paggawa ng desisyon ng Internasyonal at hindi bilang isang kagyat na linya ng pagkilos; ito ay kinumpirma ng direktorado ng partido sa Pinalawak na Ehekutibo ng 1922, at hindi kami pumasok sa isang teoretikal na debate dahil sa disiplina sa Internasyonal at sa utos nito laban dito.

Gayunpaman, noong Agosto 1922, ang Internasyonal ay hindi binigyang-kahulugan ang iba’t ibang mga salik sa parehong paraan gaya ng direktorado ng Partido, kundi inisip na ang Italyanong sitwasyon ay hindi matatag sa kahulugan ng huminang resistensya ng Estado at inisip na palakasin ang partido sa batayan ng pagsasanib sa mga maksimalista na itinuturing ang mapagpasyang salik ay hindi ang mga aral na natutunan noong malawakang welga noong Agosto, kundi ang paghihiwalay sa pagitan ng mga maksimalista at mga Unitaryo.

Mula sa sandaling ito na ang dalawang pulitikal na linya ay naghiwalay sa isang depinitibong paraan. Sa Ikaapat na Pandaigdigang Kongreso noong Disyembre 1922, sinalungat ng lumang Direktorado ang tesis ng mayorya at, sa kanilang pagbabalik sa Italya, ipapasa ng mga delegado ang usapin sa Merger Commission, na nagkakaisang tumangging kumuha ng anumang responsibilidad para sa desisyon, bagama’t siyempre ay pinanatili ang kanilang mga administratibong tungkulin.

Pagkatapos ay dumating ang mga pag-aresto noong Pebrero 1923 at ang malaking opensiba laban sa partido; sa wakas noong pulong ng Pinalawak na Ehekutibo noong Hunyo 1923, ang lumang ehekutibo ay napatalsik at ganap na napalitan at ang ilang mga pinuno ng partido ay simpleng nagbitiw bilang lohikal na bunga. Noong Mayo 1924, ang isang konsultatibong kumperensya ng partido ay magbibigay pa rin sa Kaliwa ng isang napakalaking mayorya laban sa Sentro at Kanan at sa gayon ito ay dadalo sa Ikalimang Pandaigdigang Kongreso noong 1924.

5. - Ang tradisyong "Ordinobista" ng kasalukuyang pamumuno

Ang grupong "Ordine Nuovo" ay binuo sa Turin ng isang pangkat ng mga intelektwal, na nagtatag ng mga kontak sa masang proletaryado sa industriya sa panahon na ang paksyong abstensyonista sa Turin ay mayroon nang malaking tagasunod. Ang pabago-bagong ideolohiya ng grupong ito ay pangunahing nagmula sa mga pilosopikal na konsepsyon na may burges at idealistang katangian na bahagyang minana kay Benedetto Croce. Ang grupong ito ay sumunod sa mga komunistang direktiba nang huli na, at palaging magpapakita ng mga natitirang kamalian na nakaugnay sa pinagmulan nito. Naunawaan nito ang kahalagahan ng rebolusyong Ruso nang huli na upang magamit ito nang kapaki-pakinabang sa pakikibakang proletaryado sa Italya. Noong Nobyembre 1917, ang kasamang si Gramsci ay naglathala ng isang artikulo sa Avanti! na nagsasabing ang rebolusyong Ruso ay nagpasinungaling sa historikal na materyalismo ni Marx at sa mga teorya sa "Kapital", at nagbigay ng isang esensyal na idealistang paliwanag. Ang ekstremong kaliwang agos kung saan kabilang ang pederasyon ng kabataan ay agad na tumugon sa artikulong ito.

Ang kasunod na ideolohikal na pag-unlad ng grupong "Ordinobista", gaya ng ipinapakita ng kanilang publikasyong Ordine Nuovo, ay humantong sa isang hindi Marxistang at hindi Leninistang interpretasyon ng kilusan ng mga manggagawa. Ang mga usapin ng papel ng mga unyon at ng partido, armadong pakikibaka at pagkuha ng kapangyarihan, at ang pagtatayo ng sosyalismo ay hindi inilahad nang wasto sa kanilang teorya, at binuo nila sa halip ang konsepsyon ng isang sistematikong organisasyon ng mga uring gumagawa na "kinakailangan" sa halip na "boluntaryo", at mahigpit na nakatali sa mekanismo ng kapitalistang industriyal na produksyon.

Simula sa mga panloob na komisyon, ang sistemang ito ay dapat na humantong nang sabay-sabay sa proletaryo at Komunistang Internasyonal, sa mga Sobyet at sa Estado ng mga manggagawa sa pamamagitan ng mga konseho ng pabrika, na itinuturing na kumakatawan sa huli bago pa man ang pagbagsak ng kapitalistang kapangyarihan.

At higit pa rito, kahit noong panahon ng burgesya, ang sistemang ito ay dapat gumanap sa tungkulin ng pagbuo ng bagong ekonomiya sa pamamagitan ng panawagan at pagsasagawa ng kontrol ng mga manggagawa sa produksyon.

Nang maglaon, ang lahat ng hindi Marxistang aspeto ng "Ordinobistang" ideolohiya - utopianismo, sindikalismong inspirasyon ni Proudhon, at gradwalismong pang-ekonomiya bago ang pagkuha ng kapangyarihan, i.e., repormismo – ay tila tinalikuran upang unti-unting palitan ng ganap na magkakaibang mga teorya ng Bolshebismo. Gayunpaman, ang katotohanan na ang pagpapalit na ito ay naganap sa isang mababaw at mapanlinlang na antas ay maiiwasan lamang kung ang mga "Ordinobista" ay hindi humiwalay at sumalungat sa Kaliwa; isang grupo na ang mga tradisyon, sa halip na sumama sa mga Bolshebique sa isang biglaang paraan, ay kumakatawan sa isang seryosong kontribusyon, na hango hindi mula sa akademiko at mala-aklat na mga disertasyon sa mga burges na sulatin kundi mula sa karanasan ng proletaryong uri. Tiyak na ang mga "Ordinobista" ay hindi napigilan sa pagkatuto at pagpapabuti sa loob ng mahigpit na pakikipagtulungan na nagkulang sa bandang huli. Sa kaganapan, sinalubong namin ang mga anunsyo ng mga pinunong "Ordinobista" na may bahid ng kabalintunaan nang ipahayag nila na binobolshebisa nila ang mismong mga tao na naglagay sa kanila sa landas patungo sa mga posisyong Bolshebique sa pamamagitan ng seryoso at Marxistang paraan, sa halip na sa pamamagitan ng pagdadaldal tungkol sa mekanistiko at burukratikong mga pamamaraan.

Hanggang bago ang Pandaigdigang Kongreso noong 1920, ang mga "Ordinobista" ay laban sa paghiwalay sa lumang partido, at inilahad nila ang lahat ng mga usapin sa trade-union nang mali. Ang kinatawan ng Internasyonal sa Italya ay kailangang makipagdebate laban sa kanila sa mga usapin ng mga konseho sa pabrika at ang maagang pagtatatag ng mga Sobyet.

Noong Abril 1920, inaprubahan ng Seksyon ng Turin ang sikat na mga tesis ng Ordine Nuovo, na binuo ng kasamang si Gramsci at tinanggap ng isang komiteng binubuo ng mga "Ordinobista" at mga Abstentionista. Ang mga tesis na ito, na binanggit sa resolusyon ng Ikalawang Kongreso, sa katunayan ay nagpahayag, sa kabila ng mga hindi pagkakasundo tungkol sa eleksyon, ng karaniwang pag-iisip ng umuusbong na komunistang paksyon; hindi sila natatanging mga posisyong "Ordinobista", kundi binubuo ng mga puntos na nilinaw na at tinanggap na ng kaliwang bahagi ng partido noon pa man.

Ang mga "Ordinobista" ay sasama sa mga posisyon ng Kaliwa sa Internasyonal sa loob ng maikling panahon, ngunit ang pag-iisip na ipinahayag sa mga Tesis sa Roma ay esensyal na kakaiba sa kanila, kahit na itinuring nilang mainam na bumoto para sa mga ito.

Ang tunay na hudyat ng kasalukuyang pagsunod ng "Ordinovismo" sa mga taktika at pangkalahatang linya ng Internasyonal ay ang kasamang si Tasca at ang kanyang pagsalungat sa Kaliwa sa Kongreso sa Roma.

Dahil sa isang dako, ang katangiang partikularismo ng grupong "Ordinobista" at ang hilig nito sa konkreto na minana sa idealistikong burges na mga posisyon, at sa kabilang dako, ang mababaw at samakatuwid ay hindi kumpletong pagsunod na pinayagan ng pamumuno ng Internasyonal, napipilitan kaming maghinuha, sa kabila ng lahat ng kanilang malakas na pagpoprotesta ng ortodoksiya, na ang teoretikal na pagsunod (na may mapagpasyang kahalagahan sa pagbibigay ng batayan para sa mga aktwal na patakaran) ng mga Ordinobista sa Bolshebismo ay kasing walang halaga ng kanilang pagsunod sa mga Tesis sa Roma.

6. - Ang pulitikal na gawain ng kasalukuyang Pamumuno ng Partido

Mula 1923 hanggang ngayon, ang gawain ng pamumuno ng Partido, na dapat nating isaalang-alang na naganap sa mahirap na mga sirkumstansya, ay humantong sa mga pagkakamali na esensyal na katulad ng mga itinuro tungkol sa internasyonal na usapin, ngunit malubhang pinalala man lang sa bahagi ng mga orihinal na Ordinobistang paglihis.

Ang paglahok sa eleksyon noong 1924 ay isang napakaswerteng pulitikal na hakbang, ngunit hindi masasabi ang pareho tungkol sa panukala para sa magkasamang pagkilos kasama ang mga partidong sosyalista o ang paraan kung paano ito binansagang "proletaryong pagkakaisa". Katulad na dapat kondenahin ang labis na pagpaparaya na ipinakita sa ilan sa mga elektoral na maniobra ng mga "Terzini". Ngunit ang pinakaseryosong mga problema ay iniharap tungkol sa bukas na krisis na sumunod sa asasinasyon kay Matteotti.

Ang mga patakaran ng pamumuno ay batay sa kakatwang pananaw na ang paghina ng pasismo ay magtutulak sa mga gitnang uri sa pagkilos muna, at pagkatapos ay ang proletaryado. Nagpahiwatig ito sa isang dako ng kawalan ng tiwala sa kakayahan ng proletaryado na kumilos bilang isang uri, sa kabila ng patuloy nitong pagiging alerto sa ilalim ng nakakasakal na mga paghihigpit ng pasismo, at sa kabilang dako, isang labis na pagtataya sa inisyatiba ng gitnang uri. Sa katunayan, kahit hindi tumutukoy sa malinaw na Marxistang teoretikal na mga posisyon sa usaping ito, ang sentral na aral na makukuha mula sa Italyanong karanasan ay ang mga nasa gitnang saray ay pasibong susunod sa pinakamalakas at samakatuwid ay maaaring sumuporta sa alinmang panig. Kaya noong 1919-1920 ay sinuportahan nila ang proletaryado, pagkatapos noong 1921-22-23 ay sumunod sila sa pasismo, at ngayon, pagkatapos ng isang makabuluhang panahon ng malaking kaguluhan noong 1924-25, ay sumusuporta silang muli sa pasismo.

Nagkamali ang pamumuno sa pag-abandona sa parliyamento at paglahok sa mga unang pagpupulong ng Aventine noong dapat ay nanatili sila sa Parliyamento, naglunsad ng isang pulitikal na atake sa pamahalaan, at agad na kumuha ng posisyong salungat sa mga moral at konstitusyonal na pagkiling ng Aventine, na siyang nagtakda sa resulta ng krisis pabor sa pasismo. Hindi sana ito nakapigil sa mga komunista sa paggawa ng desisyong iwanan ang parliyamento, at sana ay nagpahintulot sa kanila na gawin ito habang pinananatiling buo ang kanilang partikular na pagkakakilanlan, at nagpahintulot sa kanila na umalis sa tanging naaangkop na oras, i.e. kapag ang sitwasyon ay hinog na upang tawagan ang masa na kumuha ng direktang aksyon. Ito ay isa sa mga krusyal na sandali na nakakaapekto sa kung paano magiging resulta ang mga sitwasyon sa hinaharap; ang pagkakamali ay samakatuwid ay isang pundamental, isang mapagpasyang pagsubok sa mga kakayahan ng pamumuno, at humantong ito sa isang lubhang hindi kanais-nais na paggamit ng uring manggagawa kapwa sa paghina ng pasismo at sa nakakahiya na pagkabigo ng Aventine.

Ang Pagbabalik sa Parliyamento noong Nobyembre 1924 at ang pahayag na inilabas ni Repossi ay kapaki-pakinabang, gaya ng ipinakita ng daluyong ng konsensus ng proletaryado, ngunit dumating ang mga ito nang huli na. Matagal na nag-alinlangan ang pamumuno, at sa wakas lamang gumawa ng desisyon sa ilalim ng presyur mula sa partido at sa Kaliwa. Ang paghahanda ng Partido ay ginawa sa batayan ng mga nakababagot na direktiba at isang kamangha-manghang maling pagtataya sa mga nakatagong posibilidad ng sitwasyon (ulat ni Gramsci sa Komite Sentral, Agosto 1924). Ang paghahanda ng masa, na nakahilig sa pagsuporta sa Aventine sa halip na naisin ang pagbagsak nito, ay lalong lumala nang iminungkahi ng partido sa mga partidong oposisyon na magtayo sila ng sarili nilang kontra-parliyamento. Ang taktikang ito ay sumalungat sa mga desisyon ng Internasyonal, na hindi kailanman nag-isip na ang mga panukala ay gagawin sa mga partidong malinaw na burges; mas masahol pa, ito ay ganap na labas sa saklaw ng mga prinsipyo at taktika ng komunista, at labas sa Marxistang konsepsyon ng kasaysayan. Anumang posibleng paliwanag na mayroon ang pamumuno para sa taktikang ito – isang paliwanag na nakatakdang magkaroon ng napakalimitadong epekto – walang duda na nagpakita ito sa masa ng isang mapanlinlang na kontra-Estado, na sumasalungat at nakikipagdigma laban sa tradisyonal na kagamitan ng Estado, habang sa historikal na pananaw ng ating programa, walang batayan para sa isang kontra-Estado maliban sa representasyon ng nag-iisang produktibong uri, ang Sobyet.

Ang manawagan para sa isang kontra-parliyamento, na umaasa sa bansa sa suporta ng mga komite ng manggagawa at magsasaka, ay nangangahulugan ng pag-aatas ng pamumuno ng proletaryado sa mga kinatawan ng mga grupo na panlipunang kapitalista, gaya nina Amendola, Agnelli, Albertini, atbp.

Bukod sa katiyakan na ang gayong sitwasyon ay hindi lilitaw, isang sitwasyon na maituturing lamang na isang pagtataksil, ang paghaharap lamang nito sa unang pagkakataon bilang isang pananaw na hango sa isang komunistang panukala ay nagsasangkot ng pagtataksil sa mga prinsipyo at paghina ng rebolusyonaryong paghahanda ng proletaryado.

Ang iba pang mga aspeto ng gawain ng pamumuno ay maaari ring punahin. Nagkaroon ng napakaraming mga slogan na hindi tumutugma sa anumang tunay na posibilidad ng pagsasakatuparan, o sa anumang nakikitang mga palatandaan ng agitasyon sa labas ng makinarya ng partido. Ang pangunahing hiling para sa mga komite ng manggagawa at magsasaka, na binigyang-katuwiran sa isang nakakalito at kontradiktoryong paraan, ay hindi naunawaan o sinunod.

7. - Ang aktibidad ng partido sa mga unyon

Noong welga ng mga manggagawa sa metal noong Marso 1925, isa pang seryosong pagkakamali ang nagawa. Dapat ay hinulaan ng pamumuno na ang pagkadismaya ng proletaryado sa Aventine ay magtutulak dito sa mga aksyong pang-uri at isang daluyong ng mga welga. Kung nakita ito ng pamumuno, maaaring naitulak ang F.I.O.M. sa isang pambansang welga (kung paanong nagawa nitong lumahok sa welga na pinasimulan ng mga pasista) sa pamamagitan ng pagtatayo ng isang komite sa agitasyon ng mga manggagawa sa metal batay sa mga lokal na organisasyon, na sa buong bansa ay lubhang sumuporta sa welga.

Ang paninindigang kinuha ng pamumuno sa mga unyon ay hindi malinaw na tumugon sa slogan ng pagkakaisa ng trade-union sa loob ng Confederation; isang slogan na dapat pa ring sundin sa kabila ng organisasyonal na pagkabulok ng huli. Ang mga direktiba ng partido sa mga unyon ay nagpakita ng ebidensya ng mga Ordinobistang kamalian tungkol sa aksyon sa mga pabrika: hindi lamang ito lumikha, o nagpapanukalang lumikha, ng maraming nagtutunggaling organismo sa mga pabrika, kundi madalas din itong naglalabas ng mga slogan na nagpapababa sa halaga ng mga trade-union at ang ideya ng kanilang pangangailangan bilang mga organo ng pakikibakang proletaryado.

Isang bunga ng pagkakamaling ito ang kakarampot na kasunduan sa FIAT sa Turin; gaya rin ng kalituhan sa paligid ng mga halalan sa pabrika, kung saan ang mga kraytirya para sa pagpili sa pagitan ng mga klasista o listahan ng partido ng mga kandidato, sa larangan ng trade-union, ay hindi inilahad nang wasto.

8. - Aktibidad ng partido sa mga usaping agraryo at pambansa

Ganap na tama na inilabas ang panawagan para sa pagbuo ng mga asosasyon para sa pagtatanggol ng mga magsasaka, ngunit ang gawaing ito ay isinagawa nang masyadong eksklusibo mula sa itaas ng isang kawanihan ng partido.

Sa kabila ng likas na mga paghihirap ng sitwasyon, kinakailangang ipahayag na ang pagtingin sa ating mga tungkulin sa larangang ito sa isang burukratikong paraan ay mapanganib, sa katunayan ganoon din ang para sa bawat iba pang aktibidad ng partido.

Ang isang wastong relasyon sa pagitan ng mga asosasyon ng magsasaka at mga unyon ng manggagawa ay dapat na malinaw na maitatag sa mga sumusunod na linya: habang ang mga manggagawang agrikultural ay dapat bumuo ng isang pederasyon na sumasali sa Confederazione del Lavoro, ang isang mahigpit na alyansa ay dapat na umiiral sa pagitan ng huli at ng mga asosasyon para sa pagtatanggol ng mga magsasaka sa parehong sentral at lokal na antas.

Ang lahat ng rehiyonalista, at partikular ang "pang-timog", na mga konsepsyon (at mayroon nang ilang ebidensya nito) ay dapat iwasan kapag tinatalakay ang usaping agraryo. Ito ay totoo rin tungkol sa mga hiling para sa rehiyonal na awtonomiya na isinulong ng ilang mga bagong partido; na dapat nating labanan nang hayagan bilang mga reaksyunaryo, sa halip na umupo sa paligid ng mesa kasama sila sa walang saysay na mga negosasyon.

Ang taktika ng paghahanap ng alyansa sa kaliwang bahagi ng Partido Popular (Miglioli) at ang partido ng mga magsasaka ay hindi nagbigay ng magandang resulta.

Muli, ang mga pagbibigay-pabor ay ginawa sa mga pulitiko na nasa labas ng anumang klasistang tradisyon; nang hindi nakukuha ang inaasahang paglipat ng masa, ito ay madalas na nagdulot ng disorientasyon sa mga bahagi ng ating organisasyon. Katulad na mali ang labis na pagtataya sa kahalagahan ng mga maniobra sa hanay ng mga magsasaka para sa isang haka-haka na pulitikal na kampanya laban sa impluwensya ng Batikano; ang problema ay tiyak na umiiral ngunit hindi ito malulutas nang sapat sa pamamagitan ng gayong mga paraan.

9. - Ang gawaing pang-organisasyon ng Pamumuno

Walang duda na ang gawain ng muling pag-oorganisa ng partido pagkatapos ng pasistang unos ay nagbunga ng ilang mahusay na resulta. Gayunpaman, pinanatili nito ang isang masyadong teknikal na karakter; sa halip na tiyakin ang sentralisasyon sa pamamagitan ng malinaw at unipormeng mga tuntunin na naaangkop sa bawat kasama at lokal na komite, ang pagtatangka ay ginawa na ipatupad ito sa pamamagitan lamang ng mga interbensyon ng sentral na kagamitan. Isang malaking hakbang sana pasulong ang payagan ang mga batayang organisasyon na bumalik sa paghalal ng sarili nilang mga komite, lalo na noong mga panahon na ang mga sirkumstansya ay pinaka-pumapabor dito.

Tungkol sa pagtaas, pagkatapos ay ang kasunod na pagbaba, sa bilang ng kasapi ng partido, hindi pa banggitin ang pag-alis ng mga elementong na-recruit noong krisis ni Matteotti na umaalis nang kasing bilis ng kanilang pagdating, ipinapakita nito kung paano ang mga usaping tulad nito ay nakadepende sa nagbabagong mga sirkumstansya sa halip na sa anumang haka-haka na bentahe ng isang pangkalahatang pagbabago ng direksyon.

Ang mga epekto at bentahe ng isang buwang kampanya ng recruitment ay pinalaki. Para sa organisasyon sa antas ng cell (selda), maliwanag na dapat ipatupad ng pamumuno ang pangkalahatang mga resolusyon ng Comintern, isang bagay na nabanggit na namin sa ibang lugar. Gayunpaman, ginawa ito sa isang hindi regular at hindi pantay na paraan na kinasangkutan ng maraming kontradiksyon, at pagkatapos lamang ng maraming presyur mula sa mga kasapian sa ibaba ay naabot ang isang tiyak na pag-aayos.

Mas mabuti kung ang sistema ng mga inter-rehiyonal na sekretaryo ay palitan ng isang pangkat ng mga inspektor, sa gayo’y magtatatag ng mga direktang ugnayan na pulitikal sa halip na teknikal sa pagitan ng pamumuno at ng tradisyonal na mga organisasyon ng partido, i.e., ang mga panlalawigang pederasyon. Ang pangunahing tungkulin ng mga inspektor ay dapat na aktibong makialam kapag ang pundamental na organisasyon ng partido ay kailangang itayong muli, at pagkatapos ay bantayan at tulungan ito hanggang sa maitatag ang normal na paggana.

10. - Ang pamumuno at ang usapin ng praksyonismo

Ang kampanyang humantong sa mga paghahanda para sa ating Ikatlong Kongreso ay sinadyang inilunsad pagkatapos ng Ikalimang Pandaigdigang Kongreso—hindi bilang isang gawaing propaganda at pagpapaliwanag ng mga direktiba ng Internasyonal sa buong partido na may layuning lumikha ng isang tunay na kolektibo at masulong na kamalayan, kundi bilang isang agitasyon na naglalayong pilitin ang mga kasama na talikuran ang kanilang panig sa mga opinyon ng Kaliwa sa lalong madaling panahon at sa kaunting pagsisikap. Walang kaisipang ibinigay kung ito ba ay magiging kapaki-pakinabang o mapaminsala sa partido pagdating sa pagiging epektibo nito laban sa panlabas na kaaway; ang tanging layunin ay makamit ang internal na mithiing ito sa anumang paraan.

Nabanggit na namin sa ibang lugar, mula sa historikal at teoretikal na pananaw, ang tungkol sa maling akala ng pagsupil sa praksyonismo mula sa itaas. Ang Ikalimang Kongreso, sa kaso ng Italya, ay tumanggap na ang Kaliwa ay umiiwas sa paggawa bilang isang oposisyon bagama’t lumalahok pa rin sa lahat ng aspeto ng gawain ng partido, maliban sa loob ng pulitikal na pamunuan, at samakatuwid ay sumang-ayon na ang presyur sa kanila mula sa itaas ay dapat nang itigil. Gayunpaman, ang kasunduang ito ay nilabag ng pamumuno sa isang kampanya na hindi binubuo ng mga ideolohikal na prinsipyo at taktika, kundi ng mga pandisiplinang akusasyon laban sa mga indibidwal na kasama na dinala sa mga pederal na kongreso at pinagtuunan ng pansin sa isang panig na paraan.

Sa anunsyo ng Kongreso, isang "Komiteng Entente" ang kusang-loob na binuo na may layuning pigilan ang mga indibidwal at grupo na mag-reaksyon sa pamamagitan ng pag-alis sa partido, at upang i-channel ang pagkilos ng lahat ng mga kasama sa Kaliwa tungo sa isang karaniwan at responsable na linya, sa loob ng mahigpit na mga limitasyon ng disiplina, kalakip ang kundisyon na ang karapatan ng lahat ng kasama na masangkot sa mga konsultasyon ng partido ay garantisado. Ang pagkilos na ito ay sinamantala ng pamumuno na naglunsad ng isang kampanya na naglarawan sa mga kasama sa Kaliwa bilang mga praksyonista at paksyunista, na ang karapatang ipagtanggol ang sarili ay binawi at laban sa kanila ay kumuha ng mga boto mula sa mga pederal na komite sa pamamagitan ng paglalapat ng presyur mula sa itaas.

Ang kampanyang ito ay nagpatuloy sa pamamagitan ng isang praksyonistang rebisyon ng kagamitan ng partido at ng mga lokal na kadre, sa paraan kung paano iniharap ang mga nakasulat na kontribusyon sa talakayan, at sa pagtanggi na payagan ang mga kinatawan ng Kaliwa na lumahok sa mga pederal na kongreso. Bilang rurok ng lahat, nagkaroon ng hindi pa naririnig na sistema ng awtomatikong pag-uugnay ng mga boto ng lahat ng mga lumiban sa kumperensya sa mga tesis ng pamumuno.

Anuman ang maging epekto ng gayong mga hakbang sa paggawa ng isang simpleng numerical na mayorya, sa katotohanan, sa halip na itaas ang ideolohikal na kamalayan ng partido at ang prestihiyo nito sa masa, ang mga ito ay nakapinsala. Kung naiwasan man ang pinakamalalang bunga, ito ay dahil sa pagtitimpi ng mga kasama sa Kaliwa; na nagtiis sa gayong pag-atake hindi dahil naniwala silang ito ay makatarungan, kundi dahil lamang sila ay tapat sa layunin ng partido.

11. - Burador na programa ng gawain ng partido

Ang mga batayan kung saan, sa pananaw ng Kaliwa, dapat magmula ang pangkalahatan at partikular na mga tungkulin ng partido, ay tinukoy sa mga naunang tesis. Gayunpaman, maliwanag na ang usapin ay maaari lamang harapin sa batayan ng mga internasyonal na desisyon. Ang Kaliwa, samakatuwid, ay maaari lamang magbalangkas ng isang burador na programa ng pagkilos bilang panukala sa Internasyonal tungkol sa kung paano pinakamahusay na maisasakatuparan ang mga tungkulin ng Italyanong seksyon nito.

Dapat ihanda ng partido ang proletaryado para sa muling pagkabuhay ng klasistang aktibidad nito at para sa pakikibaka laban sa pasismo sa pamamagitan ng paghango sa malupit na karanasan ng mga nagdaang panahon. Kasabay nito, kailangan nating alisin sa proletaryado ang kaisipan na mayroong anumang mapapala mula sa pagbabago sa burges na pulitika, o na may anumang tulong na darating mula sa mga urban na gitnang uri. Ang mga karanasan sa panahon ng liberal-demokratiko ay maaaring gamitin upang pigilan ang muling paglitaw ng mga pasipistikong ilusyong ito.

Ang partido ay hindi maghaharap ng mga panukala para sa magkasanib na pagkilos sa mga partido ng kontra-pasistang oposisyon, hindi rin ito papasok sa pulitika na naglalayong ihiwalay ang isang "kaliwang panig" mula sa oposisyong ito, at hindi rin ito magtatangkang itulak ang mga tinatawag na "kaliwang partido" na lalong pumanig sa kaliwa.

Upang mapakilos ang masa sa paligid ng programa nito, susunod ang partido sa taktika ng nagkakaisang hanay mula sa ibaba at pananatilihin ang matalas na pagsubaybay sa sitwasyong pang-ekonomiya upang makabuo ng mga kagyat na hiling. Ang partido ay iiwas sa pagtataguyod bilang isang sentral na pulitikal na hiling ang pagluklok ng isang pamahalaan na nagbibigay ng mga garantiya ng kalayaan; hindi nito ilalatag ang "kalayaan para sa lahat" bilang isang layunin ng pagtatagumpay ng uri, kundi bibigyang-diin sa halip na ang kalayaan para sa mga manggagawa ay mangangailangan ng paglabag sa mga kalayaan ng mga mapagsamantala at ng burgesya.

Nahaharap ngayon sa malubhang problema ng paghina ng mga unyong pang-uri at ng iba pang kagyat na organo ng proletaryado, tatawagan ng partido ang pagtatanggol sa mga tradisyonal na "pulang unyon" at ang pangangailangan ng kanilang muling pagsilang. Sa gawain nito sa mga pabrika, iiwasan nitong lumikha ng mga organo kung ang mga ito ay may tendensyang pahinain ang muling pagtatayong ito ng mga unyon ng mga manggagawa. Isinasaalang-alang ang kasalukuyang sitwasyon, gagawa ang partido tungo sa pagpapakilos sa mga unyon na kumilos sa loob ng balangkas ng "mga seksyong unyon sa pabrika"; na kumakatawan sa isang matatag na tradisyon ng unyon, ay ang mga naaangkop na katawan para sa pamumuno sa mga pakikibaka ng mga manggagawa hangga’t sa kasalukuyan ay sa loob mismo ng mga pabrika umiiral ang mga pagkakataon para sa pakikibaka. Susubukan nating ipahalal ang mga ilegal na panloob na komisyon sa pamamagitan ng seksyong unyon sa pabrika, kalakip ang reserbasyon na, sa lalong madaling panahon (na hindi posible sa kasalukuyan), ang mga komite ay ihalal ng isang asembleya ng mga tauhan sa pabrika.

Tungkol sa usapin ng organisasyon sa kanayunan, maaaring tumukoy sa sinabi na namin hinggil sa agraryong sitwasyon.

Kapag ang lahat ng mga posibilidad para sa mga grupong proletaryo na mag-organisa ay nagamit na nang husto, maaari tayong gumamit ng slogan na "mga komite ng manggagawa at magsasaka" na sinusunod ang mga sumusunod na kraytirya:
   a) Ang slogan ng pagbuo ng mga komite ng manggagawa at magsasaka ay hindi dapat ilunsad sa isang kaswal at pasulput-sulpot na paraan, kundi ilahad sa isang masiglang kampanya kapag ang nagbabagong sitwasyon ay nagpakita na ng pangangailangan para sa isang bagong balangkas sa masa, iyon ay: kapag ang slogan ay makikilala hindi lamang bilang isang tawag upang mag-organisa, kundi bilang isang tiyak na tawag sa pagkilos;
   b) Ang nukleyo ng mga komite ay kailangang buuin ng mga kinatawan mula sa mga tradisyonal na organisasyong masa, tulad ng mga unyon at katulad na mga organismo, sa kabila ng pagkakaputol-putol ng mga ito dahil sa reaksyon. Hindi ito dapat magsama ng mga pagpupulong ng mga pulitikal na delegado;
   c) Sa bandang huli, maaari nating tawagan ang mga komite na magsagawa ng mga halalan, ngunit kailangan nating linawin muna na ang mga ito ay hindi mga Sobyet, i.e., mga organo ng proletaryong pamahalaan, kundi mga ekspresyon ng isang lokal at pambansang alyansa ng lahat ng mga pinagsasamantalahan para sa kanilang magkasanib na pagtatanggol.

Hinggil sa relasyon sa mga pasistang unyon: yamang sa kasalukuyan ang huli ay hindi nagpapakita kahit sa pormal na kahulugan bilang mga boluntaryong asosasyon ng masa, dapat magkaroon ng pangkalahatang pagtanggi sa tawag na pasukin ang mga unyong ito upang buwagin ang mga ito. Ang slogan ng muling pagtatayo ng mga Pulang unyon ay dapat ilabas kasabay ng pagtuligsa sa mga pasistang unyon.

Ang mga hakbang sa organisasyon na dapat ampunin sa loob ng partido ay bahagyang naipahiwatig na. Sa ilalim ng kasalukuyang mga kondisyon, kinakailangang pagtugmain ang gayong mga hakbang sa mga kinakailangan na hindi namin maaaring detalyahin dito (dahil sa pagiging tago). Gayunpaman, ito ay isang kagyat na pangangailangan na ang mga ito ay isistematisa at ipormula bilang malinaw na mga tuntuning pambatas na nagbibigkis sa lahat upang maiwasan ang pagkalito sa maayos na sentralismo sa bulag na pagsunod sa arbitraryo at nagtutunggaliang mga tagubilin; isang pamamaraan na naglalagay sa panganib sa tunay na pagkakaisa ng partido.

12. - Hinggil sa Panloob na Sitwasyon ng Partido

Ang mga panloob na pulitikal at organisasyonal na problema na kinakaharap ng ating partido ay hindi malulutas sa isang depinitibong paraan sa loob ng pambansang balangkas, dahil ang solusyon ay nakadepende sa pag-unlad ng internal na sitwasyon at sa pulitika ng Internasyonal sa kabuuan. Magiging isang seryoso at nakakahiyang pagkakamali kung ang pambansa at internasyonal na mga pinuno ay patuloy na gagamit ng hangal na paraan ng paglalapat ng presyur mula sa itaas laban sa Kaliwa at ang pagbaba ng mga kumplikadong problema ng pulitika at ideolohiya ng Partido sa mga kaso ng personal na pag-uugali.

Dahil ang Kaliwa ay mananatili sa mga opinyon nito, ang mga kasamang walang intensyong talikuran ang mga ito ay dapat payagan, sa isang kapaligirang malaya sa pakikipagsabwatan at pagbibintangan, na isakatuparan ang matapat na pangako na kanilang ibinigay, iyon ay: ang sumunod sa mga desisyon ng mga organo ng partido at talikuran ang lahat ng gawaing oposisyon, habang exempted mula sa kinakailangang lumahok sa pamumuno. Malinaw na ang panukalang ito ay nagpapakita na ang sitwasyon ay malayo sa perpekto, ngunit mapanganib na linlangin ang partido na ang mga internal na kahirapang ito ay maaaring maalis sa pamamagitan lamang ng paglalapat ng mga mekanikal na hakbang sa mga problemang pang-organisasyon, o sa pamamagitan ng pagkuha ng mga personal na posisyon. Ang pagkalat ng gayong ilusyon ay katumbas ng paggawa ng isang malubhang atake sa partido.

Sa pamamagitan lamang ng pag-abandona sa makitid na diskarte na ito, pagpapahalaga sa tunay na lawak ng problema, at paglalagay nito sa harap ng partido at ng internasyonal, tunay nating makakamit ang layunin na maiwasan ang pagkalason ng kapaligiran ng partido at magpatuloy sa pagharap sa lahat ng mga paghihirap na tinatawag ang partido na harapin ngayon.

(Ang Unang Bahagi ng mga Tesis sa Lyon, ang "Mga Pangkalahatang Katanungan", ay lumabas sa "L’Unità" noong ikalabing-dalawa, ikalabingapat, ikadalawampu’t-tatlo, at ikadalawampu’t-anim ng Enero; ang buong teksto bilang isang pamplet na may pamagat na "Mga Tesis para sa Ikatlong Kongreso", Roma 1926).