Międzynarodowa Partia Komunistyczna Jednolita i nie­zmien­na treść tezy partyjnej

Trzecia (komunistyczna) Międzynarodówka
Drugi Kongres, 1920


TEZY O PARLAMENTARYZMIE
PRZEDSTAWIONE PRZEZ FRAKCJĘ KOMUNISTÓW-ABSTENCJONISTÓW WŁOSKIEJ PARTII SOCJALISTYCZNEJ

1. Parlamentaryzm jest formą reprezentacji politycznej charakterystyczną dla reżimu kapitalistycznego. W kwestii zasadnej krytyka komunistów marksistowskich w odniesieniu do parlamentaryzmu i demokracji burżuazyjnej wykazuje, że franczyza przyznana wszystkim obywatelom wszystkich klas społecznych w wyborach do organów przedstawicielskich państwa nie może zapobiec temu, by cała machina rządowa państwa stanowiła komitet obrony interesów rządzącej klasy kapitalistycznej, ani też nie może zapobiec temu, by państwo organizowało się jako historyczne narzędzie burżuazji w walce z rewolucją proletariacką.

2. Komuniści kategorycznie odrzucają możliwość zdobycia przez klasę robotniczą władzy większością w parlamencie, zamiast osiągnięcia jej w drodze zbrojnej walki rewolucyjnej. Zdobycie władzy politycznej przez proletariat, które jest punktem wyjścia dla dzieła komunistycznej budowy gospodarki, pociąga za sobą gwałtowne i natychmiastowe zdławienie organów demokratycznych, które zostaną zastąpione organami władzy proletariackiej, radami robotniczymi. Przy pozbawieniu w ten sposób klasy wyzyskującej wszelkich praw politycznych urzeczywistni się dyktatura proletariatu, czyli system klasowego rządu i przedstawicielstwa. Zniesienie parlamentaryzmu jest więc historycznym celem ruchu komunistycznego; co więcej, to właśnie demokracja przedstawicielska jest pierwszą strukturą społeczeństwa burżuazyjnego, która musi zostać obalona, przed własnością kapitalistyczną, przed nawet biurokratycznym i rządowym aparatem państwa.

3. To samo dotyczy miejskich lub gminnych instytucji burżuazji, które fałszywie uważane są za mogące się przeciwstawić organom rządowym. W rzeczywistości ich maszyneria jest identyczna z mechanizmem państwowym burżuazji. One również muszą być zniszczone przez rewolucyjny proletariat i zastąpione przez lokalne Sowiety deputowanych robotników.

4. Podczas gdy aparat wykonawczy, wojskowy i policyjny państwa burżuazyjnego organizuje bezpośrednią akcję przeciwko rewolucji proletariackiej, demokracja przedstawicielska stanowi środek obrony pośredniej, który działa przez szerzenie wśród mas złudzenia, że ich emancypacja może być osiągnięta w procesie pokojowym, oraz złudzenia, że forma państwa proletariackiego może mieć również podstawę parlamentarną z prawem reprezentacji dla mniejszości burżuazyjnej. Rezultatem tego demokratycznego wpływu na masy proletariackie było zepsucie ruchu socjalistycznego Drugiej Międzynarodówki zarówno w dziedzinie teorii, jak i w kwestii działania.

5. Zadaniem komunistów w obecnej chwili w ich pracy ideologicznego i materialnego przygotowania do rewolucji jest przede wszystkim usunięcie z umysłów proletariatu tych złudzeń i uprzedzeń, które zostały rozpowszechnione przy współudziale starych socjaldemokratycznych przywódców, aby złudzić go do opuszczenia swojej historycznej ścieżki. W krajach, gdzie reżim demokratyczny panował przez długi czas i przeniknął głęboko do nawyków i mentalności mas, mentalności która nie oszczędziła tradycyjnych partii socjalistycznych, praca ta ma bardzo duże znaczenie i należy do pierwszych problemów przygotowania rewolucyjnego.

6. Udział w wyborach i w działalności parlamentarnej mógł poszerzyć możliwości prowadzenia propagandy, agitacji i krytyki w tym okresie, kiedy w międzynarodowym ruchu proletariackim zdobycie władzy nie wydawało się możliwością w bardzo bliskiej przyszłości i kiedy nie chodziło jeszcze o bezpośrednie przygotowanie do realizacji dyktatury proletariatu. Z drugiej strony w kraju, w którym rewolucja burżuazyjna jest w toku i tworzy nowe instytucje, interwencja komunistyczna w organach przedstawicielskich może stwarzać możliwość wywierania wpływu na rozwój wydarzeń, aby rewolucja zakończyła się zwycięstwem proletariatu.

7. Obecny okres historyczny został otwarty przez zakończenie Wielkiej Wojny która w konsekwencji zachwiała społeczne organizacje burżuazyjne. Rewolucja rosyjska, była pierwszą realizacją zdobycia władzy przez proletariat, oraz ukonstytuowania się nowej Międzynarodówki w opozycji do socjaldemokratycznych zdrajców. W tym okresie historycznym i w tych krajach, gdzie reżim demokratyczny osiągnął swoje ukształtowanie dawno temu, nie ma możliwości wykorzystania trybuny parlamentarnej dla komunistycznej pracy rewolucyjnej, a jasność propagandy, nie mniej niż skuteczność przygotowania do ostatecznej walki o dyktaturę, wymagają od komunistów prowadzenia agitacji na rzecz bojkotu wyborów przez robotników.

8. W tych warunkach historycznych, gdzie głównym problemem ruchu jest rewolucyjne zdobycie władzy, cała działalność polityczna partii klasowej musi być poświęcona temu bezpośredniemu celowi. Konieczne jest zburzenie burżuazyjnego kłamstwa, zgodnie z którym każde starcie między przeciwnymi partiami politycznymi, każda walka o władzę, musi koniecznie odbywać się w ramach mechanizmu demokratycznego, to znaczy poprzez wybory i debaty parlamentarne. Nie uda nam się zniszczyć tego kłamstwa bez zerwania z tradycyjną metodą wzywania robotników do głosowania w wyborach obok członków burżuazji i bez zakończenia spektaklu, w którym delegaci proletariatu zasiadają na tym samym gruncie parlamentarnym, co delegaci jego wyzyskiwaczy.

9. Niebezpieczna idea, że cała akcja polityczna składa się z akcji wyborczej i parlamentarnej, została już zbyt szeroko rozpowszechniona przez ultra-parlamentarną praktykę tradycyjnych partii socjalistycznych. Z drugiej strony, niesmak proletariatu wobec tej zdradzieckiej praktyki dał korzystny grunt błędom syndykalizmu i anarchizmu, które negują wszelką wartość politycznej akcji i roli partii. Z tego powodu partie komunistyczne nigdy nie odniosą wielkiego sukcesu w propagowaniu rewolucyjnej metody marksistowskiej, jeśli zerwanie wszelkich kontaktów z machiną burżuazyjnej demokracji nie stanie się podstawą ich pracy na rzecz dyktatury proletariatu i rad robotniczych.

10. Pomimo wszystkich publicznych przemówień i wszystkich teoretycznych stwierdzeń, bardzo duże znaczenie, jakie w praktyce przywiązuje się do kampanii wyborczej i jej wyników, oraz fakt, że przez długi okres partia musi poświęcić tej sprawie wszystkie swoje środki i wszystkie zasoby w ludziach, w prasie, a nawet w pieniądzach, przyczynia się do wzmocnienia poczucia, że jest to prawdziwa centralna działalność dla osiągnięcia celów komunizmu; z drugiej strony, prowadzi do całkowitego zaprzestania pracy nad organizacją i przygotowaniem rewolucji. Nadaje organizacji partyjnej charakter techniczny całkiem w opozycji do wymogów pracy rewolucyjnej, zarówno legalnej, jak i nielegalnej.

11. Dla partii, które przeszły, uchwałą większości, do III Międzynarodówki, zezwolenie na kontynuację akcji wyborczej uniemożliwia niezbędne uporządkowanie i wyeliminowanie elementów socjaldemokratycznych, bez których III Międzynarodówka zawiodłaby w swej historycznej roli i nie byłaby już zdyscyplinowaną i jednorodną armią światowej rewolucji.

12. Sam charakter debat, które za swój teatr mają parlament i inne organy demokratyczne, wyklucza wszelką możliwość przejścia od krytyki polityki partii przeciwnych, do propagandy wymierzonej w samą zasadę parlamentaryzmu i do działania, które przekraczałoby zasady parlamentarne - podobnie jak nie można byłoby uzyskać prawa do głosu, gdybyśmy odmówili poddania się wszystkim formalnościom ustanowionym przez procedurę wyborczą. Sukces w szermierce parlamentarnej zawsze będzie zależał tylko od umiejętności posługiwania się wspólną bronią zasad, na których opiera się sama instytucja, i radzenia sobie z chwytami procedury parlamentarnej - tak jak sukces w walce wyborczej zawsze będzie oceniany tylko na podstawie liczby uzyskanych głosów lub mandatów. Każdy wysiłek partii komunistycznych, by nadać zupełnie inny charakter praktyce parlamentaryzmu, musi doprowadzić do porażki energii wydatkowanej w tej syzyfowej pracy, podczas gdy sprawa rewolucji komunistycznej potrzebuje te energie bezzwłocznie na teren bezpośredniego ataku na reżim kapitalistycznego wyzysku.