Ang digmaan at pasismo ay hindi mga aksidenteng historikal na nagresulta mula sa mga baliw at malulupit na pinuno, partido, at ideolohiya, kundi hindi maiiwasang bunga ng historikal na takbo ng kapitalismo—ang pinaka-awtentikong pagpapahayag ng kalikasan ng ganitong paraan ng produksyon.

Ang kapangyarihang pampulitika ay hindi pag-aari ng mga Trump, Putin, Khamenei, Netanyahu, o Xi Jinping, kundi ng mga aparatong nagsisilbi sa higanteng industriyal at pinansyal na konsentrasyon ng kapital. Ang mga aparatong ito ang nagpapatakbo sa mga makinarya ng burges na pambansang Estado.

Ang digmaan sa Iran, sa panlabas lamang—at ayon sa mga kasinungalingan ng liberal-burges at oportunistang kaliwa—ang nakakapinsala sa ekonomiyang kapitalista, kahit pa, tulad ng sa anumang kasunduan sa negosyo, may mga nakikinabang at may mga nalulugi.

Ang pagtaas ng presyo ng langis, sa loob ng partikular na limitasyon, ay pinakikinabangan ng burgesya ng U.S., na naging pangunahing prodyuser ng krudo sa buong mundo mula noong 2015 at isa sa mga pangunahing tagaluwas mula noong 2019; pinakikinabangan ito ng burgesya ng Rusya; pinakikinabangan din ito ng burgesya ng Iran, na—sa kabila ng labanan—ay hindi lamang patuloy na nagluluwas ng langis nito sa Tsina sa pamamagitan ng Hormuz kundi, sa desisyon na rin mismo ng imperyalismo ng U.S., ay maaari na ngayong magbenta ng 140 milyong bariles (tinatayang katumbas ng 70 araw na export) sa buong presyo sa lahat ng bansa—kabilang ang U.S.—sa bisa ng pagsuspinde ng mga parusa.

Ang pagtaas ng implasyon sa loob ng partikular na limitasyon na nagreresulta mula sa pagtaas ng presyo ng langis ay hindi nakakapinsala sa mga negosyo, na tumutugon sa pamamagitan ng pagtataas ng presyo ng kanilang mga produkto. Sa halip, pinipinsala nito ang proletaryado, ang mga manggagawang sumasahod, ang tanging mga hindi maaaring magdesisyon nang kusa na itaas ang presyo ng pagbebenta ng kanilang kalakal—ang kanilang lakas-paggawa—kundi upang magawa ito, ay dapat makibaka laban sa burgesya, iyon ay, ang magwelga. Kung ang pagtaas ng implasyon ay hindi labis—sa paraang hindi nito masyadong pinipigilan ang pagkonsumo, na matagal na ring bumababa sa loob ng mga dekada—ito ay mabuti para sa kita, dahil kasabay ito ng katotohanang pagbaba sa mga sahod.

Ang digmaan laban sa Iran ay para sa interes ng burgesya ng U.S., hindi lamang para sa tumaas na kita sa langis, kundi dahil pinapalakas nito ang higanteng kompleksong militar-industriyal ng nangungunang imperyalistang kapangyarihan sa mundo, dahil pinatitibay nito ang pinansyal na dominasyon ng dolyar at sa gayon ay sinusuportahan ang pampublikong utang ng Washington. Ito ay labis na totoo kaya’t isinagawa ito ng burges na rehimen ng U.S. sa kabila ng matinding pagtutol ng pamunuan ng militar.

Ang digmaan laban sa Iran ay malinaw ding isang digmaan para sa hegemonya at paghahati ng pandaigdigang pamilihan, na inilunsad ng U.S. laban, una sa lahat, sa imperyalismong Tsino—ang pangunahing karibal nito—at pagkatapos ay laban din sa mga imperyalismong Europeo, na, bilang mga pangunahing nag-aangkat ng langis at gas, ay kailangang magtaas ng presyo ng kanilang mga kalakal, kaya’t ginagawa silang hindi gaanong mapagkumpitensya sa mga pandaigdigang pamilihan. Ang mga burgesya ng Alemanya at Italya, na nagbayad na ng halaga para sa digmaan sa Ukraina, ay magbabayad naman ngayon para sa digmaan sa Gitnang Silangan.

Ngunit ang mga burgesyang Europeo rin ay baliw na baliw sa digmaan: lahat ay inilaan ang kanilang sarili sa isang mala-paraong plano ng muling pag-aarmas upang bigyang-buhay ang kanilang mga naghihingalong sektor ng pagmamanupaktura; ang mga industriya ng sasakyan ng Alemanya ay nagpapalit patungo sa produksyon ng mga armas; sapat na ang dalawang drone na bumagsak sa Tsipre upang bigyang-katwiran ang pagpapadala ng mga barkong militar ng mga bansa sa Europa (kabilang ang pamahalaan ni Sanchez); nagbabalangkas at nakikipagnegosasyon na sila ng mga kasunduan para sa rekonstruksyon sa Iran, Ukraina, Libano... Ganito rin ang nangyayari sa kapitalistang rehimen sa Beijing—ang landas ng mga Tsino patungo sa (ngayon ay malinaw na) palsipikasyon ng sosyalismo—na ngayon ay ipinagmamalaki ang ikalawang pinakamataas na paggasta sa militar sa buong mundo, na patuloy na lumalaki.

Ang lahat ng pambansang burgesya ay desperadong naghahangad ng digmaan bilang tanging kaligtasan nila mula sa krisis ng labis na produksyon na sumusulong, na walang awang humahantong sa malagim na pagbagsak ng pandaigdigang ekonomiyang kapitalista.

Ang pagkakabuhol-buhol ng mga interes sa negosyo sa pagitan ng mga imperyalistang kapangyarihan ay nagpapatunay na ang mga tunggalian sa pagitan ng mga burges na Estado ay hindi ganap, kahit pa—tulad sa mga digmaan sa pagitan ng mga angkan ng mafia—ang mga pinuno at tagasunod ay pinapatay: nakikinabang ang burgesya ng Rusya mula sa digmaan ng U.S. at Israel laban sa Iran, isang bansang nilagdaan nito ng isang “kasunduan sa estratehikong pakikipagsosyo” isang taon pa lamang ang nakalipas; may pangunahing kaalyado ang Tsina sa rehimeng Iranian, kung saan ito bumibili ng 90% ng mga iniluluwas nitong langis, ngunit ito rin ang pangunahing kasosyo sa kalakalan ng Israel at nagbebenta ng mga sistema ng pamamahala sa parehong bansa—sa Israel at Iran—upang masakerin ng isa ang mga Palestino at ng isa naman ang mga rebeldeng Irano.

Ang mahalaga para sa pandaigdigang burgesya at sa mga pambansang rehimeng pampulitika nito, higit sa pagkamit ng mga nasamsam sa digmaan, ay ang maipaglaban ang digmaan: na lamunin nito ang mga buhay, lungsod, pabrika, at mga labis na kalakal, upang magbigay ng bagong buhay sa nakatigil na akumulasyon ng kapital. Ang imperyalistang digmaan, higit pa sa pagiging isang digmaan sa pagitan ng mga grupo ng kapitalistang Estado, ay isang digmaan ng burgesya laban sa pandaigdigang proletaryado, ito ay isang digmaan ng mga uri.

Ang higit pang patunay rito ay ipinapakita ng mga nakakatawang deklarasyon para sa “pagtatanggol sa mga inaaping mamamayan” ng imperyalismo ng U.S., gayundin ang sinungaling na “kontra-imperyalismo” ng mga kapitalistang rehimeng kasalungat ng Washington, na tangi lamang mga nostalhikong beterano ng panlilinlang ng huwad na sosyalismo ng USSR ang maaaring maniwala. Ang mga pagpapahayag ng U.S. at Israel bilang suporta sa mga nagpoprotestang Irano sa mga demonstrasyon noong Enero ay nagsilbi lamang para pakinabangan ng rehimeng Iranian, na sa gayo’y mas madali silang pinaratangang nakikipagsabwatan sa mga dayuhang pwersa at minasaker sila. Ang mga pambobomba mula noong Pebrero 28—na nagkataon man, ay nagsimula dalawang buwan matapos mangyari ang masaker—ay nagkaisa sa mga pwersa ng oposisyon sa paligid ng nasyonalismo at dahil dito, sa paligid din ng rehimen, na mas lalong makakapagpatindi ng panloob na panunupil. At sa katunayan, kasama ng digmaan, lahat ng demonstrasyon ay huminto. Ang mga burgesya ng U.S. at Iran ay kumikita ng higit mula sa langis kaysa noon. Ang pagbabago ng rehimen na panawagan ng U.S. ay isang paglipat lamang sa direksyon ng daloy ng kita mula sa langis habang pinapanatiling buo ang burges na aparato—na nakabase sa Iran sa mga Pasdaran at sa klerong Shiite—isang aparatong umaapi sa proletaryado, na eksaktong nangyari sa Beneswela.

Ang lahat ng burges na Estado sa mundo, una at higit sa lahat ang mga nagpapakilala bilang kampeon ng demokrasya, ay may interes na panatilihing inaapi at pinagsasamantalahan ang proletaryadong Irano dahil ang pag-aaklas nito ay mag-aapoy sa tunggalian ng mga uri mula sa Turkiya hanggang Magreb, dadaan sa Gitnang Silangan, kabilang ang Israel, kung saan mawawala sa burges na rehimen nito ang panakot na ginagamit nito upang ikadena ang uring manggagawa sa karwahe ng mga pambansang kapitalistang interes.

Ang mga imperyalismong Europeo na nasa anyo ng demokrasya, ay nakipagnegosyo na sa loob ng kalahating siglo sa burges na rehimeng Iranian na nakasuot ng balabal ng Ayatollah at patuloy itong gagawin, sa paglapastangan sa bawat demokratikong sermon na binibigkas kung kinakailangan ng mga sikat sa pulitika at mga pinuno ng burges na institusyon. Ang mapamatay na sinismo ng mga demokrasyang Europeo at Amerikano ay nagpapakita kung paano ang demokrasya ay nagsisilbing balabal na ginagamit ng mga rehimeng ito upang pagtakpan ang kanilang burges na kalikasan, kung saan ang Tubo ang nangunguna: sa likod ng maskarang demokratiko, ang panlipunan at pampulitikang realidad ay ang Diktadura ng Kapital.

Ang mga kalayaang pampulitika, unyon ng manggagawa, at panlipunan ay ipinagkakaloob lamang hanggang sa hangganan na hindi nila pipinsalain ang mga pangunahing interes ng malaking Kapital: habang tumitindi ang krisis ng labis na produksyon at imperyalistang digmaan, ang mga ito ay dapat limitahan o tuluyang bawiin upang pigilan ang mga ito na hadlangan ang pagpapatindi ng pagsasamantala at militarismo.

Ang mga liberal-burges na partido ng kaliwa, na sa Europa gayundin sa U.S. ay nagpapakilala bilang alternatibo at balwarte laban sa kanan at pasismo, ay walang ginagawa kundi ihanda ang daan para sa kanila: kapag sila ay naluklok sa kapangyarihan, ang kanilang mga patakaran ay makakatupad lamang sa mga utos ng malaking kapital. Nililinlang nila ang mga manggagawa na maniwala na ang solusyon ay nasa arena ng eleksyon, sa loob ng kasalukuyang kapitalistang balangkas ng pulitika; binubuwag at inaagawan nila ng armas ang mga manggagawa, at ibinibigay sila sa mga pinakaatrasadong saray na nahuhulog sa mga populistang panlilinlang ng pasismo at sumusunod sa yapak ng petiburgesya.

Ang mga oportunistang makakaliwang partido, na hindi naniniwala sa rebolusyon at komunismo—kahit na idineklara nila ang kanilang mga sarili bilang radikal o rebolusyonaryo—ay hinaharap ang paglalantad ng pasismo sa loob ng mga burges na rehimen sa pamamagitan ng pagbuo ng isang nagkakaisang prente kasama ang burges na kaliwa sa "pagtatanggol ng demokrasya," at nagmamartsa kasama nila tungo sa kabiguan.

Sapat na para sa burges na rehimen ang magtaguyod ng isang lalong nagiging reaksyunaryo, malupit, at pasistang kanang pakpak upang yakapin ng burges na kaliwa ang mga patakarang makakanan. Ang lohika ay katulad ng kung paano pilit na ipinapalunok sa mga manggagawa ang mas lumalalang mga pag-renew ng kontrata sa pamamagitan ng mga unyon ng rehimen: "maaari sanang maging mas masahol pa!" Laban sa pasismo, ang liberal-burges na kaliwa ay walang programang pampulitika na tututol dito, maliban sa isa—na ibinabahagi kasama ng kanan—ang pamamahala at pagtatanggol sa kapitalismo, na nagmamartsa tungo sa pagbagsak ng ekonomiya at imperyalistang digmaan.

Sa isang tanyag na imahe, maraming maliliit na isda, na hinuhuli ng isang malaking mandaragit, ang nagkakaisa upang bumuo ng mas malaki pang isda, binabaligtad ang balanse ng kapangyarihan. Sa demokrasya, ang larawan ay naiiba: dalawang malalaking isda (ang burges na kanan at kaliwa) ang umiikot sa maliliit na isda (ang proletaryado), nagbubuga ng malalaking bula (propaganda) at ikinukulong sila sa loob nito; ang ikatlong malalaking isda—ang burgesya—ay umaahon mula sa ilalim at kinakain ang maliliit na isda.

Ang magliligtas sa uring manggagawa mula sa digmaan at pasismo ay hindi ang “pagtatanggol ng demokrasya,” o ang pampulitikang nagkakaisang prente ng mga partidong “kontra-pasista,” kundi ang tunggalian ng mga uri sa pagtatanggol ng sahod at mga kalagayan sa pamumuhay at paggawa, na nakabatay sa uring nagkakaisang prente ng unyon na nangunguna sa mas malawakan at pinahabang mga welga, hanggang sa rebolusyon at diktadura ng proletaryado.

Ang alternatibo ay wala sa pagitan ng demokrasya at pasismo, sa pagitan ng kanan at kaliwa, kundi sa pagitan ng kapitalismo at komunismo, sa pagitan ng digmaan at rebolusyon.

Laban sa digmaan sa pagitan ng mga Estado—para sa digmaan sa pagitan ng mga uri!

Para sa proletaryong internasyonalismo!

Para sa komunistang rebolusyon!