Isang operasyong kidlat: sa loob ng 12 araw, pinilit ng mga puwersa ng HTS sa ilalim ng utos ni Al-Sharaa, ang bagong pangulo ng Sirya, ang SDF na isuko ang kanilang awtonomiya at lagdaan ang isang napakalupit na kasunduan. Itinatag noong 2011 at pinangungunahan sa bilang at politika ng YPG (Yunit ng Proteksyon ng Tao), ang SDF ang pangunahing miltisyang Kurdo at armadong sangay ng awtonomong administrasyon ng matabang rehiyon ng Rojava. Matapos magsimula ang labanan noong unang bahagi ng Enero, isang tigil-putukan ang naabot noong ika-18, na radikal na muling nagtakda ng balanse ng kapangyarihan sa hilagang-silangang Sirya.

Para sa mga Kurdo, ito ay higit na isang pagsuko kaysa sa isang kompromiso, na nagtatakda ng de facto na pagbuwag sa SDF, ang kanilang integrasyon bilang mga indibidwal sa hukbong Siryano, at ang pagbabalik sa estado ng karamihan sa mga teritoryong kontrolado nila mula noong 2011 na inookupa na ngayon ng hukbong Siryano: ang Aleppo, Raqqa, at Deir Ezzor, sa hangganan ng rehiyon ng Rojava.

Ang pagbagsak ng Rojava ay hudyat ng pagtatapos ng awtonomiyang Kurdo sa isang rehiyong mayaman sa langis kung saan ang iba’t ibang pangkating etniko ay nagsisikap na magpataw ng kanilang kontrol. Tulad ng anumang alitan sa teritoryo sa loob ng anti-historikal na rehimen ng kapital, ang digmaan ay nananatiling isang salpukan sa pagitan ng mga pangkatin para sa kontrol sa mga pinagkukunan ng enerhiya at ang pagbebenta ng mga ito. Higit pa rito, ang rehiyon, bilang pinakamataba sa buong Sirya, ay pundamental para sa produksyon ng mga sereal at bulak.

Ang ekonomiya nito – taliwas sa paniniwala ng mga mangmang na kaliwa at ng mga tapat sa relihiyon ng paglaban, na sumasamba sa mga popular na demokrasya at mga sosyalismong nakakalat dito at doon sa buong mundo – ay kakikitaan ng mga kapitalistang relasyon. Ang mga industriya, na pinamamahalaan ng estado ayon sa pamantayang komersyal at sahod, ay umunlad pangunahin dahil sa mga kita mula sa langis at gaas, na ang SDF mismo ang nakikipagkalakalan sa dating rehimen ni Assad na bumagsak lamang isang taon na ang nakalilipas. Tinataya itong nagkakahalaga ng ilang daang milyong dolyar bawat taon, isang kasunduan na, noong unang bahagi ng 2025, ay sinimulang isaalang-alang ng mga kapitalistang Kurdo kasama ang bagong gobyerno sa Damasco.

Anong klaseng sosyalistang rebolusyon sa Rojava! Ang mga hangal na Kanlurang pambansang-komunista ay kailangan lang makakita ng ilang industriyang pag-aari ng estado at mga kooperatiba sa loob ng kapitalismo para agad na makakita ng kulay pula!

Ang pakikipaglaban para sa kontrol sa mga lupain na ito ay hindi para sa "pagtatanggol sa sosyalismo at rebolusyon", kundi isang alitan lamang sa pagitan ng mga kapitalista para sa kontrol sa mga pamilihan at mapagkukunan sa isang historikal na yugto kung saan ang mga pakikibaka para sa pambansang pagpapalaya ay wala na sa katwiran. Kahit para sa mga Kurdo, gaya ng ipinakita sa mga naunang artikulo (tingnan ang isyu 434, “Ang Pagpapakamatay ng PKK ay Nagpapatibay sa Kontra-historikal na mga Pakikibaka para sa Pambansang Pagpapalaya”), ang mga tunggalian para sa pagkilala o pagtatanggol sa mga awtonomong bansa-estado ay lipas na sa panahon, hanggang sa punto na nahuhulog na sila sa mas malawak na mga alitan sa pagitan ng mga dakilang imperyalismo sa paghahati ng buong kontinente at kontrol sa mga pamilihan.

Hindi nagkataon na ang parehong burgesyang Palestino at Kurdo ay sumuko sa parehong mga kapitalistang kapangyarihan na umaapi sa kanila bilang mga nasyonalidad, sa lawak na nasasaksihan natin ang ilang mga laktod: ang Qatar at Turkiya, na nagpopondo sa Hamas sa Gaza, ay mga alyado ng US, na nagmamanipula sa Israel. Ang mga Kurdo, na mga historikal na kaaway ng Turkiya, ay umasa sa proteksyon mula sa US sa halip na sa mobilisasyon ng kanilang sariling mga mababang uri, gayundin mula sa Israel.

Higit pa rito, ang mga nasyonalistang Kurdo mismo ay madalas na nagpahayag ng kanilang intensyong kumilos bilang mga mang-aapi at isinagawa ito: ang pinuno ng Partido ng Demokratikong Pagkakaisa (PYD) ay hayagang nagsalita tungkol sa pagpapatalsik sa mga Arabo mula sa mga rehiyong mayoryang Kurdo, at ang kanyang gobyerno ay nagpaputok sa mga demonstrador sa lungsod ng Amuda at nagpahirap sa mga sumasalungat. Hayagan ding tinuligsa ng mga Armenyo at Asiryo ang indoktrinasyon sa kulto ni Öcalan sa sistema ng edukasyon ng Autonomong Administrasyon ng Hilaga at Silangang Sirya (AANES).

Sa ganitong buhol-buhol na interes at alyansa, kung saan ang kaibigan ng isa ay kaaway ng iba at ang alyado ngayon ay sakripisyo bukas, wala nang pag-asa ng pag-unlad para sa mga manggagawa sa iba’t ibang lugar maliban sa paglipat mula sa isang mang-aapi patungo sa isa pa. Ang mga proletaryadong Kurdo at Palestino ay dapat bawiin ang kanilang awtonomiya sa uri at mag-organisa upang lumaban nang hiwalay sa kanilang burgesya, hindi para sa isang imposibleng pambansang pagpapalaya kundi para sa komunistang rebolusyon.

Ang pagpapalaya sa mga nasyon kasama ang kanilang mga pagpapatatag ng estado ay naganap na. Ang kapitalismo ngayon ay nangangako lamang ng mga reaksyonaryong digmaan. Ang tanging tunay at awtentikong pakikibaka para sa pagpapalaya ng mga manggagawang Palestino, Kurdo, Judio, Arabo, at mga manggagawa sa buong mundo ay nasa pagpapatalsik sa kapitalismo, na siyang sanhi ng lahat ng kaguluhang nasasaksihan natin ngayon. Ang historikal na gawaing ito ay makakamit lamang kung ang mga manggagawa ay magagawang magkaisa at mag-organisa sa ilalim ng pamumuno ng mga tunay na unyon ng uri para sa mas malawak na mga pang-ekonomiyang welga bilang pagtatanggol sa kanilang mga kondisyon sa pamumuhay, at sa pamamagitan lamang ng pamumuno ng kanilang tunay na rebolusyonaryong partido, para sa mabagal, pasikot-sikot ngunit kailangang-kailangang pagtatatag ng tunay na komunismo ng bukas.