Ngayong Pebrero, lalampas na sa apat na taon ang digmaan sa Ukranya, ang pinakamatagal at pinakamatinding sagupaan sa pagitan ng mga regular na hukbo mula noong matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Dahil dito, nagsisilbi itong isang pangunahing pagsubok kapwa para sa mga estadong kasangkot at para sa proletaryado na siyang biktima nito. Sa kabila nito, ang ugnayan sa pagitan ng mga imperyalismo sa mundo ay dumadaan sa isang napakagulong panahon kung kaya’t ang digmaang ito ay naisantabi na sa likuran ng pandaigdigang media.

Ang mga biglaang pangako ng pangulo ng US, na muling nahalal noong nakaraang taon, na tatapusin nang mabilis ang labanan sa pamamagitan ng pagpapanukala ng paghahati sa mga yaman ng Ukranya sa pagitan ng Estados Unidos at Rusya, ay sinalubong ng oposisyon mula sa maraming estado sa Europa. Sila ay hindi isinama sa hatian sa kabila ng kanilang pagkakasangkot sa digmaan, habang ang Rusya naman ay hindi nagpakita ng interes sa pagtanggap ng isang kasunduang kompromiso.

Kamakailan lamang, sa likod ng mga eksena sa Pandaigdigang Porum sa Ekonomiya sa Davos, isang muling sumiglang Zelensky ang nakipagpulong muli kay Trump at sa iba pang mga katiwala ng US na nakikipagnegosasyon sa Kremlin.

Si Zelensky, sa kabila ng pagtanggap ng karagdagang $90 bilyon mula sa Unyong Europeo – na abala sa paghahanap ng paraan upang mapanatili ang yelo ng Greenland – ay hindi nag-atubiling mariing batikusin ito dahil sa kawalan ng determinasyon nito laban sa Rusya. Inanunsyo rin niya ang unang tatluhang pagpupulong sa United Arab Emirates sa pagitan ng US, Rusya, at Ukranya, na ginanap noong Enero 23 at 24.

Dahil dito, ang burgesyang Ukranyano, na nasa gitna ng matinding kagipitan, ay tila lumalayo na sa yakap ng EU at napipilitang isuko ang sarili sa mga kamay ng US. Atin itong babantayan.

Sa mahabang taon ng digmaan, ang mga proletaryadong Ukranyano at Rusyano ay nagbayad ng napakataas na presyo sa anyo ng mga buhay; ang ilang rehiyon sa Ukranya ay naging guho na, ngunit ang pinsala sa materyal ay malaki rin sa Rusya.

Ang pagkawasak na ito ay makaaapekto sa proletaryado ng dalawang bansa sa mga susunod pang henerasyon. Sa kabila ng kalunos-lunos na kontekstong ito, isang uri ng mga politiko na walang kabuluhan ang patuloy na nag-oorganisa ng mga walang silbing summit at mga "mataas na antas" na pagpupulong na tinatawag na "negosasyong pangkapayapaan" – isang palabas sa media kung saan sa likuran nito ay patuloy na pinaglalamas ng mga magkakatunggaling imperyalista ang apoy ng digmaan. Sa sandaling ito, walang gobyerno ang may tunay na interes na tapusin ang digmaan, sa kabila ng malinaw na kawalan nito ng saysay.

Rusya ang Nagwawagi (sa ngayon)

Ang Rusya, na ang hukbo ay higit isang taon nang nasa opensiba sa buong harapan, ay walang interes sa kapayapaan maliban kung makuha nito ang karamihan sa mga hiningi nito noong sumalakay ito noong Pebrero 2022. Sa madaling salita: dapat manatili ang NATO sa labas ng Ukranya; ang apat na silangang oblast ay dapat kilalanin bilang bahagi ng Rusya, gaya ng nakasaad na sa Konstitusyon; ang hukbong Ukranyano ay dapat bawasan sa hindi hihigit sa 70,000–80,000 tropa, at para lamang sa layuning mapanatili ang panloob na kaayusang panlipunan.

Ang mga tagumpay ng Rusya, dahil sa lumalaking kalamangan nito sa bilang ng tropa, kagamitan, at lakas ng baril, ay nagpahintulot kay Putin na ihayag noong Disyembre 27 na “kung ayaw lutasin ng mga awtoridad sa Kyiv ang isyu sa mapayapang paraan, lulutasin namin ang lahat ng problemang naghihintay sa amin sa pamamagitan ng isang espesyal na operasyong militar at mga paraang militar.” Hindi ito mukhang pagyayabang lamang para sa amin. Sinakop na ng hukbong Rusyano ang 19–20% ng teritoryo ng Ukranya, kabilang ang Krim, at patuloy na binubugbog ang mga imprastraktura ng enerhiya, mga industrial na lugar, mga base militar, at lalo na ang daungan ng Odesa gamit ang mga ballistic missile, cruise missile, at drones gabi-gabi. Ang depensang himpapawid ng Ukranya ay unti-unting nawawalan ng bisa laban sa mga pag-atake na ito. Ang hukbong Ukranyano ay nagkakalas-kalas habang ang hukbong Rusyano ay lalong lumalakas. Sila ang nagwawagi sa digmaan at samakatuwid ay nasa posisyon upang diktahan ang mga tuntunin ng isang posibleng kasunduang pangkapayapaan, o ipataw ito de facto kapag nakamit na ang kanilang mga layunin.

Ang Masaker sa mga Proletaryadong Naka-uniporme

Ang pinaka-maaasahang pagtatantya ay naglalagay sa bilang ng mga nasawi sa panig ng Rusya sa pagitan ng 250,000 hanggang 350,000, habang ang sa hukbo ng Kiev ay maaaring lumampas na sa 800,000. Ang pagtatasang ito ay sumasalungat sa propaganda ng Kanluran, na laging nagsasabi ng “napakataas na pagkalugi ng Rusya.”

Sa loob ng maraming buwan, ang hukbong Rusyano – na may higit na lakas sa artilerya, drone, at lakas-panghimpapawid kaysa sa mga Ukranyano – ay nagawang tumama nang matindi sa mga linya ng kaaway.

Pumapabor din ang sitwasyon sa Rusya pagdating sa recruitment. Ayon sa iba’t ibang mapagkukunan, mayroong humigit-kumulang 300,000 desertir (mga tumakas sa tungkulin) sa hukbong Ukranyano noong 2025; hindi bababa sa 850,000 lalaking nasa edad para sa serbisyo-militar ang nagtatago, at humigit-kumulang 650,000 ang nananatili sa ibang bansa upang iwasan ang pagsusuot ng uniporme. Ang hukbong Rusyano naman ay tila hindi nagdurusa sa problema ng pagtakas dahil hindi ito nagpapadala ng mga sapilitang kinakalap sa harapan, at nakikipaglaban sa pamamagitan ng pagkuha ng 360,000 hanggang 400,000 na mga kinontratang boluntaryo bawat taon. Plano na nitong kumuha ng 409,000 sa 2026.

Malinaw sa amin na kung ang mga sundalong Rusyano ay ipinapadala sa kanilang kamatayan sa pamamagitan ng "malawakang pagsalakay", gaya ng iginigiit ng pangkalahatang tauhan ng Ukranya, hindi magkakaroon ng napakaraming boluntaryo, sa kabila ng magandang sahod.

Ang Krisis sa Ekonomiya

Patuloy ang propaganda ng Kanluran sa pagsasabing ang Rusya ay nasa gitna ng isang matinding krisis sa ekonomiya at mataas na implasyon, na dulot pangunahin ng mga parusa ng Kanluran, na dapat sana ay maghahantong sa mabilis na pagbagsak ng politika at militar nito.

Isa rin itong ilusyon. Bago pa man magdulot ang krisis sa ekonomiya ng mga internal na paghahati at kaguluhang panlipunan na pipilit sa pagtatapos ng digmaan – isang bagay na inaasahan natin ngunit, sa kasamaang palad, ay hindi mangyayari sa madaling panahon – pipilitin na ng hukbong Rusyano ang Ukranya na sumuko nang walang kundisyon, mawawala sa burgesyang Ukranyano ang lahat ng kayamanan nito, at ang mga kakampi nito ay kailangang makipagkasundo sa katotohanang ito.

Ang Kriminal na Katatagan ng Gobyernong Ukranyano

Gayunpaman, tumatangi pa rin ang gobyernong Ukranyano na isuko ang teritoryo at patuloy na humihingi ng tulong militar at pinansyal mula sa Kanluran, sa kabila ng kakulangan sa reserba, pagtakas, at hindi kumpletong pagpapalit ng mga brigada.

Ngunit ang paninindigan ng gobyerno sa Kiev ay hindi mula sa pambansang dangal, gaya ng nais ipaniwala sa atin ng propagandang mapandigma ng Europa, kundi mula sa pagpapasailalim sa partido ng digmaan sa anumang halaga. Walang ibang mapagpipilian si Zelensky, dahil naibenta na niya ang kanyang sariling proletaryado sa kanyang mga panginoong Amerikano at Europeo. Nangangahulugan ito ng paglaban muna sa pananakop, pagkatapos ay pagpapatuloy ng digmaan, laban sa lahat ng lohikang militar at laban sa anumang konsiderasyon ng simpleng awa sa kanyang sariling mamamayan.

Sinasabi sa isang artikulo sa Le Monde diplomatique na “hindi katanggap-tanggap sa moral para sa mga puwersa ni Zelensky, na nagpadala ng libu-libong sundalo sa kamatayan upang mapanatili ang Donbass, na kusang isuko ang mga posisyong hawak pa nila (...) Ang hukbo ay malamang na tumangging sumunod.” Sa kabilang banda, ang isang pagsuko ay tiyak na tatanggapin nang may sigla ng mga sundalo sa harapan, at gayundin nang may malaking kaginhawaan ng mga sibilyan. Ngunit ang pagbuwag sa hukbo ay maaaring mag-udyok ng krisis sa politika, pag-usbong ng kaguluhan, o marahil ay isang digmaang sibil.

Sa kabilang banda naman, kung isusuko ng gobyernong Rusyano ang pananakop sa buong Donbass, hindi nito maipapalabas ang pagtatapos ng digmaan bilang isang tagumpay, at ito ay malamang na hahantong sa isang internal na krisis.

Kung paanong isinakripisyo ng burgesyang Rusyano ang proletaryado – na walang mapapala sa digmaang ito – upang ipagtanggol ang mga interes nito na pinagbabantaan ng burgesya ng Kanluran, isinakripisyo rin ng burgesyang Ukranyano ang proletaryado para sa kapakanan ng mga kapitalistang Ukranyano, bilang pagsisilbi sa Washington at Berlin. Darating ang panahon ng pagbabayad.

Gaya ng malinaw naming isinulat noong Marso 2022, ilang araw matapos sumiklab ang digmaan: "Ang uring manggagawa ng Ukranya ay walang mawawala sa isang agarang pagsuko ng kanilang burgesya sa harap ng pananakop ng Rusya. Sa kabilang banda, ang mga manggagawa ng Rusya ay walang mapapala sa tagumpay ng kanilang estado sa Ukranya. Ngunit ginusto ng burgesya ng Ukranya ang digmaan, kasing tindi ng pagnanais ng kanilang mga ’tagapagtanggol’ sa Kanluran at ng burgesyang Rusyano".

Ang Sitwasyong Panloob

Noong 2014 pa lamang, bago pa sumiklab ang digmaan, napansin na namin kung paano nagdulot ang krisis sa ekonomiya ng "isang malawakang pangingibang-bayan sa Ukranya: ang populasyon, na umabot sa 52,179,210 noong 1993, ay patuloy na bumaba sa mga sumunod na taon, at umabot sa 45,593,300 noong 2012. Ipinapakita nito ang tindi ng krisis at ang paghihirap na kailangang tiisin ng populasyon. Para sa proletaryado at sa gitnang uri, para na rin silang nasa giyera".

Ngunit sa mga sumunod na taon, lumala ang sitwasyon: sa kasalukuyan, mahigit 8 milyong Ukranyano ang nasa ibang bansa (mga 6 na milyon sa EU), 1.8 milyon ang internally displaced dahil sa digmaan sa Donbass mula 2014 hanggang 2022, at isa pang 5.7 milyon dahil sa pananakop ng Rusya noong 2022.

Ang kasalukuyang populasyon ay mas mababa sa 37 milyon, kumpara sa 146 milyon sa Rusya – isang ratio na apat sa isa.

Mula sa pananalaping pananaw, bangkarote na rin ang Ukranya. Ayon sa mga pagtatantya ng Pandaigdigang Pondong Pananalapi, kakailanganin nito ng hindi bababa sa $160 bilyon sa darating na tagsibol.

Ang walang katapusang pagpapatuloy ng labanan, pambobomba, at pagkawasak, gayong tapos na ang labanang militar, ay nagpapakita sa isang banda ng lakas ng partido ng digmaan, na suportado ng mga kapitalistang oligarkiya, mga prodyuser, at mga mangangalakal ng armas. Sa kabilang banda, pinatutunayan nito ang kahinaan ng pandaigdigang kilusang proletaryado, at lalo na ng kilusan sa Ukranya. Sa kawalan ng malalakas na unyon at isang partidong nakabatay sa uri, hindi nito kayang maglunsad ng reaksyong may kakayahang harangan ang imperyalistang digmaan mula sa ibaba.

Ang Tila Walang-Saysay na Unyong Europeo

Sa sitwasyong ito ng matinding pandaigdigang tensyon, muling ipinakita ng Unyong Europeo na hindi ito umiiral bilang isang nagkakaisang katawan. Ang mga estado ay kumilos nang magkanya-kanya at nagkakasalungatan sa isa’t isa, na nagpapakita na ang mga sanhi ng mga tunggalian sa nakaraang siglo ay hindi pa nawawala.

Ang mga matataas na pinuno ng EU ay humihiyaw tungkol sa banta ng Rusya, na para bang ang mga kabalyerong Kosako ay handa nang uminom sa Balong ng Trevi (gaya ng propagandang Kristiyanong Demokratiko sa Italy noong 1948), at naglulunsad ng isang malaking plano para sa muling pag-aarmas. Ngunit sa katotohanan, ang mga indibidwal na estado ang muling nag-aarmas, kung saan ang Alemanya ang nangunguna.

Bawat burgesya sa Europa, malaki man o maliit, ay nagtatanggol sa sarili nitong interes at saklaw ng impluwensya, nagpapalakas ng mga nasyonalistang polisiya, patriotikong espiritu, at higit sa lahat, ang badyet para sa militar, bilang paghahanda sa hinaharap na sagupaan na ninanais ng lahat. Maayos na naibuod ng pangulo ng Polonya ang mapaminsalang polisiyang ito sa sawikain na “Pera ngayon o dugo bukas,” na sa katotohanan ay nangangahulugang “Pera ngayon at dugo bukas.”

Maging ang pangulo ng Ukranya sa Davos ay hindi nagtipid sa pagbatikos sa nanghihinang Unyong Europeo, sa kabila ng katotohanang naglaan lamang ito ng panibagong $90 bilyon na tulong! Ito ay lubos na kulang, ngunit sa karagdagang “utang” na ito, kinumpirma ng mga pinuno ng EU na tumataya pa rin sila sa digmaan, “hanggang sa huling Ukranyano.” Sa katunayan, ang mga pondong ito ay “titiyakin” sa pamamagitan ng pagbabayad ng Rusya ng reparasyon – isang prospect na sa ngayon ay napakalabong mangyari.

Sa kabilang banda, tinanggap ng Unyong Europeo ang lahat ng dikta na ipinataw nitong mga nakaraang buwan ng Estados Unidos, mula sa paggaastos sa militar na nasa 6% ng GDP hanggang sa $600 bilyon para sa pamumuhunan sa industriya ng US at $750 bilyon para bumili ng mahal na gaas ng Amerika, matapos tanggihan ang murang gaas ng Rusya.

Ang mga estado sa Europa ang kumakatawan sa pinakamahinang kapitalistang bloke, at sila ang nagbabayad ng mga kahihinatnan.

Ngunit ang proletaryado ng Europa ay dapat umiwas sa mga politikal na pang-akit na nagpupuri sa pagkakaisa ng Unyon at sa mga “halaga” nito ng demokrasya at kalayaan. Ang pagpapahintulot sa mga burgesya ng kontinente na ipagtanggol ang kanilang sarili mula sa presyon ng Silangan gayundin mula sa Kanluran ay nangangahulugan lamang ng pagsilang ng ikatlong imperyalistang bloke na katunggali ng Estados Unidos at Tsina. Ang pandaigdigang proletaryado ay walang mapapala rito. Isang sagupaan sa pagitan ng mga kapitalistang bloke ang namumuo na walang kinalaman sa interes ng proletaryado. Gamit ang propaganda ng pagtatanggol sa tinubuang-lupa, sa kalayaan, sa demokrasya, at sa kapayapaan, susubukan ng pandaigdigang partido ng digmaan na kaladkarin ang mga proletaryado sa harapan.

Ang Pagbagsak ng NATO

Ang Organisasyon ng Tratado ng Hilagang Atlantiko (NATO) ay nabaon na rin sa tunggalian. Gaya ng isinulat namin sa aming artikulo noong 2022: "Opisyal na, mula noong 2014, ang NATO ay may palagiang presensya sa pag-oorganisa at pagsasanay ng wasak na hukbong Ukranyano. Malinaw na may ginagawang trabaho upang palawakin ang tunggalian mula sa isang lokal na labanan na kinasasangkutan ng mga separatistang republika tungo sa isang bukas at pangkalahatang tunggalian. Ang presensya ng mga istrukturang militar ng Kanluran ay kumakatawan sa isang mahalagang himpilan ng Atlantiko sa teritoryo ng Ukranya, kahit na pansamantalang nasa labas ng Alyansa. Kamakailan, sa ilalim ng pagkapangulo ng sunud-sunurang dating aktor na si Zelensky (2020-21), naging lugar pa ito para sa mga pagsasanay ng NATO, na may mga mapanirang operasyon upang magbigay ng presyon sa kalapit na Rusya".

Sa loob ng apat na taong ito ng digmaan, ang mga miyembrong estado ng organisasyon ay kumuha ng magkakaibang posisyon – isipin na lamang ang mga polisiyang isinagawa ng Hunggarya o Turkiya o ang mga kasalungat na polisiya ng Dakilang Britanya o Polonya.

Sa kabila ng mga proklamasyon ng Kalihim-Heneral laban sa “eksistensyal” na banta ng Rusya at Tsina, ang mga resulta ay kakaunti, at ang panloob na pagkakaiba ng mga magkakaalyado sa antas ng pagkakasangkot, tiyempo, at pinal na layunin ay naglalantad sa kawalan ng isang karaniwang pananaw at nag-aalis ng maskara sa mga pagsisikap ng propaganda na palabasin ang Atlantikong Alyansa bilang isang nagkakaisa at solidong puwersa.

Ang politikal na papel ng NATO sa digmaang ito ay malabo: sa katunayan, isa itong aktibong partido sa tunggalian, ngunit patuloy na nagpapakita ng sarili bilang isang non-belligerent entity upang hindi hayagang hamunin ang Mosku. Ang hipokrisya ng pormal na hindi pakikialam at substansyal na suportang militar ay isang malinaw na tanda na walang malinaw at nagkakaisang politikal na linya. Ang Estados Unidos, na siyang naging pundasyon ng Alyansa mula pa noong simula nito, ay hindi naglilihim sa pagnanais nitong “kumawala” dito. Ang mga alituntunin ng bagong Pambansang Tanggulang Estratehiya na inilabas ng Pentagon ay nagsasabi: “Ang ganap na priyoridad ng mga armadong puwersa ay ang ipagtanggol ang Estados Unidos. Kaya naman bibigyang-priyoridad ng Kagawaran ang layuning ito, kabilang ang pagtatanggol sa mga interes ng Amerika sa buong Kanlurang Hemispero.” Patuloy nito: “Habang ang mga puwersa ng U.S. ay nakatuon sa pagtatanggol sa tinubuang-lupa at sa Indo-Pasipiko, ang ating mga kakampi at kasosyo ang kukuha ng pangunahing responsibilidad para sa kanilang sariling depensa, nang may mahalaga ngunit mas limitadong suporta mula sa mga puwersa ng U.S.”

Sa Malawak na Chessboard ng Naghihingalong Kapitalismo

Ang digmaan sa Ukranya, na naglalaban sa NATO laban sa Rusya, ay sa katunayan ay mas katulad ng isang digmaan sa pagitan ng Estados Unidos at Europa, lalo na ang Alemanya. Hindi itinatago ng Washington ang kasiyahan nito sa pagkasira ng mga ugnayang komersyal, industrial, at pinansyal na nag-uugnay sa ilang bansa sa Europa, lalo na ang Alemanya, sa Rusya. Pinutol nito ang mga suplay ng gaas at langis at pinilit ang mga estado sa Europa na dagdagan nang husto ang kanilang mga badyet sa militar, para sa kapakinabangan ng mga higanteng kumpanya ng armas sa US. Ipinapahayag ng Pentagon na ang Rusya ay hindi ang kalaban, na hayagang sumasalungat sa naratibo ng Kalihim-Heneral ng NATO at binabawasan nang husto ang tulong militar at pang-ekonomiya sa Ukranya. Sa puntong ito, wala nang dahilan para umiral ang NATO, bagaman malamang na patuloy itong mananatili, na tila binubuhay ang sariling bangkay.

Ang mga base militar ng NATO ay lalong naglalantad sa kung ano talaga sila noon pa man: mga kuta ng okupasyong militar ng imperyalismong US sa Kanlurang Europa, na ipinataw matapos ang tagumpay sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang layunin nito ay panatilihing supil ang mapanlabang proletaryado, sa pakikipagtulungan sa mga estado ng Warsaw Pact, na responsable sa pagdurog sa uring manggagawa sa Silangang Europa.

Samantala, ang dambuhalang presensya ng mega-kapitalismong Tsino ay tahimik na nagpapataw ng sarili sa mundo.

Gaano pa katagal maghihintay ang Berlin bago humingi ng pananagutan para sa sabotahe ng Hilagang Daluyan gaas pipelines, na iniutos ng US at isinagawa ng isang Ukranyanong yunit ng mga komando? Ilalagay ba nila ang pabor-Nazi na Alternatiba para sa Alemanya sa gobyerno dahil dito?

Ang mga kontradiksyon ng imperyalismo ay lalong nagiging malinaw habang lumalalim ang krisis at lumalapit ang digmaan.

Mga Bagong Senaryo

Ang mga bagong senaryong ito ay nagdudulot ng pagkabahala sa hanay ng mga diplomatikong burges sa mundo.

Ang rehimeng kapitalista, sa yugto nito ng mapanglaw na imperyalismo, ay diretso nang tumutungo sa digmaan. Ang isang sakunang ikatlong digmaang pandaigdig ay mapipigilan lamang ng pag-usbong ng pandaigdigang proletaryadong reaksyon.

Upang makamit ito, kinakailangan ang malawak na mga organisasyong unyon, sa ilalim ng impluwensya ng isang malakas na pandaigdigang partidong komunista. Ang mga ito ay gagawa upang matiyak na ang proletaryado ng bawat bansa, kahit na sila ay “inaatake,” ay hindi sasali sa digmaan o magtatanggol sa “mga sagradong hangganan.” Dahil ang kaaway ay ang kanilang sariling pambansang burgesya, magbalot man ito sa mga pasistang bandila o sa mga demokratikong kasuotan. Sila ay makikipagkapatiran sa mga proletaryadong sundalong “nananakop,” na ipinapadala rin sa katayan, at maghahanda para sa tanging digmaang pabor sa proletaryado – ang digmaan upang palayain ang sarili, sa pamamagitan ng rebolusyong komunista, mula sa kasumpa-sumpang rehimeng politikal na ito!

Ito ang napakalaki ngunit kapana-panabik na gawain na naghihintay sa ating mga kasama sa mga darating na buwan at taon.