Ang mga kababaihang manggagawa sa lahat ng panig ng mundo ay patuloy na inaapi ng sinaunang kaayusang patriyarkal sa kasalukuyang kapitalistang anyo nito. Sila ay nagtatrabaho para sa mas mababang sahod at sa mas malalang kondisyon kumpara sa kanilang mga lalaking kasamahan sa uri, kailangan nilang magtrabaho sa bahay gayundin sa pabrika o opisina, at sila ay dumaranas ng pisikal at emosyonal na karahasan at pinapaslang pa nga!

Lumitaw ang patriyarka kasabay ng unang makauri na lipunan at patuloy itong umiiral, bagama’t nagbabago at umuulad, sa lahat ng sumunod na mga paraan ng produksyon. Ang kapitalismo na walang patriyarka ay hindi kailanman umiral at hindi kailanman iiral.

Pamumunuan ng mga kababaihan ang pakikibaka para sa kanilang paglaya.

Sasakupin din ng mga manggagawang kababaihan ang kanilang karapat-dapat na lugar sa kilusang unyon ng mga manggagawa. Kung wala ang partisipasyon ng mga kababaihan, ang rebolusyon ng paglaya mula sa kapitalismo ay hindi kailanman maisasakatuparan.

Ang tunay na paglaya para sa mga kababaihan ay magsisimula sa pagpapaigting ng tunggalian ng uri at sa rebolusyonaryong diktadura ng proletaryado. Tanging sa komunismo lamang ganap na lalago ang personalidad ng mga kababaihan, sa isang lipunan kung saan ang mga pagkakaiba sa kasarian ay hindi na magiging dahilan para sa diskriminasyon at pananamantala.

Ngayong ika-8 ng Marso, 2026, inuulit namin ang tinutuligsa ng Marxismo mula pa sa simula nito at sa lahat ng mga teksto ng partido: nagdurusa ang mga kababaihan dahil sila ay nakakulong sa hawak ng pamilya at pribadong pag-aari. Alinsunod sa pag-iisip ng mga komunistang nauna sa atin, itinuturo natin ang landas tungo sa paglaya: ang pagwasak sa kasalukuyang panlipunang kaayusan!

Ngunit hindi pasibong maghihintay ang mga kababaihan para sa araw na iyon; lalahok sila sa nag-iisang tunay na pakikibaka na hahantong sa kanilang paglaya, kung kaya’t inihahanda na ang mga kondisyon para sa isang ganap na buhay para sa kanilang mga sarili. Ipaglalaban ng mga makauring unyon ang mga panawagan ng mga kababaihang manggagawa.

Kahit ang pamumuhay sa ilalim ng modernong kapitalismo ay nag-aalis sa kanila ng posibilidad ng pag-ibig, na nagtutulak sa kanila patungo sa kalungkutan sa mga relasyong nakabatay sa pagkamakasarili. Ang mga komersyal na relasyon, na sumabog sa internet ngayon, ay palihim na nakakaimpluwensya sa ating mga isipan at itinatali ang ating kaligayahan sa pagkonsumo, na nag-aalis sa atin kahit na ng mga maliliit na ugnayan ng pagkakaisa ng nakaraan.

Inilalarawan ng kaso ni Epstein ang kultura ng panghahalay na katangian ng lahat ng burges na sirkulo, ang mga kabuktutan na hindi maiiwasang nalilikha ng pamamaraan nito ng pag-iisip at pamumuhay, mula sa mga kumpanya hanggang sa mga unibersidad, sa itaas at sa ibaba. Para sa mga mababang uri, ang pag-angat sa lipunan ay posible lamang sa pamamagitan ng pagiging alipin sa bawat kahulugan at pagiging kasingdumi ng mga burgesya. Isang maliit na minorya ang umaasa sa isang mas magandang buhay lamang sa pamamagitan ng pagpasok sa kanilang mga sarili sa loob ng isang mas malaking bilangguan.

Tiyak, ang pagpasok ng mga kababaihan sa mundo ng paggawa ay naging isang hakbang pasulong. Ngunit madalas nilang natatagpuan ang kanilang mga sarili bilang murang lakas-paggawa, nagtitiis sa pangha-harass at karahasan mula sa mga tagapamahala at napapabigatan ng mabibigat at hindi nangangailangan ng kasanayan na mga gawain. Sa panahon ng mga krisis, ang mga kababaihan ay mas nahahatulan sa kawalan ng trabaho sa mas mataas na antas kaysa sa mga kalalakihan.

Aktibong nagpapasiklab ang kapitalismo ng isang malaking digmaang pandaigdig. Tulad sa anumang digmaan, direktang maaapektuhan din ang mga kababaihan: nagtatrabaho sa likod ng mga linya, nawawalan ng kanilang mga anak. Sa malawakang deportasyon ng populasyon, kung makaligtas man sila sa mga mapanganib na ruta ng migrasyon, kakailanganin nilang subukang mamuhay sa mga hindi pamilyar na lupain, lantad sa diskriminasyon at karahasan.

Dumating na ang panahon para iwaksi ng uring manggagawa ang pasanin ng kapitalismo na nakadagan sa kanilang mga balikat, na palalayain ang kasaysayan mula sa baho nito!

Mayroon lamang isang paraan para iligtas ng mga kababaihan ang kanilang mga sarili mula sa mababang sahod, pagiging hindi nakikita sa kanilang mga gawaing-bahay, at pagiging biktima ng pagpaslang: ang pagwasak sa kapitalismo. Ang mga kababaihan, na sa libu-libong taon ay naging mga hindi nakikitang tagapag-ingat ng pagkakaisa sa sangkatauhan, ang magiging mga tunay na tagapagbigay-inspirasyon ng kilusan; wala nang ibang paraan! Habang isinusuko ng buong mundo ang lakas nito sa halimaw ng kapital, ang mga kababaihan, na lumilikha at nagpapanatili ng buhay, sa kabila ng lahat, ay may kapangyarihang talunin ang mga lumilikha ng pagkasira at kamatayan!

Buwagin ang kapitalismo upang ibaon ang patriyarka at bigyang-buhay ang kinabukasan ng sangkatauhan!